Soms denk ik terug aan een periode in mijn leven waarin alles tegelijk gebeurde. Alsof ik in een storm stond zonder houvast, maar geen idee had dat ik ooit weer rustig adem zou kunnen halen.
Als iemand me vroeg hoe het met me ging, antwoordde ik vaak: “Goed.”
Niet omdat het goed was… maar omdat ik geen woorden had voor wat er werkelijk in me speelde.
Ik wist niet dat er zoveel gevoelens in mij zaten.
Ik wist alleen dat ik vaak moe was.
Onrustig.
En soms leeg, zonder te begrijpen waarom.
Toen de eerste scheurtjes kwamen
Ik begon met creatieve therapie omdat ik voelde dat er iets vastzat in mij wat ik niet kon uitleggen. Alleen voelde ik wel dat er iets was dat ik moest loslaten.
Totdat het gebeurde.
Op een dag begonnen emoties eruit te komen alsof ze hun wacht hadden opgezegd. Alles tegelijk. Verdriet waarvan ik niet eens wist dat het bestond, spanning, herinneringen die leken te schreeuwen zonder woorden.
Ik voelde me overspoeld door mezelf.
Ik wilde weten wat er gebeurde, maar mijn hoofd en mijn gevoel konden elkaar niet bijhouden.
En toen gebeurde er nog iets waar ik niet op voorbereid was.
Autisme — een diagnose en een nieuwe wereld
In diezelfde periode kreeg ik de diagnose autisme.
Het gaf antwoorden die ik al jaren intuïtief voelde. Waarom ik anders reageerde. Waarom gesprekken uitputten. Waarom emoties niet gewoon ‘uitkomen’ zoals anderen dat lijken te doen.
Maar naast opluchting was er ook verdriet.
Het voelde alsof ik mezelf pas écht moest leren kennen… terwijl mijn binnenwereld tegelijkertijd open lag.
Verlies dat me breder maakte dan ik dacht
In die tijd verloor ik ook mijn vader.
Zijn ziekte was kort, maar intens. Binnen vijf weken ging hij van sterke, zelfstandige man naar iemand die niet meer kon lopen of voor zichzelf zorgen. Ik was erbij toen hij naar het ziekenhuis ging, bij operaties, chemokuren, momenten van hoop… en momenten van stilte.
Elke dag huilde ik — maar als ik bij hem was, hield ik me groot.
Alsof ik zijn pijn kon dragen, maar niet de mijne.
Het voelde onwerkelijk.
Waarom hij?
Waarom op deze manier?
Waarom voelde alles alsof het nooit af zou lopen?
Het kostte me vijf jaar om dat overlijden een plek te geven — vijf jaar waarin ik moest leren omgaan met rouw én met mezelf.
En alsof dat nog niet genoeg was…
Onze eerste hond, die al bijna vijftien jaar bij ons was… moest ook afscheid nemen in die tijd. Het was niet “alleen een hond” — hij was onze maatje, onze vriend. Het huis voelde anders zonder hem. Stil. Leeg.
Later, toen we nog een andere hond moesten laten gaan, voelde het verdriet vertrouwd en toch opnieuw intens.
Rouwen op mijn manier
Rouwen voelde voor mij niet als een rechte lijn. Het was geen fase die ik kon afvinken. Het was een golf die steeds terugkwam, telkens een beetje anders.
Soms kon ik er dagen niet over praten zonder te huilen. Soms leek het alsof het verdriet al voorbij was — totdat het weer kwam zonder waarschuwing.
Ik merkte dat ik:
soms afstand nam als iemand ernstig ziek was,
omdat ik die intense pijn niet opnieuw wilde voelen,
niet omdat ik niet meeleefde, maar omdat mijn systeem zichzelf moest beschermen.
Ik leerde dat emoties bij mij niet altijd zichtbaar zijn aan de buitenkant, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn.
Lichaam en gevoel — twee werelden die moesten leren samen werken
Ik merk nu dat mijn lichaam vaak eerder voelt dan mijn hoofd begrijpt.
Een brok in mijn keel zonder duidelijke reden.
Spanning op de borst.
Misselijkheid.
Overprikkeling.
Vroeger negeerde ik het of duwde ik het weg.
Nu luister ik ernaar.
Soms snap ik pas dagen later wat een gebeurtenis met me deed. Dat maakt het stuk van mezelf dat ik voelde… langzaam begrijpelijker.
Sensaties en verdriet – geen schaamte meer
Het was moeilijk om te praten over mijn verdriet.
Als iemand het benoemde, kon ik ineens niet meer ophouden met huilen.
Het voelde te zwaar. Te fel. Te intens.
Nu kan ik soms wel beschrijven wat ik voel — op mijn manier. En dat voelt alsof ik dichter bij mezelf kom.
Wat deze periode mij gaf
Het was geen makkelijke tijd.
Het was een storm.
Maar het leerde mij iets wezenlijks:
– Gevoelens die moeilijk zijn, zijn niet verkeerd.
– Verdriet dat stil lijkt, is niet minder echt.
– Rouwen op jouw manier is net zo valide als elke andere manier.
Als ik terugkijk, zie ik iemand die probeerde te blijven staan —
terwijl haar binnenwereld anders begon te spreken.
Ik leerde dat gevoelig zijn geen zwakte is.
Ik leerde dat verdriet niet fout is.
Ik leerde dat het durven voelen mij meer mens maakte, niet minder.
0 reacties