Ik wil wel, maar mijn lichaam zegt nee

Soms wil ik zó graag.
Ik heb afspraken staan waar ik naar uitkijk. Mensen die op mij rekenen. Werk dat ik met liefde doe. Gesprekken die ik waardevol vind.

En toch komt er dan een moment waarop mijn lichaam iets anders zegt.

Dat moment herken ik inmiddels steeds beter.
Een licht gevoel in mijn hoofd. Of juist een zwaar gevoel. Mijn energie die langzaam wegzakt. Moeite met nadenken. Meer spanning in mijn lijf. Alsof alles nét iets te veel binnenkomt.

Deze week voelde ik het eigenlijk al aankomen.

Maandag werkte ik bij een klant.
Dinsdagavond opnieuw naar een klant.
Woensdagmiddag weer een afspraak buiten de deur.

En eigenlijk stond er vandaag ook nog een acceleratieochtend gepland van 2,5 uur.

Ik had het graag gewild. Echt waar.
Want dat is vaak het lastige: mijn hoofd wil nog wel. Mijn motivatie is er ook. Ik vind mijn werk belangrijk en mooi om te doen.

Maar mijn lichaam zegt ondertussen heel duidelijk:
stop even.

En dat blijft soms ingewikkeld om te accepteren.

Autisme en belastbaarheid

Wat veel mensen niet zien, is hoeveel energie dingen kosten die voor anderen misschien ‘normaal’ lijken.

Reizen.
Gesprekken voeren.
Prikkels verwerken.
Aanpassen aan situaties.
Online aanwezig zijn.
Sociaal schakelen.
Continu informatie verwerken.

Met autisme is mijn belastbaarheid simpelweg minder groot.
Niet omdat ik lui ben. Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat mijn zenuwstelsel sneller overbelast raakt.

Vroeger ging ik vaak tóch door.

Dan dacht ik:
“Het lukt vast nog wel.”
“Even doorzetten.”
“Niet zeuren.”
“Anderen kunnen dit toch ook?”

Maar uiteindelijk betaalde ik daar altijd de prijs voor. Vaak niet meteen, maar later. Dan was ik dagen uitgeput, overprikkeld of compleet leeg.

Luisteren naar mijn grenzen

Ik leer steeds beter luisteren naar de signalen van mijn lichaam.

Dat betekent soms dat ik een afspraak afzeg.
Dat ik rust kies terwijl ik liever iets had gedaan.
Dat ik bewust níet online ga, omdat ik weet dat het me vandaag te veel energie gaat kosten.

En eerlijk?
Ik baal daar soms nog steeds van.

Want accepteren dat je minder belastbaar bent, betekent ook accepteren dat je niet alles kunt wat je graag zou willen.

Dat doet soms pijn.

Maar tegelijkertijd weet ik ook:
dit ís zorgen voor mezelf.

Niet wachten tot ik volledig instort.
Niet doorgaan tot er niets meer over is.
Maar eerder luisteren. Eerder stoppen. Eerder herstellen.

Van overleven naar beter voor jezelf zorgen

Misschien heb ik jarenlang vooral geprobeerd vol te houden.

Door te gaan.
Aan te passen.
Te voldoen aan verwachtingen.

Maar steeds vaker merk ik dat echte zelfzorg niet zit in nóg beter mijn best doen.

Zelfzorg zit soms juist in:

• eerder rust nemen;
• grenzen serieus nemen;
• minder plannen;
• herstellen zonder schuldgevoel;
• accepteren dat mijn belastbaarheid anders werkt.

Dat blijft een leerproces.
Zeker met autisme, waar overprikkeling en overbelasting vaak langzaam opbouwen.

Toch merk ik dat luisteren naar mijn lichaam mij uiteindelijk meer oplevert dan steeds over mijn grenzen heen gaan.