Verhuizen

Verhuizen vind ik persoonlijk niet erg. Ik ben volgens mij wel een van de weinigen.

Wat ik zo leuk vind aan verhuizen is het ordenen en regelen.

We krijgen donderdag de sleutel en ik heb de bovengedeelte al in de dozen. Nu bezig met de beneden verdieping. Erg ontspannend allemaal. Draaiboek verhuizing wat er moet gebeuren, zoals adreswijzigingen doorgeven, schoonmaken gemaakt op A3 formaat. We zijn mooi op schema; we lopen zelfs voor.

De mensen in mijn omgeving vragen wel dat ze willen helpen met dozen te tillen of schoonmaken. Heel lief bedoeld allemaal, maar dit geeft mij heel veel stress. Ik zal je uitleggen waarom.

Als je naar onderstaande tekening kijkt, zie je een poppetje met daaromheen een rode rand. Ik ben erg gevoelig voor te weinig ruimte. De ruimte begint al bij de rode rand. Als iemand binnen de rand komt, heb ik geen ruimte meer. Ik voel mij bekneld en weet daar moeilijk mee om te gaan.

Mijn brein heeft een andere informatieverwerking. De oorzaken zijn verschillende storingen, zoals anders waarnemen, overgevoelig reageren, chaotisch informatie opslaan.

Het gevolg is, ik heb:

  • Een andere werkwijze, andere volgorde.
  • Een langzamere tempo.
  • Moeite met veranderingen.
  • Moeite met omschakelen.
  • Teveel energie verbruikt, begin van de middag ben ik heel erg moe.
  • Heel veel ruimte nodig.
  • Moeite hebben met negatieve emoties en gevoelens.

Nu heb ik alles onder controle en grip. En in eigen hand. Ik weet precies wat er moet gebeuren en waar het moet staan. Dit kan in mijn eigen tempo en zo hou ik het overzichtelijk. Dit is erg belangrijk voor mij.

Mijn gedachtegang met hulp;

Hulp weet niet waar alles moet staan, gevolg vragen stellen. Ik moet dan omschakelen, zeggen waar het moet staan. Dit weet ik niet zo snel, want het komt onverwacht. Geen bedenktijd. Gevolg Stress.

Als ik mijn overzicht kwijt ben en geen grip meer heb, raak ik in paniek. Dit wil ik voorkomen. Als ik in paniek of angstig ben blokkeer ik. Ik weet niet meer wat ik ga doen. Ik kan niet meer denken.

Ze werken veel sneller en anders. Tempo kan ik niet aan, overzicht kwijt. Dubbel zoveel stress.

Niemand hoeft het sneu te vinden dat ik geen hulp heb. Dit wil ik zelf. Alleen geeft mij ruimte en overzicht, duidelijkheid en dat heb ik nodig.

Ik snap het helemaal dat niet iedereen dit snapt, maar zo werkt het nu eenmaal bij mij.

Mijn man daartegen heeft een andere werkwijze en hij heeft hulp met zijn onderdeel. Ik ben voor de kleine dingen (daar wordt hij knettergek van) en hij is voor de grote dingen. Hier heb ik niets mee. Zo vullen wij elkaar aan. Wij laten elkaar in ieders waarde.

Groet, Miranda

Boeddha’s

De laatste jaren ben ik boeddha’s gaan verzamelen. Het gaat vooral om mannelijke boeddha’s.

Dit is begonnen nadat mijn vader in 2014 overleed, na een korte heftige ziektebed. Inhoudelijk ga ik hier niet verder op in.

We hebben een mooie prachtige foto gekregen. Normaal plaats je de foto op een plek voor herinnering. Dit kon ik niet en nog steeds niet. Het lukt mij niet om het plekje in huis te geven.

In mijn beeld/gedachtegang klopt het niet. Hoe hij op de foto eruit ziet, op die leeftijd hebben wij van onze vader afscheid moeten nemen. Dit blijft een negatieve pijnlijke herinnering.

Ik wil mijn vader als positieve herinnering zien. En onbewust, ben ik nu achter, is mijn interesse in boeddha’s begonnen. Het gaat niet om het geloof, nee het is de uitstraling van de beelden. Bij mij komen ze over als rust, bescherming, veilig. Dit was bij mijn vader ook zo. Het was een rustige, sterke man. Stond altijd voor ons klaar.

Mijn man zegt wel, nog meer boeddha’s? Het lijkt wel een boeddhahuis. Maar voor mij zit er een betekenis achter.

Mijn gedachtegang:

  • Ik heb zo positieve herinnering van mijn vader,
  • Mijn vader is dichtbij,
  • Mijn vader beschermt mij zo,
  • Ik voel de rust van mijn vader.

Van mijn oud-collega heb ik een vrouwelijke boeddha gekregen. Hij heeft uitgelegd dat vrouwelijke boeddha sterke vrouwen zijn. Hier zie ik mij zelf ook wel in. Het is elke dag balans zoeken met mijn energie, het kost elke dag veel energie, maar ik sla mij er wel doorheen.

Groet Miranda

1e keer online workshop geven

Van de week voor de 1e keer online workshop gegeven.

In principe was ik niet zo’n voorstander voor online. Mijn gedachtegang hierbij was:
– het is zo afstandelijk,
– ik weet hoe workshop live is,
– ik weet niet wat ik kan verwachten.

De 2e punt weegt het zwaarst bij mij.

Nu kreeg ik een aanmelding voor een deelnemer. Deze persoon had online in gedachte. Mijn denkmodus gaat niet aan en zeg; tuurlijk kan dat.

Voordeel als ik voor het blok gezet wordt (denkmodus gaat niet aan) dat ik geen zorgen ga maken, maar naar oplossingen kijk.

Uitzoeken vind ik leuk werk, dan ga ik er echt helemaal op in. Ik vergeet wel de tijd helemaal en ik hou pas op als ik niets meer zie (bij wijze van spreken).

  • Testen met dochterlief of de camera, geluid werkt.
  • Deze workshop is ook met brainblocks, dus de camera moet ook even naar beneden kunnen kijken. Oplossing statief kopen, gelijk bestellen en 2 dagen later heb ik het binnen.
  • Presentatie maken, ik heb zoveel documentatie wat ik kan gebruiken.
  • In mijn hoofd weet ik precies wat ik moet hebben.
  • Structuur in de presentatie maken, wat gaan we eerst doen.
  • Uitzoeken hoe de Whiteboard, jamboard werkt. Had ik nog nooit van gehoord. Hoe we dit in de vergadering moeten presenteren en dat de deelnemer het ook ziet. Samen met dochterlief getest wat moet ik ook zonder haar.

Alles werkte dus alles onder controle. Ik kan los. Moet nog wel even wachten, want de workshop is een week later. Ik hou er niet van op het laatste moment te doen, dan kom ik in tijdsdruk. Als ik dat heb, komt er niets door mijn handen.

De dag van de workshop

Workshop is ’s middags. Ik weet van gekheid niet wat ik kan doen ’s ochtends. Mijn hoofd is erg onrustig en mijn lichaam ook. Ik kan mij niet concentreren. Ik doe alles doorelkaar; zo ben ik aan het stofzuigen, wat klaarzetten voor vanmiddag, afwassen. Oja de vogels moeten ook eten. De computer aanzetten, kijken of het wel werkt. Check. De was doen. Weer naar de computer, camera goed zetten hoe ik het wil hebben. Staat het zo goed, nee 1cm naar links, toch maar weer naar rechts.

Mijn hoofd is ook druk bezig met verschillende gedachtes, zoals:

  • Straks lukt de deelnemer niet om in te loggen.
  • Linkje meeting had ik al eerder verstuurd. Heeft de deelnemer dit nog wel.
  • Is de deelnemer wel op tijd.
  • Ziet de deelnemer de presentatie wel.

Ik zit klaar op de afgesproken tijd en ik zie een melding van de deelnemer om aan de meeting mee te willen doen. Ik geef akkoord en we gingen los.

De workshop is beëindigd en ik kan zeggen het is mij goed bevallen. Voor herhaling vatbaar. Wie had dat gedacht.

moe, moe en nog eens moe

Moe, moe en nog eens moe. Nee het is nog geen wintermoeheid. Dit ben ik meestal in december en januari.

De moeheid is vooral moe zijn van de coronaperiode. Het is niet zozeer het coronagedoe, maar bij elke persconferentie is het afwachten wat er nu weer komt.

Je weet niet waar je aan toe bent. Ben je net gewend aan de vorige maatregelen Komen er weer nieuwe strengere maatregelen.

Bij de vorige persconferentie mochten we nog bijvoorbeeld workshops geven. Yes! Maar Nu niet. Evenementen mogen niet, publieke gebouw 2 weken dicht, mensen moeten thuisblijven, alleen als het nodig is. Ik snap het allemaal wel hoor.

Alle voorbereidingen gedaan, zoals reclame op social media, website, flyers, locatie zoeken. Allemaal weer voor niets geweest. Dit is de tweede keer van het jaar dat de workshops niet doorgaan.

Wat gebeurt er bij mij met elke persconferentie

  • Voordat conferentie begint, gedachtes wat gaat er nu weer gebeuren? Welke maatregelen komen er? Gaat de workshop wel door?
  • De signalen zijn vooral weinig concentratie, hoofd chaotisch, geen overzicht, erg moe, nergens zin in, geen energie, controle verliezen, angstig en vooral terugtrekken. Als het aan mij ligt kom ik de deur niet meer uit.
  • De onzekerheid of de volgende workshop wel doorgaat.

Waarom kost het mij elke keer zoveel energie

  • Omschakelen van de ene maatregel naar de andere maatregel.
  • Verwerken van de informatie.
  • Veranderingen.
  • Onzekerheid.
  • Elke keer mijzelf opnieuw opladen naar positiviteit en doorgaan.

Hoe pak ik de draad weer op

Mijn draad oppakken duurt wel een paar dagen. Belangrijk voor mij is om het houvast te houden, anders kom ik helemaal de deur niet meer uit en Blijf ik op de bank zitten. Gelukkig heb ik mijn passie het werk: volwassenen met autisme begeleiden. Dit geeft mij namelijk energie. Ook heb ik mijn gezin.

Wat ook belangrijk voor mij is om het wel in balans te houden. Bij mij is het of alles of niets. Of ik ga de hele week niets doen of de hele week werken.  Ik heb het zo opgelost: maandag, woensdag en vrijdag mijn werk en dinsdag en donderdag niets doen. Alleen activiteiten, waar ik energie voor heb.

En natuurlijk mijn kwaliteit doorzettingsvermogen benutten.

Nu maar weer doorgaan en afwachten tot de volgende persconferentie over 2 weken.

Groet

Miranda

Op latere leeftijd de diagnose gekregen, zwarte wolk

Daar sta je dan. Je hebt de diagnose ASS gekregen op de latere leeftijd. De een vindt dit een opluchting, maar ik niet. De wereld stortte in van mij.

Eigenlijk wist ik het wel, mijn dochter heeft ook ASS. Ik wilde het niet inzien. Elke keer zag ik mijn dochtersgedrag het spiegelbeeld van mij. Dit frustreerde mij heel erg en zakte steeds verder weg, maar liet het niet blijken. Ik ging door, op karakter. Ik werd geleefd.

Toen op een gegeven moment zag ik het echt niet meer helder, ik maakte fouten op het werk. De taken werden bij mij weggehaald. Ik moest naar huis. Dit was een ramp. Het werk was alles voor mij.

Ik zat thuis in de ziektewet; burn out. Ik en thuiszitten. Stapelgek werd ik ervan. De muren kwamen op mij af, maar het moest. Ik werd steeds somberder en depressiever. Niets was nog goed, niet meer vrolijk te krijgen, ja namaak lach. Ik vond het erg sneu voor mijn gezin.

Na een hele hoge drempel heb ik toch hulp gevraagd tot aandringen van de omgeving. Dit was een hele grote stap voor mij. Ik kan het zelf wel redden, hoef geen hulp. Wie kan ik vertrouwen om mijn verhaal te vertellen. Ik kon mij namelijk heel moeilijk uiten. Wie snapt mij nou.

Het is gelukt, deze persoon kon ik wel en hij kon mij wel verder helpen met mijn emoties leren uiten en voelen en op andere vlakken, zoals ik mijzelf de schuld gaf dat mijn dochter ASS had en de geboorte ging ook niet vlekkeloos. Dit had ik nooit verwerkt. In het begin stond ik nog niet open voor om ASS te laten onderzoeken. Waarom niet? Eigenlijk omdat het een bevestiging was dat ik een stoornis heb. Stoornis komt hard aan bij mij. Kwam bij mij over: ik kan niets meer, ik ben gestoord.

We gingen verder met emoties uiten en leren voelen. Ik zakte wel steeds verder weg. Nog steeds depressief. Na een tijdje kwamen de gevoelens in een keer. Ik werd er stapelgek van. Ik kon er niet mee omgaan. Toch maar naar een psycholoog en mij laten onderzoeken.

En wat denk je? Ik kreeg de diagnose ASS. Wat ik al zei, de wereld stortte neer. Ik viel nog verder weg. Zwarte wolk boven mij. Wat nu? Alles wat ik deed in de jaren voor mijn diagnose was dat verkeerd? Hoe moet ik het nu doen? Ik werd erg angstig, paniekerig, onzeker. Al mijn zelfvertrouwen was weg. Ik moet helemaal opnieuw beginnen. Hoe? Het werk wat ik doe, lukt mij dat nog wel, kan ik de taken nog wel doen. Ik volgde een opleiding kan ik dat nog wel? Allemaal vragen kwamen op mij af. Ik zag mijzelf als een autist en niet meer als Miranda. Ik was mijzelf helemaal kwijt.

Bij de psycholoog heb ik eerst cognitieve gedragstherapie gehad vanwege mijn depressie en angststoornis. Daarna sociale vaardigheids training en psycho educatie. Dit heeft mij geholpen om bovenop te komen.

Bijna 2 jaar ben ik bij de psycholoog geweest. In het begin bijna elke dag, later wat minder. Toen was ik geen ernstig geval meer en lieten ze mij gaan. Ik kon het nu zelf wel alleen zeiden ze. Ik had het gevoel dat ik op straat kwam te staan.

Ik heb allemaal tools/vaardigheden geleerd, maar wat moet ik ermee? Wanneer moet ik welke tool gebruiken? Wie ben ik nu? Ik vond dit erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het heeft ook een tijd geduurd dat ik weer wat vertrouwen heb gekregen. Stapje voor stapje. Ik durfde ook niet. Als ik wat deed, was ik bang dat ik weer depressief werd. Ze hebben gezegd, dat ik daar heel vatbaar voor ben. Ja, dat blijft natuurlijk in mijn hoofd zitten.

Nu 7 jaar later heb ik wel meer zelfvertrouwen. Ik weet wat ik kan en niet kan. De grens is voor mij nog wel elke keer zoekende. Ik ga nog steeds te ver, maar ben er bewust van. De energie en balans vinden vind ik nog wel pittig.

Groet Miranda

Weekendje weg, wat betekent dit voor mij

Voor de meeste mensen is het tot rust komen.

Dit is het voor mij echter niet. Het geeft mij heel veel onrust, stress, spanningen. Ik zal het je even uitleggen hoe het bij mij werkt.

Paar maanden geleden was ik erg enthousiast over een vakantiepark. Dit zag ik op Facebook verschijnen, mooie foto’s. Het was ook mooi weer. Mijn gedachtes: Ik wil hier ook wel heen met z’n allen. Gezellig weekendje weg. Ik denk dan niet aan; dat vakantie mij elke keer veel energie, spanningen kost. Wij gaan boeken, leuk heb er zin in.

De laatste week voordat we weggaan ben ik al druk bezig in mijn hoofd. Het weekendje komt steeds dichterbij. Het slapen wordt al moeilijker.

Samen met mijn dochter maken we een checklist wat we mee kunnen nemen. Een hele waslijst. (Voorbeeld checklist laat ik even niet zien i.v.m privacygegevens man/dochter)

Ik heb die week ook nog wat druk met het werk. Ik vind het werk leuk om te doen. Dit was naderhand niet echt verstandig en dat wist ik ook wel. Ik had namelijk het werk, de normale dingen zoals huishouding, dochter naar sport brengen/ophalen, privé afspraken. Dan komt het inpakken van de vakantie ook bij. Ik was het overzicht kwijt. Mijn hoofd was chaotisch en ik ben erg onrustig.

Het inpakken had ik niet eerder tijd voor op donderdagmiddag. Vrijdagmiddag gingen we weg. Je hebt misschien al in de gaten hoe het in mijn hoofd ging; tijdsdruk, paniek. Hier kan ik totaal niet tegen. Mijn energie was al aardig in de min. Op karakter dus.

Ik heb weinig tot niets geslapen. Vrijdagmorgen heb ik nog even wat gedaan op kantoor. Dit wilde ik voor het weekend afhebben, anders hou ik dat het hele weekend in mijn hoofd. Ik kon mij niet goed concentreren; ik had natuurlijk weekendje weg in mijn hoofd. Het is gelukt, duurder wel wat langer.

Dit gedaan te hebben, wil ik het huis schoon achterlaten. De afwas, stofzuigen etc. Mijn man deed de tassen in de auto. Mopperend dat het veel tassen waren. Maar ja, dit hebben we eenmaal nodig.

Dochter wilde eerst naar school, dus we moesten eerst haar ophalen en zo naar het vakantiepark. Eenmaal op het vakantiepark konden we het huisje niet vinden, dit was vond ik ook niet goed aangegeven. Dit geeft mij veel stress. Ik was al moe, door de voorbereidingen, weinig slaap, autorijden en nu ook nog zoeken;(

Deze dag hebben we verder ook niets gedaan. Helemaal op. Ook niet veel geslapen omdat het een hele andere omgeving is. Weer wennen aan geluiden (eigenlijk geen geluiden), ander bed.

Zaterdag en zondag was slecht weer, Dat maakt ons verder niet uit. We hadden spelletjes meegenomen, dus dat hebben we bijna het hele weekend gedaan. Zondag op maandag weinig tot niets geslapen; al druk bezig in mijn hoofd dat we de volgende dag weggaan en dat alles nog ingepakt worden in een korte tijd. Ik was dus al heel vroeg af om aan de slag te gaan.

We hebben alles ingepakt en zijn weggegaan. Voor de koffie waren we thuis. Ik was weer blij dat ik thuis was en kon mij weer neergeven. Ik heb nu rust.

Ik heb genoten, vooral met het samen zijn, maar het kost mij heel veel energie altijd. Het geeft zoveel onrust, stress etc. bij mij. Dit vind ik zo jammer.

Vaak denk ik, waarom kan ik niet gewoon genieten van de vakantie. Heerlijk uitrusten in een andere omgeving. Net als ieder ander mens. Dit doet mij wel zeer.

Ik kan wel zeggen om niet meer weg te gaan, alleen maar thuisblijven. Maar dan kom ik ook nergens meer. Mijn wereldje wordt dan wel erg klein. Ik vind het ook wel leuk om ergens heen te gaan.

Gelukkig heb ik deze week bijna niets. Ik kan even bijkomen van het weekendje weg.

Groet,

Miranda

Willen/doen, of denken/ voelen

De balans vinden met willen, voelen, doen en denken vind ik persoonlijk erg moeilijk.

Ik kan je een voorbeeld geven over opleiding/trainingen/cursus en mijn worsteling om daar een balans in te vinden.

Ik vind het prachtig om opleidingen, trainingen over autisme te volgen. Het is gewoon een kick en ik wil mij persoonlijk ontwikkelen zodat ik mijzelf beter kan begrijpen met gevolg dat ik volwassenen met autisme nog beter begrijp en kan helpen.

Ik heb vorig jaar diverse opleidingen gevolgd;

– Brain blocks

– teken je gesprek

– ontdek autisme

– basiscursus geef me de 5

– begin verdieping autismecoach opleiding

Prachtig mooi allemaal, maar dit heeft mij te veel energie gekost. De WIL was te groot, ik DOE het zonder bij NA te DENKEN. Ik Let niet op hoe ik mij na de tijd VOEL.

Ik kan je zeggen na een dag opleiding of twee daagse opleiding zit ik totaal in de rode fase: overprikkeld, 2 dagen geen energie meer gevolg plat op de bank, niet concentreren, komt niets meer binnen ik loop als een mummie.

Je kan dan makkelijk zeggen, dan doe je de opleiding toch niet. Nou zo makkelijk gaat het niet. Mijn interesse is studie over autisme en daar focus ik mij helemaal op, ik ga er helemaal voor. Het is ook dat ik dan bang ben dat de opleiding eenmalig is Als het een interessante opleiding/training is ga ik het doen zonder bij na te denken wat de consequenties zijn.

Dit jaar had ik alleen verdieping autismecoach opleiding. Dit is een 2daagse opleiding. Nu heb ik geprobeerd meer naar mijn geVOEL te luisteren, zoals smiddags de opleiding te volgen, of langere pauzes te nemen. Ook aangegeven dat het niet meer lukt, de grens aangeven. Dit is al heel wat voor mij.

En weet je om dit zo te doen heb ik meer energie over. Ik was nog helder en niet zo moe.

Het is wel omschakelen om het zo te doen. Ik ben nog lang niet in balans, maar ik heb een stap vooruit gezet om eerst te leren DENKEN en VOELEN ipv WILLEN, gelijk DOEN.

Ik heb een training gevolgd bij ontdek autisme. Zij geven geweldige uitleg over DENKEN WILLEN, DOEN, VOELEN.

Ik schrijf wel vaker blogartikelen over mijzelf. Wil je meer hierover lezen:https://schootkrachtautismecoaching.com/blog-3/blog-2/.

Je kunt mij ook via social media (facebook, linkeln, tweet, instagram) volgen.

Even met de hond uit

In mijn hoofd had ik het al een tijdje. Ik kan wel weer met de hond lopen (normaal doet mijn man het) Het is goed voor mij, beweging, even uitwaaien, mijn hoofd legen.

Maar om de stap te nemen heeft volgens mij wel een half jaar of langer geduurd. Het zit niet in mijn structuur, in mijn dagritme.

Om iets te laten vallen in de structuur gaat iets sneller dan erbij te doen.

Waarom is dit dan zo moeilijk? Het is de stap nemen, dit kost heel veel energie. Als ik het 1x gedaan hebt, dan ga ik ook wel vaker. Het komt dan in mijn ritme. Volhouden is ook een dingetje. Als ik een paar keer niet ga, bv slecht weer of iets anders dan is het weer moeilijk om deze activiteit weer op te pakken. Het begint weer van voor af aan.

Je denkt het is toch heerlijk met de hond uit. Dat is ook wel zo, maar heel veel mensen vergeten dat dit ook prikkels meebrengt. Het is altijd zo dubbel. Ja ik heb beweging, hoofd legen na een zakelijke afspraak maar het betekend ook omgevingslawaai, zoals auto,s, mensen praten, honden blaffen, kinderen die naar school gaan, werkverkeer, ambulances met sirenes. Deze prikkels komen chaotisch binnen. Je kan zeggen, doe dan een koptelefoon op. Dit is ook niet altijd goed, dan wen je nooit aan de geluiden.

Op de hond letten als hij mensen ziet. Hij vraagt altijd aandacht aan de mensen en wil spelen met andere honden of katten. Hij gaat dan blaffen. Afstraffen dus, mensen begroeten die ik tegenkom. Ik ga gelukkig langs een rustige route zoveel kom ik niet tegen. Als ik ze zie met hond, ga ik aan de andere kant lopen.

Als ik thuiskom ben ik lichamelijk niet moe, maar vooral moe in het hoofd.

Waarom doe ik het eigenlijk nog. Mijn intrinsieke motivatie is, de hond heeft alle lol en daar word ik vrolijk van. Als ik deze motivatie hou, is het wel vol te houden.

Ontspanning is het niet voor mij.

Of alles of niets

Gisteren een dagje geen klanten.

Ik dacht mooi heb ik even tijd om mij voor te bereiden op workshops die ik  ga geven volgende week. Ik schrijf altijd op een A3, wat ik nodig heb, wat ik nog moet doen, wat moet ik meenemen etc. Zodat ik niks vergeet. Ik zet het dan ook al vast klaar.

Ik kan het dan afstrepen, zo krijg ik rust in mijn hoofd. Anders blijft het maar in mijn hoofd hangen. Het gevolg is niet slapen.

Of tijd voor andere dingen zoals ontspanning, huishouding etc.

Nou ik kan je zeggen; ik heb de tv aan gedaan en ben hier niet meer bij weggeweest. Paar keer in slaap gevallen. Misschien was ik er ook wel aan toe.

Het lukt mij niet om de stap te zetten om wat te doen. Het knopje uitvoeren of een duwtje had ik niet gisteren. Ja en dan blijf ik zitten.

Vandaag heb ik weer klanten en dan zit ik in de  doe flow. Ik ga dan door. Dit betekend dat ik vanmiddag ook verder ga met mijn voorbereiding workshop, boodschappen etc ga halen. Ik ga dan weer tot het uiterste. Het knopje uit ontbreekt. Ik hou pas op als mijn energie op is.

Je ziet dat het bij mij of alles of niets is.

Moe word ik ervan

Waar ik echt slecht tegen kan is dat sommige mensen niet aan de afspraken kunnen houden, zoals die dag terugbellen en niet doen, iets voor je willen doen en toch niet doen of niet reageren op de mailtjes/ WhatsApp.

Tuurlijk weet ik dat je niet gelijk kunt reageren maar paar dagen later zal wel fatsoenlijk zijn. Ook al is het antwoord ik kom erop terug.

Afspraak persoon zou tussen 10 en 12 uur terugbellen of komen, maar belt niet terug of komt die dag niet zonder af te bellen. Ik ben voor de tijd al druk bezig met voorbereiden en tussen 10 en 12 zit ik te wachten en doe niets.

Persoon komt/belt niet. Ik blijf wachten, misschien wordt het later. De hele middag wachten want je weet het maar nooit. Dus niet, hoofd vol, energie op.

Hetzelfde geldt voor de mails/apps waar niet op gereageerd wordt. Dit kost mij niet 1 dag of 2 dagen. Nee dit kost mij energie totdat ik een bevestiging krijg dat het duidelijk is. Dan lukt het mij pas om het los te laten.

Ik stuur dan wel een reminder naar een paar dagen. Niet eerder, want anders heb ik een gevoel van dat ik iemand zit te stalken. Maar soms reageren ze daar ook niet op. Dan weet je al genoeg…..

Bij onduidelijkheid heb ik mijn hoofd niet onder controle. Ik zie dan allemaal beren en maak er verschillende scenario’s van. Knettergek word ik ervan en vooral mijn energie raakt helemaal op. Ik ben dan te moe om wat te doen, alles blijft liggen. Ik lig dan ook erg vroeg op bed, er komt dan niets meer binnen.

Het is makkelijk om te zeggen: Miranda je hebt geen invloed op de mensen en laat het los. Maar dat is makkelijk gezegd dan gedaan. Zeg dat maar tegen mijn hoofd;)