Ik hoor heel vaak van mensen die net de diagnose autisme hebben gekregen dat ze daarmee blij zijn. Het geeft rust, omdat ze weten wat er aan de hand is.
Zo heb ik het niet beleefd. Sinds ik de diagnose ASS heb gekregen, is mijn vertrouwen volkomen beschadigd. Ik ben onzeker geworden, mijn controle over mezelf was ik kwijt en mijn grip op mijn leven was totaal weg.
2013
Ik zat thuis in de ziektewet; burn out. Ik en thuiszitten…. Stapelgek werd ik ervan. De muren kwamen op mij af, maar het moest. Ik werd somberder en depressiever. Niets was nog goed, ik was niet meer vrolijk te krijgen – ja een namaak lach. Ik vond het erg sneu voor mijn gezin.
Na een hele hoge drempel heb ik toch hulp gevraagd, tot aandringen van mijn omgeving. Dit was een hele grote stap voor mij. Ik dacht: “ik kan het zelf wel redden, ik hoef geen hulp. “maar wie kon ik vertrouwen om mijn verhaal te vertellen? Ik kon me namelijk heel moeilijk uiten. Wie snapte mij nou?
Het is gelukt,. Deze persoon kon ik wel vertrouwen, en hij heeft me verder geholpen met het uiten van mijn emoties en het leren voelen. Ook op andere vlakken, zoals het schuldgevoel dat ik had omdat mijn zoon ASS had en de geboorte niet vlekkeloos verliep. Dit had ik nooit verwerkt. In het begin stond ik nog niet open voor het onderzoeken van ASS. Waarom niet? Eigenlijk omdat het een bevestiging was dat ik een stoornis heb. Het woord ‘stoornis’ komt hard aan bij mij. Het kwam bij mij over als: “Ik kan niets meer, ik ben gestoord”.
We gingen verder met het uiten van emoties en leren voelen. Ik zakte echter steeds verder weg, nog steeds depressief. Na een tijdje kwamen de gevoelens ineens naar boven. Ik werd er stapelgek van. Ik kon er niet mee omgaan.
Psycholoog
Toch besloot ik naar een psycholoog te gaan en mij te laten onderzoeken.
In het begin stond ik nog niet open voor het onderzoekn van ASS. Waarom niet? Omdat het voor mij voelde als een bevestiging van een stoornis.. Het woord ‘stoornis’ associeer ik met dingen als:
- Ik kan niets meer
- Ik ben gestoord
En ja hoor, ik kreeg de diagnose ASS. Wat ik al had gedacht: de wereld stortte in. Ik viel verder weg er hing echt een zwarte wolk boven mij. Er kwamen allemaal vragen op:
- Wat nu?
- Alles wat ik de jaren voor mijn diagnose heb gedaan, was dat verkeerd?
- Hoe moet ik het nu doen?
Ik werd angstig, paniekerig, onzeker. Al mijn vertrouwen was weg.
Ik moet helemaal opnieuw beginnen, maar hoe? Het werk dat ik doe, lukt me dat nog wel?Kan ik de taken nog wel uitvoeren? Ik volgde nog een opleiding tot managementassistente. Kan ik dat nog wel afmaken? Ik zag mezelf als een autist, niet meer als Miranda. Ik was mezelf helemaal kwijt.
Bijna twee jaar ben ik bij de psycholoog geweest. In het begin bijna elke dag, later wat minder. Toen was ik geen ernstig geval meer en lieten ze me gaan. Ze zeiden dat ik het nu zelf wel zou kunnen. Ik had het gevoel dat ik op straat zou komen te staan.
Tools
Ik heb allerlei tools/vaardigheden geleerd, maar wat moet ik ermee? Wanneer moet ik welke tool gebruiken? Wie ben ik nu? Ik vond het erg moeilijk om hiermee om te gaan. Het heeft ook een tijd geduurd voordat ik weer wat vertrouwen heb gekregen. Stapje voor stapje. Ik durfde ook niet. Als ik iets deed, was ik bang dat ik weer depressief zou worden. Ze hadden gezegd dat ik daar heel vatbaar voor ben. Ja, dat blijft natuurlijk in mijn hoofd zitten.
Heden
Ik weet nu al 12 jaar dat ik ASS heb. Sinds ik dat weet gaat ASS als een zwarte draad door mijn leven. Het houdt me iedere dag bezig: wat ik doe, hoe ik ben. Zoals ik al zei, heeft ASS mijn vertrouwen beschadigd. Ik ben erg onzeker wat ik wel of niet kan doen. Door diverse opleidingen/trainingen zoals: Autismecoach, ACT en NLP ben ik weer zekerder geworden en heb ik meer zelfvertrouwen. Door verschillende therapieën durf ik me kwetsbaar open te stellen.
Sinds 2018 ben ik autismecoach. Ik begeleid (jong)volwassenen met autisme en mensen die te maken hebben met autisme. Tevens organiseer ik alleen en samen met Karin Simonis-Wigbels trainingen, workshops en lezingen. Zo kunnen mensen zicht bewust worden en inzien wat autisme met iemand doet in het dagelijks leven.
Door autismecoach te zijn, kan ik beter met mijn eigen autisme omgaan.
Terugdraaien
Als ik het terug kon draaien, had ik het liever niet willen weten. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik in een hokje ben geplaatst. En waar ik echt een hekel aan heb, is in een hokje zitten.
Ik wil gewoon zijn wie ik ben, doen wat ik doe, gek zijn als ik wil, zonder stempel autisme. Ook al doe ik gek, ook al antwoord ik anders, ook al gedraag ik mij anders… Waarom een naam erbij? Zo ben ik, laat mij!
0 reacties