Overleven
Vanaf de geboorte van mijn zoon tot zijn zesde jaar ging ik maar door. Ik werd eigenlijk geleefd en zorgde niet echt voor mezelf. Hier nam ik geen tijd voor. Mijn zoon ging voorop; als hij maar goed had. Ik wist toen nog niet dat ik autisme had. Er kwam zoveel op mij af. Ik nam teveel verantwoordelijkheid, wilde altijd teveel controle houden en stond altijd voor iedereen klaar.
Toen ging het niet meer. In 2013 ging mijn licht uit. Mijn lichaam zei STOP. Ik viel letterlijk en figuurlijk neer. Het was allemaal teveel geworden. Ik maakte fouten op mijn werk, die ik niet zag. Hier werd ik op aangesproken, wat ik totaal niet tegenkon. Ik was mijn controle kwijt. De taken werden bij mij weggehaald en ik moest naar huis. Ik kwam in de ziektewet terecht. “Whaaaaa, ik in de ziektewet? Dat kan toch niet! Ik ben toch niet ziek, nergens last van! Ik ben niet verkouden.” Maar mentaal was ik wel ziek. Ik kwam thuis te zitten en de muren kwamen op mij af. Stapelgek werd ik ervan.
Het duurde heel lang, ik wilde sneller van vier naar zestien uren werken. Maar dat kon niet. Ik baalde enorm, was erg verdrietig en boos op mezelf omdat het niet lukte. Ik had hier totaal geen geduld voor. Gelukkig had ik mijn omgeving, die er vertrouwen in had. Dit hielp mij enorm. Eigenlijk moest ik na twee jaar in de WIA, maar gelukkig mocht ik nog een half jaar in de ziektewet blijven. Wij hadden allemaal vertrouwen dat 24 uur werken mogelijk zou zijn. En het is gelukt.