Kleine inkijk hoe het bij mij werkt

Twee jaar geleden mochten Karin en ik een lezing over autisme en depressie op locatie.

Die dag had ik niets ingepland. Dat doe ik bewust. Soms plan ik ’s morgens wel klanten in, maar als het niet nodig is, doe ik het liever niet. Op zo’n dag wil ik niet te veel verschillende activiteiten hebben, want er komt toch niet veel uit mijn handen. Als ik wil, doe ik wat. Dat is mijn motto. Er moet niet iets ‘moeten’ tussen zitten, want daar krijg ik een bepaald ‘druk’ gevoel van.

Mentale voorbereiding

We hebben een presentatie gemaakt en deze voor de zekerheid uitgeprint. Je weet maar nooit; straks werkt de beamer of de computer niet. Dan hebben we het altijd op papier. De presentatie is een leidraad. Het is niet de bedoeling dat we ons er precies aanhouden. Dat hangt af van de vragen van de mensen. Zo kunnen we de lezing op maat geven.

Voor de zekerheid heb ik ook een HDMI kabel mee, – je weet het maar nooit. Ook heb ik kleine kaartjes voor mezelf, voor het geval ik even niet weet wat ik moet zeggen. Ik heb ze niet per se nodig, maar ze geven me een rustig gevoel.

Ik ga me verder niet voorbereiden wat ik moet zeggen. Dat heb ik wel vaker geprobeerd, maar het komt er dan toch niet uit zoals ik had gehoopt. Ik zeg gewoon wat er op dat moment in me komt. Zo spontaan. Het zit wel ergens in mijn hoofd, dus het komt vanzelf naar boven.

Druk maken

Het geven van de lezing vind ik niet zo spannend. Ja, een normale spanning, maar ik heb geleerd dat het wel goed komt Ik hoef me er geen zorgen over te maken.

Waar ik mij meer druk om maak, zijn dingen zoals:

• Kom ik wel op tijd?
• Ik moet wel even tanken van tevoren. Ik hou niet van een halve tank. Ik weet niet hoeveel kilometer er van een streepje afgaat.
• Hoe laat moet ik ongeveer weg om op tijd te komen? Mijn inschattingsvermogen is namelijk niet mijn sterkste punt.
• Ik wil op tijd komen – het liefst een half uur van te voren om even te acclimatiseren en te wennen aan de omgeving n de mensen.

Op locatie

Als ik op locatie ben, heb ik de rol van spreker. Dat betekent dat ik constant ‘aan’ sta:

• Ik praat met mensen, ben sociaal, gezellig, lach en beantwoord vragen.
• Ik denk niet na, maak me geen zorgen.
• Actie, actie, actie – ik ga door.

Als ik terug naar huis rijd, voelt mijn hoofd helemaal gaar of leeg  – of het lijkt wel alsof er watten in zitten. Dus dan gaat de automatische piloot aan.

In principe heb ik een hekel aan rijden in het donker, maar dat mag mijn pret niet bederven.

De dag erna

Normaal plan ik de dag, of twee dagen daarna niets in, maar nu ik had ik op vrijdag en zaterdag een opleiding in Bilthoven. Deze lezing kwam ertussendoor.

Ik was te enthousiast om de lezing niet te doen. Nu ben ik me bewust dat ik zondag weinig of niets kan doen. De dagen daarna probeer ik rustig aan te doen en wat minder te plannen.

Lezingen geven

Lezingen geven vind ik zó leuk – ik ben altijd erg enthousiast. Dat had ik een paar jaar geleden nooit verwacht. Toen durfde ik niet eens op de voorgrond te treden. Ik zat veilig achter de computer. Mijn gedachten waren:

• Wat zullen de mensen wel niet denken?
• Straks weet ik niet wat ik moet zeggen.
• Ik krijg vast een paniekaanval.
• Ik krijg waarschijnlijk een rode kop.

Maar nu? Geweldig!!!! Ik kan mezelf zijn. Wat ik zeg, zo bén ik. Het komt er spontaan uit.

Ja, ik weet dat het me veel energie kost. Daar ben ik me van bewust. Maar moet ik het dan laten? NEE, dat doe ik niet meer.

Ben je benieuwd naar mijn lezingen? 🗣️
Neem een kijkje op mijn pagina voor meer informatie over persoonlijke lezingen over leven met autisme, en ontdek hoe mijn ervaringen en inzichten jou kunnen helpen bij het vergroten van begrip en het vinden van praktische handvatten.
👉 Leven met Autisme: Persoonlijke Lezingen voor Inzicht en Begrip

PS: prachtige foto gemaakt door J. Stakenburg.