Als het tegenzit…..

Maar zodra er iets verandert, hoe klein het ook lijkt voor een ander, komen mijn autismekenmerken weer naar voren. De stress slaat toe. Mijn hoofd neemt het over, mijn gedachten racen, en mijn emoties schieten alle kanten op. Huilen, lachen, boosheid — alles door elkaar.

De impact van stress en overprikkeling

In zo’n periode lukt slapen niet meer. Mijn concentratie verdwijnt, ik voel me afwezig en emotioneel. Mijn handen zweten, mijn spieren verkrampen, mijn schouders en onderrug doen pijn.

Ik weet dat ik in de rode fase zit – de alarmfase. En dan vraag ik me af: hoe kan dit gebeuren? Ik heb zoveel kennis, ik heb een signaalplan, ik wéét wat ik moet doen om niet in deze fase te belanden. Toch gebeurt het. En ik kom er maar niet uit.

Boos op mezelf

Bij anderen lukt het me prima om te helpen en te begeleiden. Maar bij mezelf? Dan voel ik frustratie, verdriet, en boosheid. Ik vraag me af: waarom ik? Waarom heb ik autisme? Waarom moet ik om kleine dingen hulp vragen of hulpmiddelen gebruiken? Soms ben ik het zó zat.

Ik zou willen dat er een pilletje bestond dat autisme wegneemt. Geen strijd meer, geen constante alertheid. Maar dat pilletje bestaat niet. En dus vecht ik verder.

Terug naar rust

Gelukkig keert de rust uiteindelijk terug. De storm in mijn hoofd gaat liggen. Groen licht — ik functioneer weer. Thuis, op het werk, met plezier.

Dan zie ik ook weer de positieve kanten van mijn autisme: mijn doorzettingsvermogen, mijn kracht, loyaliteit en eerlijkheid. Yes, ik ben er weer.

Leren leven met autisme

De afgelopen jaren heb ik geleerd hoe het bij mij werkt. Ik herken sneller mijn stresssignalen en weet wat mijn stressoorzaken zijn. Daardoor kan ik eerder ingrijpen — meer rust nemen, duidelijkheid vragen en mijn grenzen aangeven.

De Rust bij Autisme methode heeft mij daarbij enorm geholpen — en nog steeds.