In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke reis van overleven naar leven — en hoe ik langzaam weer ruimte vond om te genieten.
Van overleven naar leven met autisme — het klinkt misschien simpel.
Maar voor mij was het een lange en intense weg.
Vanaf de geboorte van mijn zoon tot ongeveer zijn zesde stond ik continu “aan”.
Ik ging door, regelde alles en zorgde voor iedereen.
Maar ondertussen zorgde ik niet voor mezelf.
Mijn zoon stond altijd op één, en dat voelde vanzelfsprekend.
Maar daardoor raakte ik mezelf steeds verder kwijt.
Ik wist toen nog niet dat ik autisme had.
Er kwam veel op me af en ik wilde grip houden op alles.
Daarom ging ik nóg harder mijn best doen.
Tot het moment kwam dat het niet meer ging.
Ik kwam in de ziektewet, en dat voelde vreemd.
Want ziek voelde ik me niet, maar mentaal zat ik er compleet doorheen.
De dagen waren zwaar en leeg.
Alsof alles stil stond, terwijl mijn hoofd juist bleef doorgaan.
Ik wilde vooruit, sneller herstellen en weer grip krijgen op mijn leven.
Maar mijn lichaam en hoofd werkten niet meer mee.
En juist dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst.
Ik was boos, gefrustreerd en verdrietig.
Vooral op mezelf.
Waarom lukte het niet?
Waarom kon ik niet gewoon doorgaan zoals eerst?
Gelukkig waren er mensen om mij heen die het vertrouwen wél bleven houden.
Zij hielpen mij vertragen en stap voor stap verder te gaan.
Uiteindelijk kwam er weer beweging.
De afgelopen jaren is er veel veranderd.
Ik werk niet meer in loondienst, maar als zelfstandige.
Dat was spannend, want zekerheid loslaten is niet makkelijk.
Collega’s, structuur en een vast inkomen gaven houvast.
Maar nu mocht ik dat zelf gaan vormgeven.
Dat brengt soms nog steeds onrust met zich mee.
Vooral rondom financiën en onzekerheid.
Maar tegelijkertijd bracht het mij ook iets heel belangrijks:
ruimte.
Ruimte om mijn eigen tempo te volgen en keuzes te maken die bij mij passen.
Ruimte om beter voor mezelf te zorgen.
Mijn gezin blijft belangrijk, maar ik ben mezelf daarin niet meer kwijt.
Ik ben gaan luisteren naar wat ik nodig heb.
Rust, herstelmomenten en duidelijkheid.
Daarnaast volgde ik opleidingen zoals ACT en NLP.
Niet om mezelf te veranderen, maar om mezelf beter te begrijpen.
Daardoor kon ik milder worden voor mezelf.
Waar ik eerst vooral aan het overleven was, kan ik nu steeds vaker genieten.
Niet groots of perfect, maar juist in de kleine dingen.
Even buiten zijn.
De dieren om me heen.
Het water.
Ik weet nu beter wat leven met autisme voor mij betekent.
Waar mijn grenzen liggen.
Wat energie kost en wat energie geeft.
Accepteren vond ik moeilijk.
Waarom kostte mij dingen zoveel meer moeite dan anderen?
Maar ondertussen groeide er meer begrip.
Nu is er meer rust.
Meer acceptatie.
Ik vermijd dingen niet meer automatisch omdat ze energie kosten.
In plaats daarvan maak ik bewustere keuzes.
En dat maakt een groot verschil.
Misschien herken je jezelf hierin.
Dat je vooral aan het volhouden bent.
Dat er weinig ruimte is om echt te leven en te genieten.
Weet dan:
het kan anders.
Niet in één keer, en ook niet perfect.
Maar wel stap voor stap.
Van overleven naar leven met autisme…
naar meer rust…
naar meer genieten.
Wil je hier meer over leren?
In mijn trainingen, workshops en lezingen deel ik wat mij heeft geholpen
— op een manier die praktisch is, herkenbaar en zonder oordeel.
Bekijk het aanbod van
Schootkracht Autisme Coaching
Camoufleren bij mijn autisme is vaak onzichtbaar, maar kost veel energie. In dit persoonlijke verhaal…
In dit blog deel ik waarom energiemanagement bij autisme zo complex is en waarom plannen…
Als autismecoach geef ik workshops over het herkennen van stresssignalen en stressbronnen. Het is prachtig…
In deze persoonlijke blog deel ik mijn ervaring met het verwerken van emoties en rouw…
In deze persoonlijke blog beschrijf ik hoe onduidelijkheid mij uit balans brengt bij autisme. Wat…