Afgelopen woensdag gaf ik in Leeuwarden weer een workshop:
“Herken je stresssignalen; ontdek je stressbronnen.”
Fantastisch om te doen.
Maar eerlijk is eerlijk: het kost mij ook veel energie.
De groep was klein, vier deelnemers. Dat vind ik zelf altijd fijn. In een kleine groep ontstaat vaak sneller een veilige sfeer. En dat gebeurde nu ook. De deelnemers waren al snel open naar elkaar toe.
Voor mij is dat altijd een mooi moment.
Het laat zien dat mensen zich veilig genoeg voelen om te delen.
En daar doe ik het voor.
Tijdens de workshop ontstond er herkenning tussen de deelnemers. De één had net nieuw nieuws gehoord over zichzelf en moest dat nog verwerken. De ander zat alweer in een andere fase.
Iedereen loopt zijn eigen pad.
Wat ik altijd belangrijk vind om te zeggen is dit:
Bewustwording is óók een stap.
Je hoeft niet meteen alles op te lossen. Soms is het al heel waardevol om te ontdekken:
Dit zijn mijn stresssignalen
Dit zijn mijn stressbronnen
Van daaruit kun je verder groeien.
Te vroeg klaar (zoals wel vaker gebeurt)
Woensdag schreef ik op Facebook:
“Ik ben er al klaar voor. Haha… een beetje te vroeg.”
Dat was ook echt zo.
De workshop begon pas om 12.30 uur, maar ik vind het prettig om ruim op tijd te zijn. Zeker als ik ergens kom waar ik nog niet precies weet hoe alles werkt.
Doet de beamer het?
Hoe werkt die?
Hoe staat de ruimte opgesteld?
Moeten tafels nog verplaatst worden?
En dan had ik ook nog twee kratten vol spullen mee.
Boeken
Ontprikkelspullen
Gevoelskaartjes
Helpende gedachten kaartjes
Kaartjes met stresssignalen
Kaartjes met stressoorzaken om mee te oefenen
En natuurlijk de kaarten van Amber van Gastel, die ik gebruik bij de kennismakingsronde.
Gelukkig bleek de beamer heel makkelijk te werken. Binnen vijf minuten stond alles aan. En uiteindelijk had ik alles binnen een half uur tot drie kwartier klaar.
Maar mijn hoofd had er vooraf al een hele planning van gemaakt.
Na afloop: helemaal gaar
Na de workshop was ik helemaal leeg.
Vaak geef ik workshops samen met anderen. Dan hoef ik niet zoveel te praten. Dan is Karin er bijvoorbeeld ook bij — zij houdt het praten wel gaande, haha.
Deze workshop gaf ik alleen.
Dat betekent dat ik vier uur lang volledig in contact sta met een groep:
praten, luisteren, reageren, begeleiden, uitleggen en ondertussen ook mijn eigen prikkelverwerking in de gaten houden.
Dat kost simpelweg veel energie.
Ik merk dat ik daarna ongeveer anderhalve dag nodig heb om bij te komen.
Mijn hoofd is moe en praten gaat dan ook moeilijker.
Het werk gaat natuurlijk wel door, maar ik plan bewust geen klanten in de ochtend daarna. Rustig beginnen. Mijn hoofd laten landen.
Dat is voor mij een manier om dit werk duurzaam vol te houden.
Waarom ik het toch blijf doen
Als je dit zo leest, zou je kunnen denken:
waarom doe je het dan?
Omdat het mij ook zoveel geeft.
De herkenning die ontstaat tussen deelnemers.
De opluchting wanneer iemand merkt: ik ben niet de enige.
De waarde die mensen halen uit mijn eigen ervaringen.
Ik deel namelijk niet alleen theorie.
Ik deel ook mijn eigen leven.
Wat stress met mij doet.
Welke signalen ik zelf herken.
Waar mijn stress vandaan kan komen.
Juist dat maakt het voor mensen herkenbaar.
En dat hoor ik ook terug na afloop.
Het kost energie — maar het maakt me ook blij
Workshops geven is voor mij dus een bijzondere balans.
Ja, het kost mij veel energie.
Daar ben ik eerlijk over.
Maar tegelijkertijd word ik er ook heel blij van.
Omdat ik mijn ervaringen kan doorgeven.
Omdat mensen zich herkennen.
Omdat er verbinding ontstaat.
En elke keer als iemand zegt:
“Dit was zo herkenbaar.”
“Ik voel me eindelijk begrepen.”
Dan weet ik weer precies waarom ik dit werk doe.
Wil je meer leren over stresssignalen en prikkelverwerking?
Je bent van harte welkom bij één van mijn workshops. https://schootkrachtautismecoaching.com/workshops-trainingen-lezingen/
0 reacties