Ik leef met autisme.
Dat betekent dat ik de wereld anders waarneem, anders verwerk en anders reageer.
Niet beter of slechter — wel anders.
Autisme is voor mij geen theorie, maar dagelijkse realiteit.
Ik weet hoe het voelt om vast te lopen in een wereld die vaak te snel, te druk of te onduidelijk is.
Wat veel mensen niet zien, is wat er onder de oppervlakte gebeurt.
Hoe vaak ik me aanpas.
Hoeveel ik bijstuur, corrigeer en nadenk voordat ik iets zeg of doe.
Dat heet camoufleren.
In deze blog neem ik je mee in wat camoufleren bij mijn autisme betekent — en wat het van binnen met me doet.
Wat is camoufleren bij mijn autisme?
Camoufleren (ook wel maskeren genoemd) betekent voor mij dat ik:
- mijn gedrag aanpas aan wat er verwacht wordt
- mijn natuurlijke reacties onderdruk
- sociale regels bewust aanleer en toepas
- continu analyseer hoe ik overkom
Het voelt voor mij niet als een keuze, maar als iets dat nodig is om te kunnen functioneren in een wereld die niet vanzelf aansluit.
Hoe camoufleren eruitziet in mijn dagelijks leven
Aan de buitenkant zie je het vaak niet.
Je ziet iemand die meedoet.
Die lacht.
Die werkt, praat en aanwezig is.
Maar wat je niet ziet, is wat er achter de schermen gebeurt.
Zoals ik eerder beschreef in mijn blog:
https://schootkrachtautismecoaching.com/stress/wat-mensen-niet-zien-als-ik-een-workshop-geef/
Hoeveel energie het kost om oogcontact te maken.
Hoe ik gesprekken soms van tevoren “voorbereid” in mijn hoofd.
Hoe ik signalen probeer te lezen en tegelijk bang ben dat ik ze verkeerd interpreteer.
En hoe ik na afloop moe ben. Niet een beetje moe, maar leeg.
Alsof alles wat ik had, is opgegaan aan het functioneren zoals van mij verwacht werd.
Wat camoufleren mij kost
Mentale impact
- constante alertheid
- spanning in mijn lichaam
- angst om fouten te maken
Fysieke impact
- extreme vermoeidheid
- overprikkeling
- hersteltijd nodig hebben
Die vermoeidheid is niet altijd zichtbaar, maar wel voelbaar.
In deze blog schrijf ik daar uitgebreider over:
https://schootkrachtautismecoaching.com/energiemanagement/de-stille-vermoeidheid-achter-mijn-woorden/
Camoufleren helpt me om mee te bewegen — maar het kost me ook energie die niet zichtbaar is voor anderen.
Waarom ik camoufleer
Camoufleren is geen trucje.
Het is geen bewuste keuze.
Het ontstaat vanuit een behoefte.
- erbij willen horen
- begrepen willen worden
- afwijzing voorkomen
- mijn werk goed willen doen
Het is voor mij een manier om verbinding mogelijk te maken.
De keerzijde
Hoe beter ik word in camoufleren, hoe minder zichtbaar mijn echte behoeften soms worden.
Voor anderen, maar ook voor mezelf.
Ik merk dat:
- ik mijn grenzen later herken
- ik langer doorga dan goed is
- ik mezelf soms minder goed voel
Aan de buitenkant lijkt het alsof het goed gaat.
Maar van binnen kan de spanning oplopen.
Herstellen kost tijd. Meer tijd dan vaak wordt gezien.
Dat hangt ook samen met wat ik eerder schreef over:
https://schootkrachtautismecoaching.com/energiemanagement/omschakel-en-hersteltijd/
Balans vinden tussen aanpassen en mezelf blijven
Camoufleren is niet alleen negatief.
Het heeft me geholpen.
Het geeft me mogelijkheden.
Het maakt dat ik kan werken, contact kan maken en mijn plek kan vinden.
Maar balans is belangrijk.
Ik leer steeds beter:
- wanneer aanpassen helpend is
- wanneer het me uitput
- wanneer ik ruimte mag nemen
Steeds vaker probeer ik beter voor mezelf te zorgen.
In deze blog beschrijf ik hoe dat er voor mij uitziet:
https://schootkrachtautismecoaching.com/balansmanagement/zelfzorg-bij-autisme-persoonlijk-verhaal/
Wat mij helpt
Voor mezelf
- mijn energie serieus nemen
- hersteltijd inbouwen
- signalen leren herkennen
- mild zijn voor mezelf
Grenzen herkennen blijft een leerproces.
Zoals ook terugkomt in mijn blog over:
https://schootkrachtautismecoaching.com/grenzen/comfortzone-autisme-ervaring/
Voor de omgeving
- luisteren zonder oordeel
- ruimte geven
- proberen te begrijpen wat niet zichtbaar is
Tot slot
Ik spreek niet namens alle mensen met autisme.
Ik spreek vanuit mijzelf — eerlijk, invoelend en zonder oordeel.
Camoufleren is een deel van mijn leven.
Maar het is niet wie ik ben.
Steeds vaker durf ik iets minder te verbergen.
Iets meer te laten zien van wat er van binnen gebeurt.
En juist daar ontstaat ruimte.
Voor rust.
Voor begrip.
Voor de mens achter het gedrag.
0 reacties