Even een dagje weg…………

We gingen dit keer met het gezin naar de dierentuin. Dieren trekt mij erg aan, fantastisch gewoon om de beesten te zien, zoals: pinquins, giraffen, neushoorns, zeeleeuwen, leeuwen etc. In principe als ik helemaal alleen met het gezin zou zijn, kan ik de hele dag wel naar de beesten kijken. Heerlijk ontspannend.

Maar de realiteit is echter anders. Het kost mij zoveel energie, dat ik echt een dag/anderhalve dag bij moet komen om me weer op te laden. Dit weet ik nu en dat hou ik dus ook in mijn agenda in de gaten. Ik heb het er wel voor over: een dagje weg genieten met mijn gezin.

Ik ga je uitleggen waarom een dagje weg mij zoveel energie kost:

Voorbereiding

het begint al bij de voorbereiding. Eigenlijk zouden we een week later naar de dierentuin, maar volgende week is het meer bewolkt. Wat zullen we doen: stresslevel keuzes maken en omschakelen. Ik doe de tickets altijd via de computer, hoeven we niet lang in de rij te wachten. De site was erg traag, geduld hebben. Gelijk daarna heb ik de parkeerkaart gereserveerd, scheelt ook weer een handeling op de bewuste dag. Kenteken doorgeven etc, zo gaan de slagbomen automatisch open. Hoeven we niet op het knopje te drukken. Dit was wel nieuw voor ons. Door de coronaperiode moeten we de datum en tijdstip aangeven. Tijdstip konden we alleen maar na 11 uur. Balen, andere tijdstippen 09.30 uur en 10.00 uur kon niet meer. Ik heb het liefst meteen als de park opengaat, dan is het niet zo druk. Weer keuze maken, gaan we deze dag wel om 11 uur of een andere dag en dan eerder. We hadden er zin in dus de keuze tijdstip na 11 uur gemaakt. Oppas regelen voor onze hond, ook erg belangrijk dat de persoon ook deze dag kan. Anders moeten we wat anders verzinnen. Kijken hoelaat we kunnen vertrekken. Het is anderhalf uur rijden om bij de bestemming te komen, incalculeren de hond wegbrengen. We kwamen uit op 09.15 uur vertrekken en 06.30 uur de wekker.

De dag ervoor

ik wil altijd goed voorbereid zijn voor de volgende dag. Alles onder controle willen hebben. De tickets, factuur parkeren print ik uit. In Principe hoeft het niet, kan ook gewoon de tickets op de telefoon laten zien. Het is gewoon een idee van mij om het uit te printen. Heb ik het bij de hand. Je hebt iets fysieks. De angst is ook, straks doet de telefoon het niet en dan zien ze de tickets niet. Heb ik geen bewijs.

De wekker zetten voor de volgende dag. Slapen doe ik niet veel, onbewust ben ik er mee bezig. Toch wel spanningen. Kwart over drie wakker, lukte mij niet meer om te slapen. Maar ja, dat weet ik nu van mijzelf en daar maak ik mij niet meer druk om. Ik weet dat ik de volgende dag wel weer in slaap val. Dus geen paniek.

De bewuste dag

Natuurlijk ben ik vroeg uit bed, veel eerder dan de wekker. Rustig zitten zit er bij mij niet in. Mijn hoofd heeft het hartstikke druk, chaos.

Alles wat ik uitgeprint heb en wat we mee willen nemen controleren, dat ik toch niets ben vergeten. Nu op pad, bijna mijn jas vergeten (ik vergeet mijzelf nog eens) In de auto: google maps inschakelen, De hond wegbrengen en eerst maar even tanken. Hoefde eigenlijk niet, maar iIk wil het liefst met een volle tank ergens heen. We hoeven dan halverwege niet te stoppen.

Bij de parkeergelegenheid aangekomen was het toch wel even spannend of de slagbomen wel automatisch opengingen. En ja hoor, ik had het goed gedaan. Ze gingen open. Het had ook gekund, dat ik per ongeluk een verkeerd kenteken had ingevoerd. (eigenlijk niet, want ik had het wel 3x gecontroleerd of ik het wel goed had ingevoerd).

Het was goed aangegeven waar we langs moesten. We konden de mensen ook wel achter volgen, want je zag wel dat ze daar ook heen moesten. Bij de dierentuin aangekomen, kon je de rij al zien. Mijn hoofd wordt onrustig. Dit komt door de coronamaatregelen: afstand houden, niet te dichtbij staan, handen wassen etc. Ik zie dat niet iedereen hier aanhoudt. Ik probeer rustig te blijven en niet opletten. Wij doen wel ons best, om aan de regels te houden.

Gelukkig we zijn binnen, maar dan. Je denkt coronaperiode, alle ruimte om je heen. Rustig kijken naar de beesten. Dit was dus niet realistisch. We moesten looproutes volgen, dat is heel goed. Maar er liepen mensen naast ons, voor ons, achter ons. We konden de beesten moeilijk bekijken. Heel veel mensen hielden geen afstand. WHAAAAAA. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Wij probeerden van alle kanten afstand te houden, maar als je van alle kanten wordt ingehaald is het onmogelijk.

We ontwijkten de drukte, door niet te veel te stoppen maar gewoon doorlopen en de looproute te volgen. Af en toe waar plek was heb ik wat foto´s kunnen maken en even kunnen genieten van de beesten bekijken. We waren snel door de looproutes en uit de dierentuin. Ik vond het erg chaotisch en hectisch. Dit had ik niet zo voorgesteld.Dus echt de beesten een tijdje bekijken was niet mogelijk ondanks de coronaperiode. Dit beangstigd mij allemaal wel. Als het hier al is, dan gebeurd het ook zo wel bij alle parken, de drukte en niet aan de coronaregels houden. Waar moet dat heen. Ik ben wel bang dat als iedereen zo doorgaat een 2e lockdown krijgen.

Uit de dierentuin zijn we de centrum ingeweest. Hier was markt en wat denk je ook weer druk. Keuzes maken, gaan we er wel heen of niet heen. We zijn een dagje weg en hadden er wel zin in. Toch de keuze gemaakt om hier wel doorheen te gaan. Ik vind het altijd wel leuk om te kijken, maar de drukte. Ja wat moet je dan, om het altijd te ontwijken. Dan kunnen we nooit meer ergens heen. Wij hebben aan de regels gehouden en geprobeerd iedereen op afstand te houden.

Om 14.00 uur zijn we richting terugreis gegaan, we waren helemaal op. Lichamelijk door het slenteren in de dierentuin en centrum, maar vooral mentaal. Mentaal helemaal leeggezogen. De hond hebben we opgehaald, daar even gezeten en toen op naar huis. Ik kon niets meer zeggen. Mijn hoofd was helemaal gedempt en vol. Kon niets meer naar binnen. ´s avonds vroeg op bed en ´s nachts weer wakker. Kon niet meer slapen, chaos in mijn hoofd.

De volgende dag

wat stijf van het lopen. Ben ik ook niet gewend zolang te lopen. Mijn hoofd is nog erg moe. De ogen zitten de hele dag nog dicht voor mijn gevoel. Ik doe wel werk, dat gaat wel door, maar als dat klaar is…………komt er niet veel meer uit mijn handen. Ja deze blog schrijven ;). Dit geeft mij rust.

Miranda

Energie in balans, lijkt heel simpel maar dat is het niet!

Ik heb een mindmap gemaakt om balans in energie voor mijzelf te krijgen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is energiemanagement-in-balans.jpg

Zoals je kunt zien op de afbeelding is het niet zo makkelijk om de energie in balans te houden. Overal moet ik rekening mee houden. Aan de ene kant 50% aan mijzelf denken en aan de andere kant de verschillende rollen wat ik heb, onverwachte gebeurtenissen, doe/denk activiteiten, onverwachte gebeurtenissen, externe/interne prikkels.

Aan mijzelf denken wil ik aan de hand van de piramide doen. Zie ook de afbeelding, ik heb de piramide gebruikt van wat gebaseerd is op van maslow, van de bron Ontdek Autisme.

Om dit allemaal in balans te kunnen krijgen, heb ik alles wat mij energie kost en waarvan ik energie krijg in % gezet. Je kunt het ook aan de hand van de lepeltheorie doen (daar weet Nynke Zuurmond-Bennink alles van). Ik heb niets met lepels, maar wel met cijfers. Hier ben ik dol op. Mijn energie omzetten in lepels kwam ik totaal niet uit, maar met procenten wel.

 

Je kunt zien in de afbeelding dat de dag al begint met -20% als ik goed geslapen heb. Als ik niet goed geslapen heb, begint de dag al met -50%. Dan moet de dag nog beginnen. Ik heb dan nog geen activiteiten gedaan.

Ik kan dus wel een dag/weekschema maken, maar als ik niet goed heb geslapen en we krijgen een onverwachte verandering dan kost het mij al in een keer – 110% en dan nog een onverwachte bezoek, hangt ook van de persoon af. Onverwachte bezoek met een druk persoon kost mij al -60% energie + -110% is -170%, Hersteltijd is dan de volgende dag ook de volgende dag rustig aan doen.

Wat ik weet is om mijn energie in balans te houden is:

  1. dat ik het in blokken moet verdelen
  2. de blokken niet langer dan 2 uur inplannen
  3. de blokken van 2 uur, ook rustmomenten inplannen

Wat ik nog wil uitzoeken is:

  1. hoe ik met de externe prikkels kan omgaan, bv negatieve sfeer van de omgeving.
  2. Hoogsensitief ja/nee: hoort de overgevoeligheid van de prikkels bij mijn autisme of ben ik ook hoogsensitief.

Als ik dit allemaal weet, kan ik misschien ook beter mijn energie in balans houden en wat heel belangrijk voor mij is. Deze theorie omzetten naar DOEN. Meestal blijft het bij de theorie, ik weet alles wel hoe het moet, maar uitvoeren ho maar. Hoort dit misschien ook bij mijn karakter koppigheid en eigenwijs of hoort dit bij mijn autisme, knopje uitvoeren mist (executieve functies)?

Wordt vervolgd dus, ik hou jullie op de hoogte.

groet,

Miranda

 

Grenzen aangeven

Makkelijk gezegd, dan gedaan.

Ik ben er wel wat beter in geworden om Mijn grenzen aan te geven; ik zie het ook wat eerder, maar het blijft moeilijk vind ik.

Paar jaar geleden zag ik de grens niet om te stoppen. Ik ging maar door en door. Dit heb ik een paar jaar volgehouden totdat ik letterlijk neerviel. Het lukte niet meer. Dit was dus de grens om te stoppen.

Nu naar veel oefenen met vallen en opstaan ben ik er bewuster van. Ik ga nog wel wat over mijn grens heen, maar nu denk ik na de tijd oeps foutje, dit had ik beter niet kunnen doen.

Ik weet het ook wel, maar dan kom je weer bij het stukje uitvoeren, de executieve functie. Het knopje stoppen.

Wat ik nu ietsje minder moeilijker vind is bijvoorbeeld een prive afspraak wat eind deze week is, begin van de week ook hectisch en druk is, kan ik wat sneller de afspraak afzeggen. Ook eerlijk aangeven, dat het niet meer lukt. Eerst deed ik dat niet en ging ik ook gewoon naar de afspraak. Bij mij geldt afspraak is afspraak en daar ga ik heen. Sneu om af te zeggen. Maar ja ik had mijzelf te pakken. Er kwam niks binnen, kwam al met een vol hoofd aan. Je had niks aan mij. De dagen ernaar was ik ook niet veel.

Ik probeer ook om niet zoveel prive afspraken in 1 week te plannen. Ik ben er bewust van, dat dat het heel veel energie kost en spanning.

Wat ik nog wel moeilijk vind om halverwege ergens weg te gaan omdat het niet meer wil.

Bijvoorbeeld bij een 2daagse opleiding. Ik weet dat het intensief is en dat ik het niet vol kan houden, maar geef dit niet aan. Ik wil de dagen volledig volgen en niks missen.

Ik vind de opleiding gewoon prachtig en erg interessant. Ik ben erg leergierig en ga op het doel af. Wat ik in mijn hoofd heb, moet ook gebeuren en dan vergeet ik mijzelf.

Het is ook zo, dat ik dan van mijzelf baal. Dat ik het niet vol kan houden. Ik ben toch geen oud wijf. Dat is toch weer een puntje van acceptatie dat ik minder energie heb, dan anderen. In mijn hoofd wil ik gewoon voor 100 procent gaan, maar dat lukt niet.

Hulp aangeven blijft ook moeilijk hoor. De drempel is wel ietsje lager, maar ik doe het nog niet zo snel. Wel vraag ik meer hulp aan mijn man, dit deed ik eerst nooit. Ik doe het zelf wel, was makkelijker vond ik.

Wat ik wel heb geleerd door te oefenen is, dat ik vaker nee zeg. Ik kom voor mijzelf op. Als ik zeker weet dat het zo is, zeg ik het ook.

Groet Miranda

Verschillende rollen/functies in balans brengen

Als ieder ander heb ik ook verschillende rollen/functies, zoals:

  • Moeder
  • Partner
  • Zelfstandige
  • Huishoudster
  • Schoonmaakster
  • Kok

Om dit dagelijks in balans te brengen vind ik persoonlijk erg moeilijk. ik heb niet alleen te maken met de rollen (zo noem ik het maar even), maar ook met mijzelf en mijn autismekenmerken.

Paar jaar geleden (2011-2013) was ik mijzelf totaal kwijt. Ik wist niet meer wie ik was. Ik zag mijzelf als moeder, vrouw, voormalige werkneemster, huishoudster, kokkin. Maar niet als Miranda zelf.

Maar wie is nu eigenlijk Miranda, wat voor persoon zelf ben ik. Ik was het helemaal kwijt. Ik stond vooral voor iemand anders klaar, behalve voor mijzelf. Na de diagnose Autisme (2013) was ik helemaal mijzelf kwijt. Ik nam altijd route A, ging maar door. Voor alle rollen ging ik voor 100%, dus 100% huishoudster, 100% moeder, 100% Werkneemster, 100% kokkin en 100% vrouw, noem maar op. En dat allemaal op 1 dag, elke dag weer, 600% per dag voorgaan zeg maar. Ja dat hou je niet vol. Vooral toen ik hoorde dat ik de diagnose autisme kreeg. Ik zag de rollen niet als rol, maar als mijzelf.

Wat ik vaak vergeet is mijzelf: Ik ben Miranda, heb een eigen karakter zoals bv. koppig en eigenwijs, alles perfect willen doen, maar ook erg lief, vrolijk, zorgzaam, behulpzaam. Te veel om nu op te noemen.

Ik heb rustmomenten, ontspanning nodig om bij te tanken en de batterij opladen.

Naast mijn karakter heb ik ook autismekenmerken o.a. sensorische overgevoeligheid, vermoeidheid, moeite met executieve functies, o.a. onverwachte veranderingen, emotieregulatie en tijdsbesef.

Om de verschillende rollen en rekening met mijzelf in balans te houden op 1 dag is erg moeilijk.

1 Dag is 6 rollen vrouw/huishoudster/kokkin/moeder/zelfstandige en mijzelf. 6 verschillende dingen op 1 dag, rekening houden met de autismekenmerken en energie.

1 Dag is 24 uur – 10 uren slaap is 14 uren over. ´s middags is mijn energielevel heel laag, dus dan heb ik niet 14 uur, maar 7 uur.

Ik doe mijn best door er bewust aan te denken en er wat aan te doen:

  • Cliënten niet meer dan 2 a 3 op een dag. Hangt ervan af, als het op locatie is of bij mij. Op locatie is 2 Cliënten en bij mij of online 3 Cliënten.
  • Het lukt mij maximaal 24 uur te werken. Ik wil wel 32 of 40 uur, maar dat is niet haalbaar.
  • Het lukt mij niet als ik op locatie ga en weer terugkom wat andere taken op te pakken, zoals administratie of huishouding. Ik ben dan mentaal erg moe. Ik moet dan echt chillen totdat dochter en partner thuiskomen.
  • Het lukt mij niet om eerst te werken en daarna huishouding te doen. Dit zie ik als 2 verschillende activiteiten. Zakelijk en prive. Daarom probeer ik 1 a 2 dagen in de week geen Cliënten in te plannen. Deze dag doe ik echt alleen prive taken, afspraken en/of chillen.

Dit heb ik dan in de hand, maar de onverwachte situaties niet. Zoals:

  • Visite
  • Telefoontjes tussendoor
  • Omgevingslawaai

De onverwachte situaties kosten mij dubbel zoveel energie. Dit komt dan bovenop wat ik al kwijt ben.

Is het dan niet vreemd dat ik het elke dag erg moeilijk vind om het allemaal in balans te brengen. De ene dag is de andere dag niet.

Omgeving veranderd en ik moet mij aanpassen.

In deze coronaperiode loopt het allemaal anders en waar ik rekening mee moet houden, o.a.

– overgevoeligheid externe prikkels, zoals de spanning/sfeer wat de mensen uitstralen

– drukte met wandelaars, fietsers, auto’s is normaal nooit zoveel op de weg

– ondersteuning dochter met school

– dochter thuis aanwezig overdag

– als ik naar de klanten ga, oppas voor de hond regelen. Normaal doe ik 2 uren mijn ritueel. Nu alles in 1 uur.

Ik weet wat ik allemaal kan doen, om rust te creëren en om alles onder controle te hebben.

Dit is vooral mijn eigen grens aangeven, zoals:

– koptelefoon op overdag om prikkels te vermijden.

– tijd nemen voor mijzelf door te gaan chillen. De koptelefoon op en de lamellen dicht. Zo heb ik minder prikkels van buitenaf.

– de drukte niet opzoeken, alleen weggaan als het nodig is.

– ‘S avonds is het met mooi weer, gevolg lawaai buiten. Oordoppen helpen niet, dan hoor ik nog alles. Ik gebruik nu mijn koptelefoon. Dit werkt prima. Ook de verzwaringsdeken als ik niet kan slapen. Dit doe ik over mijn hoofd en schouders, heerlijk zwaar, dan val ik in slaap.

– voor de rest aangeven dat de mensen niet vragen hoe het met mij gaat, mij gewoon met rust laten en mijn eigen gang laten gaan.

Als ik dit allemaal doe, heb ik rust in mijn hoofd en hou ik energie over. Ik heb dan alles onder controle.

Het is niet alleen deze coronaperiode, daar gaat het eigenlijk niet om. Het is gewoon (nou ja gewoon) de acceptatie om het zo te doen. De hulpmiddelen gebruiken.

Hoe het bij mij voelt en overkomt; de omgeving veranderd, lawaai buiten, zoals muziek, drukte op de weg iedereen is gek geworden en ik moet mij aanpassen door bv koptelefoon te gebruiken, verzwaringsdeken, thuis blijven door de externe prikkels te vermijden.Dat klopt toch niet.

Maar ja, als ik het niet doe heb ik mijzelf te pakken. Ik kan niet meer slapen, overdag te moe door teveel externe prikkels.

Na een paar dagen koppig zijn geweest en weer over de drempel gaan kies ik er toch voor om het wel te doen.

Hulp vragen

 

Hulp vragen, dit vind ik persoonlijk altijd erg moeilijk. Het gaat wel steeds beter, oefen baart kunst (of hoe noem je dat, ik ben erg slecht in spreekwoorden ;).

Paar jaar geleden lukte het mij helemaal niet om hulp te vragen. Ik viel letterlijk neer.  Hoog tijd om hulp te vragen. Maar ja, hulp vragen.

Dit ging niet zo makkelijk bij mij. Ik moest over een hele grote drempel, wel volgens mij 10 meter hoog. Dit heb ik zelf zo hoog gemaakt.

Ik heb het toch gedaan, iemand anders moest mij echt letterlijk een duw geven. Aan wie moet ik hulp vragen. Ik vertrouwde niemand mijn problemen toe. Mijn eigen man niet eens. Toch een professional ingeschakeld. Hij heeft mij ook heel erg goed geholpen. Deze stap heb ik overwonnen.

Dan denk je, nu gaat het toch makkelijker om hulp te vragen bij mij. Ik heb de stap overwonnen. Nou nee, elke keer als ik hulp moet vragen om iets dergelijks is het voor mij een hele stap. De drempel wordt wel steeds kleiner. De vorige keer was het wel 10 meter hoog, nu wel minder.

Ik baal gewoon als ik hulp moet vragen, waarom kan ik het zelf niet. 

Mijn gedachtes komen boven: Nou ja zeg, belachelijk gewoon. Ik als 45 jarige kan ik dat zelf niet doen. Ik ben toch geen…… en ga maar zo door.

Het is ook de acceptatie om hulp te vragen. Als ik voorbij deze gedachtes ben, is het al een paar dagen later.

Accepteren en verwerken dat is ook niet echt mijn ding. Autisme heb ik ook nog niet echt helemaal geaccepteerd. 

Soms als ik het moeilijk heb, vecht ik weer met mijzelf en autisme. Ik verlies het elke keer, autisme wint. Elke keer als ik vecht met mijzelf: denk ik, nu ga ik winnen. Autisme gaat weg en ik heb heel veel energie, mijn hoofd is geen chaos, geen oud wijf, we gaan de hele dag door en ga maar zo door. Helaas….. weer niet.

Als ik in de positieve flow zit, gaat het heerlijk. Dan heb ik nergens last van, alleen in de negatieve flow. Dan is het moeilijk, dat vind ik zelf om weer in de positieve flow te komen. Je komt makkelijker in de negatieve flow, dan in de positieve flow te blijven.

Maar ja, daar hadden we het niet over. We hadden het over hulp vragen. Dit blijft voor mij moeilijk en een grote stap. Als ik het gedaan heb, gaat er een last van mij af. En dan denk ik, waarom doe ik er zo moeilijk over. Het is eigenlijk heel simpel om te vragen: kun je mij misschien even helpen.

De eerste keer heeft het dus te lang geduurd, totdat ik er letterlijk bij neer viel. De andere keren in tranen. Nu gaat het al zonder tranen, maar ik maak mij nog wel van te voren gek: hoe kan ik het vragen, wanneer kan ik het vragen, wat moet ik vragen…. dit kan wel paar dagen voorbereiding zijn. Het is ook hoe ik mij voel, als ik wat steviger op mijn benen sta, gaat het ook ietsje makkelijker.

 

Corona prikkels

Vorige week aan een stuk door veranderingen. Kan nooit 1 voor 1, nee als 1 verandering komt, volgen er gelijk meer. Gevolg is: mijn hoofd volledig in de war, chaos. Het kost heel veel tijd en energie om het hoofd weer tot rust te brengen. We zijn nu anderhalf week later, de rust keert nu wat in mijn hoofd.

Vorige week maandag de scholen dicht, mijn dochter thuis. Mijn dochter zelf heeft er niet zoveel moeite mee, ja ze mist de dagelijkse structuur, maar de taxivervoer/vroeg van huis, laat thuis, omgevingslawaai heeft ze niet last van. Ze heeft nu meer energie over. Huiswerktaken vind ze prachtig om te doen.

Bij mij de afspraken zijn allemaal afgezegd, zoals de opleidingen, workshops autismeweek gaan niet door. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant, dit geeft ook heel veel spanningen/stress, dus dat heb ik nu niet. Nee het is meer mijn dochter is de hele dag thuis, normaal ben ik de hele dag thuis of als ik naar de klanten ga weg. Als ik thuis kom, neem ik rust. Nu is dat heel anders. ik moet erg wennen en een andere structuur maken. Dit kost tijd.

Als ik naar de klanten ga, moet ik nu mijn dochter wegbrengen naar de oppas. Dit kost al energie, want waar gaat het onderwerp over, de corona en andere dingen. Dit komt bij mij al hard binnen en kost energie. Normaal bereid ik mij uitgebreid voor en doe ik rustig aan ´s morgens, dat is nu niet aan de orde.Dan moet ik nog naar mijn klanten. Coachsessie afgelopen en dan haal ik mijn dochter op. Ik ga dan wel gelijk naar huis. Na de tijd, boodschappen halen. Normaal via bezorgd. nl, maar het is overvol, heel veel mensen bestellen nu online. Ik moest deze 2 weken zelf halen. Boodschappen zelf halen vind ik niet zo erg, maar de radio staat zo hard aan, mensen staan in de weg, blijven ze gewoon midden op de pad praten. Nu is dat natuurlijk anders. Ook erg wennen. Vanmorgen dachten we, we gaan 08.00 uur boodschappen halen, niet zo druk. Nou vergeet het maar, het was al druk. Nou ja zeg. Moet de dag nog beginnen.

Vorige week moesten we ook nog onze hond laten inslapen, het kon niet meer. Mijn troostmaatje van paar jaar geleden, toen ik in een diep dal zat. Vorige week had ik daar erg moeilijk mee, nu valt het wel mee. Tuurlijk ik mis hem erg, maar het is niet meer op de voorgrond. Gelukkig hebben we nog een hond, leid ons ook wat af.

Ook te horen gekregen dat je niet meer naar de verzorgingstehuizen mag komen. Weet je, we komen alleen in het weekends bij schoonmoeder, niet elke week. We zouden eigenlijk vorige week toen kon het nog, maar kwam er iets tussen. Daar baal ik nu wel enorm van. Waren we maar wel geweest, dan voel je wel heel erg schuldig vind ik. Nu mag het niet meer. Dit vind ik allemaal zo sneu, vooral voor schoonmoeder. Dit trek ik mij erg aan. Gelukkig heeft ze nu een telefoon, alleen ik ben geen beller. De bedoeling is, dat we dan even voor de ramen ga staan en dan even bellen. Dan ziet ze je toch even en een kaartje sturen kan altijd. Het is even omschakelen naar wat kan nu wel.

Mijn mans werk is ook elke dag afwachten of hij kan werken of niet. Erg onzeker allemaal.

Dit allemaal in een week, nu de balans proberen te zoeken naar weer rust. Ik ben al druk bezig, nl. sociaal media facebook en linkeldn heb ik van mijn telefoon afgehaald. Ik was zo´n freak, dat ik wel om de paar minuten ging kijken. Nu zit het niet meer op mijn telefoon en ik mis het helemaal niet. Ik kijk even als ik wat op de computer moet doen.

De televisie heb ik overdag uit. ´s morgens en ´s avonds kijken we naar het nieuws. Anders krijg ik zoveel corona nieuws binnen, dat trek ik niet. Dat zuigt heel veel energie weg. Ik ben dan ´s avonds doodop en erg emotioneel.

Vanaf gisteren heb ik mijn koptelefoon ´s morgens en ´s middags een uurtje op en mijn verzwaringsdeken, zodat ik wat meer rust krijg. Dit helpt enorm. Zondag op maandag heb ik geen oog dicht gedaan, omdat er zoveel in mijn hoofd zat. Nu heb ik dit ingelast, heb ik gisteren heerlijk geslapen.

Het was niet zo makkelijk om de koptelefoon/verzwaringsdeken weer op te pakken. Ik mis echt het knopje uitvoeren. Mijn man/dochter helpen mij daarbij. Ik moest het wel eerst vragen, wat ik erg moeilijk vindt. Het is weer het accepteren, dat ik hulp moet vragen. Komt ook mijn koppigheid bij en durf. Ook dat het niet klopt dat ik hulp vraag en ik help zelf mensen. Dit klopt toch niet. Dat zit tussen mijn oren, dat weet ik.

In deze situatie heb ik ook niet zoveel behoefte aan mensen om mij heen, praten over mijzelf of telefoontjes etc. Vorige week heb ik al geen telefoontjes aangenomen, omdat het mij allemaal te veel was. Buddy gesprekken afgezegd. Deze week lukte het mij wel.

Ik zie het op de dag aan, hoe ik mij voel. Ik probeer dus nieuwe structuur aan te brengen: ´s morgens mensen begeleiden (anders boekhouding/voorbereiding), uurtje rustmoment (koptelefoon/verzwaringsdeken), ´s middags huishouding, uurtje rustmoment (koptelefoon/verzwaringsdeken of ontspanning).

aan mijn structuur wat aan, met de mensen te begeleiden. Wel stem ik elke keer met ze af, wat ze willen. Gaat het door of niet. ´s morgens rust en ´s middags rust. De bedoeling is meer ontspanningsmomenten te doen, vooral ´s middags, zoals diamond painting, autismeboeken lezen, puzzelen. Maar daar moet ik het energie wel voor hebben. Hoe ik mij nu voel lukt het mij nog niet.

Zo ziet mijn hoofd er na een drukke week met onverwachte gebeurtenissen uit a.d.h.v. Brain Blocks

Ik wist dat dit een drukke week zou worden met vrijwilligersochtend, klanten en voorbereiding workshop voor zaterdag 29 februari 2020. Dit had ik allemaal ingepland.

Wat ik ingepland heb, ben ik voorbereid dan kost het mij ook niet veel energie. Ik hou van drukte. Vooral met het onderwerp autisme, dit geeft mij energie.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is bb-normaal-1.jpg
Dit is hoe mijn hoofd er dan uitziet. Heel normaal dus, alles op een keurige rij met ruimte tussen i.v.m. schakeltijd. Niets aan de hand.

Maar als er onverwachts iets tegenvalt, zoals maandagmorgen gelijk al met mijn zakelijke KPN-mailadres. Mijn mailadres was geblokkeerd. Ik wist het eigenlijk wel, brief ontvangen van KPN, maar het kwartje viel niet echt bij mij. We zijn verhuisd en de KPN-abonnement konden we niet gebruiken i.v.m. te trage internetsnelheid. We zijn dus overgestapt naar een andere provider wat wel een snelle internetsnelheid had. Dus TV, internet en mailbox wordt stopgezet per 24 februari. Ik dacht bij mailbox, niet het mailadres. Mailbox doe ik via GMAIL bv. daar zie ik de mailtjes ook wel binnenkomen. Geen probleem dus. Wat weet ik ervan dat het mailadres ook stopgezet wordt. Het kwartje viel bij mij niet om even voor de zekerheid te bellen of mijn beeld wel klopte. Heel gedoe dus op maandagmorgen; een nieuw mailadres aanmaken en naar iedereen doorgeven. Balen is, dat mijn visitekaartjes/flyers ook niet meer kloppen. Mijn perfectionisme moest ik loslaten, dit heeft wel een halve dag geduurd om creatief te zijn. Tussendoor ben ik nog naar mijn vrijwilligersochtend geweest, maar mijn hoofd was al aardig vol op maandagochtend. Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is na-maandag-3.jpg

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is kpn-3.jpg
Ht hoofd na onverwachte gebeurtenis.
Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is na-maandag-3.jpg
Het hoofd na maandagmiddag. Zit wat groens bij, omdat het onderwerp autisme toch wat energie geeft.

Dinsdag een normale dag, maar woensdag niet. Woensdag was eigenlijk mijn vaders verjaardag, maar 6 jaar geleden is hij na een korte heftige periode, binnen 5 weken overleden.

Tussendoor nog wel op maandag, dinsdag en woensdag de voorbereiding van mijn workshop gedaan. Dit kost energie, maar het geeft ook energie. Ideeën wat ik in mijn hoofd heb, uitwerken. Prachtig om te doen, knippen/plakken alles 1 geheel maken.

Je kunt het hoofd na maandagmiddag wel bekijken hoe het na woensdag eruitzag.

Donderdag een begin van het verslag maken en verder alles uitwerken van voorbereiding workshop. Je zult wel denken wat bereid ze haar voor, maar ik wil alles perfect hebben. Ja, perfectionisme. De deelnemers moeten het wel goed hebben.

Toen een telefoontje: de luxaflex komt vrijdagmorgen 8.45 uur, of dat wel kan. Oeps, Hoofd in een keer vol.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is na-telefoontje-1.jpg

Hier zitten we al weken op te wachten. Het zou drie weken duren, maar het heeft echter 6 weken geduurd. Manlief heeft even gebeld. Als hij niet gebeld heeft, konden we nog een paar weken wachten. Ja wat moet je. Ik wilde het ook zo graag hebben. Gezegd dat het wel kon. Mijn energie was wel in een keer weg. Maar ik moest nog verder mijn planning afmaken, anders lukt het nooit voor zaterdag. Schakel, schakel, schakel. Nadenken hoe ik het moest hebben vrijdagmorgen. Een idee, na een paar uurtjes. De honden moet ik niet bij mij hebben, extra prikkel. Ze zijn dan zo wild tegen andere mensen. Een berichtje gestuurd naar mijn moeder of de honden wel daar konden. Het kon, gelukkig. Dit scheelt weer een prikkel en drukte. De planten, vitrages hebben we weggehaald donderdagmiddag. Dit gaf ook weer een beetje rust. Daarna weer verder met de voorbereidingen workshop, dit gaf mij weer wat energie.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is hoofd-na-donderdagmiddag.jpg
Zo zag mijn hoofd er donderdagmiddag uit.

Vrijdagmorgen, was al vroeg wakker. Ik moet vroeg de honden wegbrengen, boodschappen, huis boven en beneden wat schoonmaken, gordijnen komen, ramen ook maar even gedaan, laatste puntjes op de i van de workshop.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is hoofd-vrijdagmorgen.jpg

Tussendoor een artikel schrijven hoe mijn hoofd eruitziet na deze week. Dit vind ik wel leuk om te doen. Als ik het niet doe, blijft het in mijn hoofd hangen, dat moeten we niet hebben.

Na vanmiddag ziet mijn hoofd er ongeveer zo uit.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is hoofd-vrijdagmiddag.jpg

Een druk hoofd, maar ook wat positiefs (groens) tussen, omdat ik uitkijk naar mijn workshop en ik heb de nieuwe luxaflex. Normaal ben ik niet zo weg van luxaflex, maar deze luxaflex is apart met een band ertussen. Dat breekt wat af. Als ik te veel aan mijn hoofd heb, kan ik ze mooi dicht doen.

Terugblik 2019, vooruitblik 2020

In het jaar 2019 heb ik weer heel wat meegemaakt, zowel in mijn werk- maar ook in mijn privesituatie.

In mijn werksituatie (parttime loondienst) zat ik in het begin van vorig jaar steeds in het ziektewet. Met goed overleg met de werkgever hebben we de knoop doorgehakt om ontslag te nemen, zodat ik 100% kon richten op mijn passie AUTISMECOACH. Tot op heden heb ik totaal geen spijt van mijn besluit.

Sinds vorig jaar ben ik gecertificeerd autismecoachautismecoach, hier ben ik supertrots op.

ook heb ik diverse opleidingen gevolgd: 3 daagse opleiding Teken je gesprek, 5 daagse basiscursus geef me de 5 en 3 daagse opleiding brain blocks. Het was wel wat teveel en te hectisch zoveel opleidingen in een jaar, maar ik vond alles leuk en kon niet kiezen. Dan maar allemaal doen.

Ik ben vrijwilliger bij Autisme informatie centrum Harlingen. Elke maandag is inloop voor advies, vragen etc. Koffie staat klaar. 1x in de maand is ook gespreksgroep voor ouders van kinderen met autisme en partner met autisme. In leeuwarden ben ik ook te vinden 1x in de maand bij bijeenkomst 058autisme.

In de thuissituatie is er ook wat veranderd, namelijk dat we verhuist zijn naar onze geboortestad Harlingen. We kregen nu de kans en dat hebben we aangenomen. Moest wel heel wat gebeuren en binnen 2 weken moest het klaar zijn en de sleutel ingeleverd zijn. We hebben het voor elkaar gekregen, maar vraag niet hoe.

In 2020 is mijn doel om nog meer verdiepingslag te krijgen met het coachen. Diverse workshops te geven, zoals meer rust met autisme, inzicht in jouw autisme stresssignalen en stressoorzaken herkennen autismebelevingcircuit. Blogartikelen schrijven. Ook trainingen, zoals sociale vaardigheden leren met autisme. Misschien ga ik nog opleiding volgen dit jaar, maar dat weet ik nog niet. We zullen zien….

Had ik vroeger ook autisme?

ik weet sinds een paar jaar dat ik autisme heb.

Ik zit soms af te vragen, hoe had ik het vroeger dan. Had ik dan ook moeite met bepaalde dingen?

Het is mij nooit zo opgevallen. Op school had ik vriendinnen, ook beste vriendinnen. Ik kon wel met iedereen opschieten.

We gingen vaak op stap, we waren nooit thuis in het weekend. We kwamen als eerste en gingen als laatste weg. De vogeltjes floten naar ons in de vroege ochtend.

Naar concerten, feesten, weekenden weg niks was teveel.

Op verschillende sporten gezeten, zoals judo, gym, roeien en jaren op voetbal. Voetbal vond ik prachtig. Dit heb ik ook het langst volgehouden, leuke tijd gehad, vooral de derde helft was gezellig. Te gezellig😀.

Het werk ging altijd goed. Ik zat gewoon altijd tussen de collega’s, op de afdeling. Ik had helemaal geen last van prikkels etc.

weet je, ik had ook alles in de hand, onder controle. Geen tot weinig tijdsdruk. Ik had het overzicht. Ik was jonger, ik kon ook veel meer hebben.

Nu in deze maatschappij verandert er veel te veel. Je hebt meer tijdsdruk, minder controle.

ja dan komen de autismekenmerken ook meer naar voren. Vooral als ik spanningen, stress heb is het moeilijk om er mee om te gaan. Als ik lekker in de positieve flow zit is er niets aan de hand.

Het is voor mij elke dag zoeken naar de balans, draagkracht en draaglast. Het begint al bij het wakker worden, heb ik lekker geslapen of niet.