Altijd moe door autisme – de vermoeidheid die je niet ziet
Altijd moe zijn door autisme is iets wat je vaak niet aan de buitenkant ziet.
Maar van binnen voelt het er altijd.
Ik ben moe.
Niet alleen vandaag.
Maar eigenlijk altijd een beetje.
Overdag merk ik het niet altijd.
Ik zit in een soort flow.
Ik doe dingen.
Ik praat.
Ik ga gewoon door.
Het voelt op dat moment niet alsof het te veel is.
Pas als ik thuis ben, merk ik het.
Dan voel ik hoeveel energie het eigenlijk heeft gekost.
Alsof alles dan pas binnenkomt.
Ik hoef tijdens een gesprek niet per se na te denken
of ik het goed zeg of hoe het overkomt.
Het gaat vanzelf.
Maar dat betekent niet dat het geen energie kost.
Het is niet alleen wat ik zie of hoor.
Het is ook alles wat ik voel.
De sfeer.
De spanning.
Enthousiasme.
Angst.
Soms zelfs schuldgevoel.
Alles komt binnen.
En dat zien mensen niet.
Van buiten lijkt het gewoon.
Ik praat.
Ik lach.
Ik doe mee.
Maar van binnen gebeurt er veel meer.
Wat voor mij echt helpt,
is alleen zijn.
Gewoon thuis.
In mijn eigen omgeving.
Op de bank.
Even niets.
Een serie kijken.
Niet hoeven nadenken.
Niet hoeven reageren.
Dat is voor mij rust.
Niet naar buiten gaan.
Niet ergens anders zijn.
Alleen thuis kom ik echt tot rust.
Ik merk dat ik automatisch vaak doorga.
Omdat ik in die flow zit.
Omdat het op dat moment gewoon gaat.
Totdat ik thuis ben
en voel dat het eigenlijk te veel was.
Dit hoort bij mij.
Mijn hoofd werkt zo.
Ik zie die vermoeidheid niet als iets positiefs.
Het is er gewoon.
Maar ik leer wel steeds beter
wat ik nodig heb.
En soms is dat heel simpel:
alleen zijn.
op de bank.
even niets.
Misschien zie je het niet aan mij.
Maar dit is hoe het voor mij voelt.
Altijd moe.
Van binnen.
Herken je jezelf hierin?
Op mijn blog deel ik vaker hoe het voor mij is om te leven met autisme, overprikkeling en energie.
Misschien helpt het je om jezelf beter te begrijpen — of om je minder alleen te voelen.
0 reacties