Acht jaar bleef deze puzzel in de doos. Toen ik er eindelijk ruimte voor had in mijn hoofd, lag hij binnen een paar dagen op tafel.
Acht jaar geleden kreeg ik bij mijn afscheid van mijn vorige werkgever een legpuzzel cadeau. Ik kreeg ook nog andere dingen hoor, maar deze puzzel is me bijgebleven. Duizend stukjes, met op de doos een fiets vol bloemen.
Acht jaar lang bleef die puzzel in de doos. Ik kwam er steeds niet aan toe. Soms had ik het te druk en soms had ik wel tijd, maar kon ik mezelf er gewoon niet toe zetten. En toen ik laatst eindelijk begon, dacht ik al snel: o ja, dit vind ik dus echt leuk. Binnen een paar dagen lag de hele fiets op tafel.
Een uurtje vrij hebben en een uurtje kunnen puzzelen voelen voor mij heel verschillend. Als ik later op de dag nog een afspraak heb of iets moet doen, ben ik daar in mijn hoofd vaak al mee bezig. Dan kan ik best tijd over hebben, maar lukt het me niet om lekker aan tafel te gaan zitten en die doos open te maken.
Wat voor mij helpt, is een dag waarop ik zelf kan bepalen wat ik doe. Geen afspraak waar ik rekening mee moet houden, geen klus die straks nog af moet. Dan kan ik op mijn gemak beginnen en zelf bepalen wanneer ik weer stop. Dat maakt voor mij het verschil tussen ‘ik kan nog wel even puzzelen’ en er ook echt zin in krijgen.
Dat herken ik ook van lezen en LEGO bouwen. Als ik eenmaal aan het lezen of bouwen ben, kan ik er helemaal in opgaan. Het beginnen vraagt bij mij om diezelfde ruimte. Dat is iets wat ik steeds beter leer herkennen bij mezelf en mijn autisme. In mijn eerdere blog over vrije tijd schreef ik daar ook over. Tijd heb ik wel, maar mijn hoofd nog niet
Ik begin wel met de randjes en de hoeken. Maar terwijl ik die zoek, zie ik alweer twee stukjes die volgens mij bij elkaar passen. Dus die probeer ik meteen. En als ik daarna een stukje van het fietswiel herken, ga ik daar weer mee verder. Voor ik het weet liggen er overal op tafel kleine groepjes, terwijl de rand nog lang niet af is.
Op de foto’s kun je dat goed zien. Het lijkt misschien een chaos, maar voor mij is het geordend. Ik weet waar ik dat stukje met die blauwe lucht heb neergelegd en welk groepje volgens mij bij het wiel hoort. Zo groeit de puzzel op verschillende plekken tegelijk. Ik vind het juist leuk als twee van die losse groepjes ineens aan elkaar blijken te passen.
Binnen een paar dagen was de puzzel af. Ik heb er een foto van gemaakt en hem daarna alweer uit elkaar gehaald. Misschien leg ik hem over een paar jaar nog een keer.
Inmiddels heb ik een nieuwe puzzel besteld en ik verheug me er nu al op. Die ga ik straks wél inlijsten en ophangen. En tot die tijd vind ik het vooral fijn dat ik het plezier in puzzelen weer terug heb.
Lees ook mijn andere blogs over vrije tijd
Structuur geeft mij houvast, maar veranderingen kunnen veel energie kosten. Ook een te strak schema…
Een borstonderzoek duurt misschien maar kort, maar voor mij begint het al dagen van tevoren…
Iedereen met autisme is anders. In deze blog deel ik mijn persoonlijke ervaring over hobby's,…
Grenzen aangeven lijkt eenvoudig, maar voor mij was het jarenlang een grote uitdaging. In deze…
Soms duurt het jaren voordat je iets oppakt wat eigenlijk al lang in je zit.…
n dit persoonlijke blog deel ik hoe autisme invloed heeft op mijn energie en belastbaarheid.…