Kerst en oud en nieuw bij ons thuis

Ik vind de dagen rond de feestdagen altijd erg hectisch. Dit komt voornamelijk door de omgeving. Ik voel de sfeer van de mensen. De mensen zijn zo chaotisch, gestresst, onrustig, druk.

Hier word ik erg gespannen van en kost heel veel energie. Ik kan deze dagen ook niet veel hebben. Hier ben ik bewust van. Nu wel!

Ik houd er nu ook meer rekening mee door:

  • Minder op social media te kijken. Op social media word je al getriggerd met de feestdagen.
  • Reclamemails zeg ik de abonnement op.
  • Minder privé afspraken inplannen wat kan wachten, zoals de kapper. Hier heb ik helemaal geen behoefte aan. Aan je te zitten.
  • Meer rustmomenten inlassen.
  • Vaker de koptelefoon op.
  • Vaker nee zeggen, grens aangeven.

Het zijn van die kleine dingen, maar mijn emmer is al halfvol door de omgeving. Deze kleine dingetjes heb ik wel invloed op. Dit geeft controle en rust.

We hebben twee weken geleden het huis al versierd en vorige week de kerstboom. Normaal doen we het na sinterklaas, maar we werden getriggerd dor mensen. Zij waren het al aan het versieren. In de winkels werd je ook al heel vroeg getriggerd. Het huis versieren vind ik prachtig. Ik niet alleen, het hele gezin. Kaarsjes worden uitgestald. Dit vindt manlief erg leuk om te doen.

Kerstdagen

De kerstdagen zelf houden we rustig. We plannen eigenlijk niets in. De 1e kerstdag lekker thuis met het gezin. Niet moeilijk doen met het eten. Misschien spelletjes doen, we zien wel. Niets moet. Het gaat om het samen zijn!

2e Kerstdag misschien op visite. Dit weten wij eigenlijk ook nog niet. Hangt allemaal vanaf hoe wij ons voelen.

Oud en Nieuwjaar

Met oud en nieuw heb ik helemaal niets mee. Ik zie wel erg tegen het vuurwerk op. Ze mogen niet vuurwerk afsteken, maar dat doen ze toch. In oktober waren ze al bezig met knallen. Belachelijk gewoon.

Het is het onverwachte en de harde knallen waar ik totaal niet tegen kan. Je ziet mij 31 december ook echt niet buiten. Ze zoeken maar een andere gek.

Wat ik al eerder zei, oud en nieuw heb ik niets mee. Waarom moet je eigenlijk tot 24.00 uur opblijven? Wat heeft dat eigenlijk voor nut? Ik hou het ook niet vol. Ik doe geen oog dicht, de volgende dag ben ik ook nog helemaal op.

Uitgebreid eten doen wij ook niet echt. Tuurlijk halen we vanalles in huis. Maar we eten het bijna nooit op. Wij zitten al vol van eigenlijk niets. Deze dag zien we ook wel wat we gaan doen. We blijven wel thuis, omdat we de beesten niet alleen willen laten. Niet alleen voor de beesten, ik vertrouw het ook niet. Je weet nooit wat de mensen uitspoken. Ik heb het gevoel dat ieder jaar steeds agressiever wordt. Ondanks het verbod.

Na oud en nieuw ben ik ook helemaal klaar met de kerstversiering. Alles wordt weer opgeruimd. Dan is het wel kaal en saai. De oplossing is om bloemen en planten te kopen voor weer sfeer in huis te halen.

Fijne feestdagen.

Telefoon geeft veel onrust in mijn hoofd

Ik doe echt heel veel met de telefoon. Het is niet alleen maar bellen. Nee, ik gebruik mijn telefoon ook voor mijn:

  • Agenda, mijn privé en zakelijke afspraken
  • Takenlijst, wat ik nog moet doen op de dag zodat ik het niet vergeet
  • Notities, zoals kilometers opschrijven, dingen wat ik niet wil vergeten
  • Ontspanning, spelletjes zoals patience
  • Rekeningen betalen
  • Chatten, whats app/sms
  • Mailtjes bekijken en beantwoorden
  • Wekker
  • Tijd, als ik ’s avonds wakker wordt wil ik graag weten hoe laat het is
  • Antwoordapparaat
  • Foto’s maken
  • Documenten digitaal versturen
  • En natuurlijk niet te vergeten bellen

Dit betekent dat ik altijd “aan” sta, 24 uur. Ze kunnen mij altijd bereiken, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het zuigt heel veel energie bij mij weg.

Zowel bewust als onbewust.

Ik had eerst de meldingen van whats app/sms, social media en emailberichten aanstaan. Dus elke keer bij een melding kijken. Steeds maar afleiding. Bij afspraken en autorijden niet, dan heb ik het geluid uitstaan.

Ik heb al geprobeerd de meldingen van de berichten op uit te zetten, maar wat doe ik dan. Ik krijg gewoon de dwang om te kijken of ik wel berichten heb. In het begin valt het wel mee, maar op het laatst werd het na een kwartiertje elke keer kijken.

’s Avonds neem ik de telefoon ook mee naar boven, voor ontspanning (spelletjes), tijd en wekker. Ik ben zo nieuwsgierig om ’s avonds ook social media, berichten te bekijken. Maar wat gebeurt er dan? Ik zie wat, bv een zakelijk emailbericht van iemand en reageer gelijk. Ik wil het opgelost hebben. Ook al is het ’s nachts. Ik ga er over nadenken en het lukt mij niet meer om te slapen. Mijn hoofd is en blijft dan heel onrustig.

Sinds twee weken lees ik mijn mail, whatsapp privé/zakelijk niet meer na 17.00 uur. Als mijn man en dochter nog niet thuis zijn is het na 18.00 uur. Dit is heel moeilijk voor mij om mij in te houden. Ik heb nog wel de dwang om te lezen, maar doe het niet. Ik heb geleerd dat een dwang een half uurtje duurt en dan gaat het weer weg. Het komt wel weer terug, maar gaat ook weer weg. Ik had eerst mij voorgenomen om mijn mail niet meer na 16.00 uur te lezen, maar daar ging ik snel over de grens heen. Dit lukt mij niet. Het is nog onder werktijd zeg maar.

Ik heb de telefoon ook op uitstaan en kan niet gebeld worden. Het is moeilijk, vooral omdat ik niet bereikbaar ben. Als er wat is, ze kunnen mij niet bereiken. Werd mij verteld, als ze mij willen bereiken en het is spoed, dan bellen ze mijn man wel. Als hij niet bereikbaar is, komen ze wel bij mij thuis. Ik krijg het sowieso te weten. Ja, dat is ook zo.

Weet je, ik doe dit nu zo twee weken en ik meer rust in mijn hoofd. Ik sta niet constant ‘aan’. Dit scheelt ook in mijn mentale energie. Ik hou energie over, het geeft mij rust. Ik slaap veel beter, minder onrust, minder vaak wakker.

Ik vind het nog wel erg moeilijk hoor. Heb de dwang nog om elke keer te kijken, telefoon ’s avonds mee nemen. Maar ik doe het niet. Ja, één keer van de week meegenomen per ongeluk. Ik was met iemand aan het appen, ging naar bed. Ik verwachtte nog een app van degene terug. Wat deed ik, nam de telefoon mee naar boven. Ik heb het geweten. Ik kon niet slapen, werd erg onrustig. Ging weer social media kijken, e mails. Heb de telefoon naar beneden gebracht, ging weer naar boven en viel in slaap.

Super trots op mijzelf! Weer een stukje controle losgelaten!

Een avondje weg

Gisteren zijn we met het gezin naar het theatertour van Waylon geweest. Wat was dit prachtig.

Nu denken sommige mensen: Miranda, kan je daar nu wel tegen? Je zit altijd te zeuren over lawaai, drukte.

Dat klopt helemaal. Maar ik kies hier zelf voor. Het lawaai, muziek is niet onverwacht. Ik ben er op voorbereid. Hetzelfde met de drukte. We zijn er heel vroeg heen gegaan. We waren bijna als eerste. Zo zie je de mensen aankomen in plaats van dat je tegelijk met de mensen binnenkomt.

Naar de grote zaal toe, stonden we ook vooraan. We konden gelijk naar onze stoelen. Ook geen last van de drukte. In de pauze gingen we drinken halen. Mijn man ging in de rij staan en wij stonden erbij. Snel opdrinken en weer terug naar de zaal, voordat de pauze voorbij is. Bij de jassen ophalen moesten we wel in de drukte, maar ja, ik was er op voorbereid.

Mijn man reed, dus dit scheelde ook in energie. De dag zelf heb ik de huishouding gedaan en even achter de computer. Niet te lang, anders kost dit mentale energie.

Mijn hoofd is nu heel onrustig. De informatie van gisteravond wordt verwerkt. Met zoveel mensen, muziek etc heeft mijn hoofd wel een tijdje nodig om het te verwerken. Dit kan wel een paar dagen duren. Hier ben ik bewust van en ik houd hier rekening mee dat ik niet veel kan hebben. Dus geen onverwachte gebeurtenissen, geen gezeur etc.

Wat ik leuk vond is dat mijn dochter van 15 jaar ook mee was. Ze wilde ook een keer een theatertour meemaken. Ze wist niet echt wat ze kon verwachten. Waylon is haar muziek niet, maar dat maakte haar niets uit.

Ze heeft haar vermaakt. Heel veel nieuwe indrukken. Ze had het hartstikke druk hiermee. Dit betekend nu wel dat wij de volgende keer met haar muziek mee moeten, zoals Snelle of Lil Kleine. Ik kan Lil Kleine totaal niet uitstaan. Dit is totaal mijn smaak niet, maar voort wat hoort wat. Zij is met ons meegegaan.

Weekendje weg

In augustus hebben we bedacht om een weekendje weg. te gaan met het gezin.

Ik weet dat een weekendje weg voor mij geen ontspanning is, maar inspanning. Het kost mij alleen maar energie.

  • De aanwezigheid van mensen.
  • Andere omgeving, weinig slaap.
  • Je staat constant ‘aan’ .
  • Lopend buffet: zoeken wat je wilt hebben. Waar ga je zitten? Wat ga je eten?
  • Slenteren het hele weekend.
  • Uitzoeken wat je gaat doen.

Ik vind het altijd wel leuk en gezellig om weg te gaan.

Wanneer

Maar wanneer willen we weg. We hebben wel bepaalde voorwaarden waar we rekening moeten houden zoals :

  • Mijn man zit met zijn werk. Niet teveel dagen opnemen.
  • Dochter zit met haar school en heeft na het weekendje tijd nodig om te ontladen, omschakelen, ontprikkelen en uit te rusten. Dit kost haar wel paar dagen.
  • Ikzelf zit ook met mijn werk, ook tijd nodig om te ontladen, omschakelen, ontprikkelen en uit te rusten.

We hebben gekozen het weekend wanner de herfstvakantie begint. Zo kunnen we na het weekend nog een paar dagen bijkomen.

Waar

We willen dit keer in een hotel, all inclusive. Dit betekent wel dat we geen huisdieren mee mogen nemen. Voor ons een dingetje. Normaal nemen we de hond overal mee naar toe als we op vakantie gaan.

Huisdieren

Wij hebben een hond, poes, vogel binnen, duiven en 4 vogels buiten. Hond nemen we dit keer niet mee en de poes willen we nu niet alleen laten. Normaal red ze het wel, maar ze is 12 jaar. In principe redden de duiven en vogels wel. Genoeg eten en drinken geven voor het hele weekend.

we hebben wat bedacht. Mijn moeder een weekendje in ons huis. Zo is de poes niet alleen en de hond heeft oppas. Ons huis is ook meteen beveiligd. Perfect dus.

Voorbereiding

Mijn dochter en ik maken altijd een mindmap wat we allemaal mee moeten nemen. Dit keer willen we proberen niet teveel meenemen. We nemen altijd veel te veel mee.

Normaal ben ik de hele week bezig met de voorbereidingen. Dit keer niet. Veel te druk gehad met het werk, privé veel regelen tussendoor. Ik heb niet eens tijd gehad om de tickets uit te printen. Dit hoeft ook niet, ik heb het wel op telefoon. Maar als de WiFi het niet doet.. je weet het maar nooit. Ik heb nog net tijd gehad en energie over om gebruiksaanwijzing te maken voor mijn moeder over de beesten etc. Normaal heb ik dat al ruim van te voren klaar.

Vertrekken

‘ s morgens druk bezig geweest om alles schoon achter te laten. Duiven en vogels voor het hele weekend eten geven, zodat mijn moeder dat niet hoeft te doen. We mochten ‘middags pas in hotelkamer. Dat vind ik altijd wel jammer. Wachten duurt altijd zolang.

Eerst even nog koffie drinken met moeder en daarna weg. Toch wel raar hoor om de hond zo achter te laten. Voelt in het begin niet goed en onwennig. Zelfs zielig. Hij kan altijd zo zielig kijken onze treurwilg. Maar we weten hij is in goede handen en heeft een vriendje, de hond van mijn moeder:). En de kat is ook niet alleen. Dit geeft weer een goed gevoel.

Aankomst hotel

Dit vind ik altijd een beetje hectisch. Inschrijven, naar de hotelkamer, zoekende. Nieuw natuurlijk de corona app. Voordeel was dat We op zaterdag aankwamen. Het was niet druk bij de incheckbalie. We waren de enige. Yes, alle tijd. Voordeel was ook dat mijn dochter en ik al eerder in dit hotel zijn geweest paar jaar geleden. Alleen voor manlief was het nieuw.

Hotelkamer + overige

Eerst het hotelkamer bekijken. Ik werd al gek van de ventilator in toilet/badkamer. Dat ding kon niet uit, helaas. Dus heel weekend verbannen aan het geluid. ‘S avonds hoorde je het ook. Gelukkig heb ik met het slapen oordopjes in en hoor ik het minder.

Meteen op onderzoek uit, wat er te beleven valt in het hotel. Je loopt wat af in het weekend. We hebben gepoolt, sjoelen, pingpongspel of zoiets en ga maar zo door. Zitten, mensen bekijken. Dit vind ik prachtig en lekker gegeten, ontbijt, lunch en avondeten. ‘ avonds nog muziek gehoord. We hebben genoten.

De volgende dag kon je al merken dat we moe waren van het geslenter 1e dag. We hebben het rustig aan gedaan. Wel natuurlijk even poolen en sjoelen. Niet laat op bed, dat hielden we niet vol. We waren allemaal erg moe.

Naar huis

We moesten voor half elf uit hotelkamer. Dit is voor ons geen probleem. Ik ben toch altijd heel vroeg. Je mag nog wel gebruik maken van de faciliteiten, maar wij zijn voor de koffie al thuis. Wat moet je daar nog langer doen.

Slot

Dit weekend was erg leuk en gezellig. Wel erg vermoeiend en ik ben nu nog aan het bijkomen. Mijn hoofd is nog erg moe.

We hadden het alle drie wel even nodig. De laatste paar weken was veel onzekerheid, geregel, en druk met het werk en school Even Afleiding en andere omgeving.

Het is altijd zo dubbel. Leuk om weg te gaan, maar ben ook weer blij om thuis te zijn.

Doorzettingsvermogen kwaliteit en een valkuil

Een van mijn kwaliteiten is doorzettingsvermogen, maar het is ook echter een valkuil bij mij. Ik zal je vertellen waarom.

Valkuil

Vanaf de geboorte van mijn dochter tot haar 7e jaar ging ik maar door. Ik werd eigenlijk geleefd, zorgde niet echt voor mijzelf, maar meer voor mijn dochter. Als mijn dochter het maar goed heeft. Ik wist nog niet dat ik Autisme had. Er kwam zoveel op mij af. Ik nam teveel verantwoordelijkheid, teveel controle willen houden. Ik stond altijd voor iedereen klaar, ja weer teveel. Ik had eigenlijk geen plezier, ja aan de buitenkant had ik plezier.

Ja en toen ging het niet meer. Ik viel letterlijk en figuurlijk neer. Het was allemaal teveel geworden. Ik maakte fouten op mijn werk, wat ik niet zag. Hier werd ik op aangesproken, waar ik totaal niet tegenkon. Ik was mijn controle kwijt. De taken werden bij mij weggehaald en moest naar huis. Ik moest in de ziektewet. Whaaaaa, ik in de ziektewet. Dat kan toch niet. Ik ben niet ziek, nergens last van. Ik ben niet verkouden. Nee dat klopt. Ik was mentaal ziek. Dit wilde ik niet inzien.

Ik kwam thuis te zitten. De muren kwamen op mij af. Stapelgek werd ik ervan. Wist nog steeds niet dat ik autisme had.

Kwaliteit

Motivation is the driving force that causes the flux from desire to will in life. Stick figure rising levels of success

Ik vond het heel lang duren, wilde wel sneller van 4 uren naar 16 uren. Maar dat kon niet. Ik baalde enorm, erg verdrietig en boos op mijzelf omdat het niet lukte. Ik had hier geen geduld voor. Gelukkig had ik mijn omgeving die er vertrouwen inhad. Dit hielp mij enorm.

Eigenlijk moest ik na 2 jaar in de WIA, maar gelukkig mocht ik nog een half jaartje in de ziektewet. Wij hadden allemaal vertrouwen in dat 24 uur lukt. En het is gelukt.

Ik kan je zeggen dat ik na de ziektewet 2,5 jaar lang ook nog 32 uur hebt gewerkt, zoveel kracht had ik weer. Heerlijk was dat, genieten. Het lukte weer, ik had de controle.

Sinds 2018 heb ik een eigen praktijk. Ik begeleid jongeren en volwassenen die vastzitten in hun leven.

Ook geef ik workshops om de mensen meer inzicht te geven wat nu eigenlijk autisme voor een persoon betekent in thuis/werk of schoolsituatie, adviesgesprekken en lezingen over mijn persoonlijke verhalen.

Praten, erg vermoeiend!

De meeste mensen weten niet dat gesprekken praten veel energie kost bij mij.

Paar voorbeelden:
– Een workshop geven, lezing, webinar, opleiding volgen.
Prachtig om te doen. Maar ik word wel mentaal leeggezogen. Mijn hoofd heeft echt 1,5 a 2 dagen tijd nodig om het allemaal te verwerken. Deze dagen kan ik ook niet concentreren, nadenken, moeilijk op woorden komen. Ik lijk net een zombie.

Ik probeer hier rekening mee te houden in mijn agenda. Dit lukt mij niet altijd, gevolg opstapeling. Het opstapelen moet niet te lang duren, want dan kom ik in de donkerrode fase.

Rekening mee houden betekent niets inplannen, geen denkwerk, chillen of huishouding.

– Koffievisite of een activiteit met iemand.
Dit kost mij 4 uren mentale energie. Ik moet dan echt bijkomen, en gaan chillen. l

Het lukt mij niet om eerst morgens te gaan werken en middags visite. Dit is te veel op 1 dag. Vergeet ik weleens. Ik denk, ach ben nog wel fit, dan lukt op visite ook wel. Dus niet. Ik kom mijzelf weer tegen. Is het niet dezelfde dag, dan wel de volgende dag.

– Prive afspraak
Dit gaat over mij of over mijn gezin. Dit zuigt ook al mijn mentale energie op. Ik ben dan ook helemaal op. Soms ben ik wel eigenwijs om toch werk en privé afspraken op 1 dag te doen.

Drie prive afspraken in 1 week niet verstandig. Ik kan beter elke dag werkafspraken hebben, dan prive afspraken.

– Klanten kosten ook wel mentale energie, maar minder. Het gaat niet over koetjes en kalfjes of over mij.

Het is makkelijk gezegd, dan laat je de workshops, webinars toch? Nou nee, ik vind het prachtig om te doen. Ik kan dan alles wel vermijden en alleen thuisblijven.

Wat belangrijk is: om goed mijn energie- en balansmanagement in de gaten te houden en hier ben ik bewust van! En duidelijk mijn grens aangeven. Dit vind ik nog wel lastig, maar ik doe mijn best.

 

 

 

Mijn Verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar wat betekend eigenlijk zo´n verjaardag eigenlijk voor mij.

De meeste mensen zeggen: daar moet op gevierd worden, hoort visite bij, gezelligheid, hoe meer ziel hoe meer vreugde.

Ik zie het toch anders. Voor mij is de verjaardag vol met prikkels. Paar jaar geleden heb ik ook altijd mijn verjaardag gevierd met visite. Dat hoort zo, dan doe ik het ook. Maar ik was de volgende dag of 2 dagen later helemaal op. Iedereen praat door elkaar heen. Je weet niet wanneer en hoe laat iemand komt. Klaar staan, hapjes/drankjes geven, wanneer doe je dat. Natuurlijk vind ik het gezellig dat de mensen komen. Ik hou ook wel van gezelschap. Maar in grote groepen, zeg ik niet veel, ik ben dan niet op mijn gemak. Je bent in belangstelling, daar hou ik ook niet zo van. Ik weet niet hoe ik mij moet gedragen.

Ook telefoontjes geeft mij dan teveel prikkels. Ja wat moet je allemaal zeggen. Ik weet het niet. Tegenwoordig is het nu allemaal veel makkelijker, via whats app, social media. Dit vind ik prachtig, allemaal felicitaties. Prachtig om te zien, dat heel veel mensen daar toch tijd voor nemen. Ik kan mooi in mijn eigen tijd, wanneer ik wil op reageren. Daar geniet ik van.

Normaal kan ik niet slapen, maar vannacht heerlijk geslapen. Dit komt vast ook dat ik gisternacht weinig heb geslapen. Vanmorgen werd ik wakker, ging naar beneden met de hond uit. Thuis gekomen, kwam mijn man naar mij toe. Ik was nog niet echt wakker en dacht wat moet hij nou. Ging hij mij feliciteren. Ik had er helemaal nog niet over nagedacht. Oeps😊.

Dit is wel een teken, dat ik niet gestrest en gespannen wakker ben geworden. Ik zie niet tegen deze dag op. Vanmorgen heb ik niets in de planning staan, dus ik kan rustig (hoop ik) met mijn website aan de gang, even wat rommelen, ordenen, administratie en de afwas. Vanmiddag wel weg, ook veel zin in. De locatie bekijken waar Karin en ik onze workshop Autisme Beleving circuit gaan houden. De dames aanmoedigen met het interview. Ook een leermoment: een beeld krijgen hoe een interview werkt en wat je kunt zeggen. Als ik een keer geïnterviewd word, dan ben ik tenminste voorbereid.

Ik zal wel laat in de middag thuiskomen, verder houd ik niets van mijn verjaardag. Heerlijk rustig bijkomen met zijn drieën.

Hier geniet ik van.

Onverwachte gebeurtenis

De dag begon goed om 05.00 uur ’s morgens.

Ik had mijn telefoon ’s nachts laten updaten. Overdag vind ik het niet zo handig, want ik wil bereikbaar zijn. Ook staat in mijn telefoon al mijn afspraken en notities wat ik nodig heb.

Wat ik in mijn hoofd had vandaag:

  • 05.00 uur opstaan en hond uitlaten
  • 05.20-06.00 uur Ontbijt: fruit en koffie drinken met man
  • 06.30 uur nieuws kijken
  • 06.45 uur dochterlief uitzwaaien, ze gaat in taxi naar school
  • Gelijk douchen
  • 07.30 uur/08.00 uur kan ik gebeld worden
  • 08.30 uur spullen pakken en voorbereiden voor mijn 2 afspraken
  • 09.30 uur oppas hond komt
  • 09.35 uur in de auto
  • 10.30 uur eerste afspraak
  • 11.30 uur tweede afspraak
  • De bedoeling is 14.00 uur thuis
  • Chillen totdat dochter thuiskomt om 16.30 uur en mijn man uur of 17.00 uur.
  • 17.00 uur tussendoor eten klaarmaken en eten, verhalen luisteren wat ze meegemaakt hebben
  • 18.00 uur nieuws
  • 20.30 uur op bed langer houd ik het niet vol

Ik heb slecht geslapen, elke keer wakker. De wekker van mijn man niet gehoord. Mijn hoofd erg verward. De telefoon pakken. Ik moest de simcode invoeren. Drie keer verkeerde code. Vermelding PUKcode.

Paniek slaat toe. Ik blokkeer. Mijn hoofd gaat zijn eigen gang en gedachtes/zorgen nemen het over:

  • Waar is mijn pukcode?
  • Heb ik snel nodig, ik word tussen 07.30 en 08.00 uur gebeld.
  • Ik moet ook nog de hond uitlaten, douchen, voorbereiden, tas inpakken. Whaaaa.
  • Als ik mijn pukcode niet kan vinden, ben ik niet bereikbaar.
  • Ik moet zelf ook nog iemand bellen.
  • Waarom heb ik nu in hemelsnaam snachts de telefoon geüpdatet. Ik kon dit verwachten.

Ik heb gespannen schouders, mijn hoofd vol, nog slaperig, warm gezicht.

Ik de hond uitlaten, schiet natuurlijk niet op. Meteen de computer aan. Idee is op de desbetreffende site de pukcode opzoeken. Daarna bedenk ik mij dat we alle pukcodes in een bakje hebben. Gelukkig ligt het op de plaatsen. Mijn pukcode lag er ook bij. Rust, paniek weg. Wel heel wat energie weg.

Ik loop voor mijn gevoel wel achter de feiten aan. Alles loopt nu tegen. De taxi van dochter komt 5 minuten later. Ik moet nog douchen. In mijn hoofd is het peniebel. In het echt: ik heb een kwartier tijd over voordat degene belt.

Om 07.15 uur voorbereiden en tas inpakken. In mijn hoofd duurt dit uren. Ik moet nog wat printen, computer erg traag. In het echt: is het maar een kwartiertje. Gisteren heb ik de spullen al op een stapel gelegd, wat ik meeneem.

Degene heeft om 08.00 uur gebeld. Ik had het onder controle. Waar maak ik mij druk om.

Nu is het 09.00 uur. Nog steeds rode wangen, slaperig. Wel op schema, dit brengt mij rust. Ik weet wel dat het vandaag op karakter is en dat het vanavond wel eerder mijn licht uit is.

Maar ja, het is niet anders.

Vaccinatie Covid-19

Uitnodiging vaccinatie

Ik had in april al een oproep ontvangen. Ik ben er blij mee, dat ik nu al mag. Had het eigenlijk niet verwacht, omdat ik een zzp-er ben.

De oproep gaf mij ook gelijk stress. Niet om de prik hoor, hier geef ik niets om, maar de dingen omheen.

Mijn gedachtes/zorgen/ideeën waren gelijk:

  • Waar moet ik heen?
  • Wanneer moet ik?
  • Ik hoop niet door de week, dan zit ik met mijn klanten. Dit wil ik niet afzeggen hiervoor.
  • Krijg ik bijwerkingen?
  • Wordt het druk, bij de locaties?

Ik bedenk gelijk oplossingen, om de stress te kunnen verminderen. Mijn eerste oplossing is ik mail de huisarts, dat ik daar gevaccineerd kan worden. Dit is een rustige omgeving. Ik weet wie ze zijn. Het zijn aardige mensen. Reactie terug, dit kon wel. Ik blij. Je denkt probleem opgelost.

Nee dus. Ik zou de Astra Zenica krijgen. Zoals je weet, mag het niet meer gebruikt worden voor vrouwen onder de 60 jaar. Hier val ik dus ook onder. De huisarts weer gereageerd, dat ze het helaas niet mag doen. De andere vaccinaties zoals Pfizer kan ze niet aankomen. Ik baalde wel, maar snapte het wel. Nu moet ik toch de GGD bellen voor afspraak.

Eerst de informatie laten bezinken met het nieuws dat het niet kon. De volgende dag gebeld. Ik moest allemaal vragen beantwoorden.

Aangegeven dat ik autisme heb en dat ze daar ook rekening mee kunnen houden op locatie. Hij kon dat niet garanderen. Heeft de opmerking wel genoteerd.

Afspraken staan zaterdag 15 mei en 19 juni om 09.00 uur. Hij had het eerst over op een dinsdag, maar kon gelukkig naar het weekend en vroeg. Als ik bijwerkingen krijg, heb ik mooi 2 dagen om bij te komen.

Weer oplossingen bedenken voor de locatie waar ik heen moet.

  • Mijn man brengt mij en gaat mee naar binnen. Niet om mijn hand vast te houden, maar ik heb mijn hoofd er niet bij. Als ik zelf moet autorijden, let ik niet op.
  • Alle papieren heb ik al uitgeprint en klaarliggen voor zaterdag 15 mei.

Zaterdag 15 mei

Het is zover, mijn 1e vaccinatie. Ik weet niet wat ik kan verwachten op de locatie. Hoe het eruit ziet. We kwamen eraan en ik zag gelijk een rij staan.

Ik kreeg het gelijk benauwd en warm. Gelukkig is mijn man er. Dat scheelt. Ik werd wel lichter in mijn hoofd, maar ik ga door. Mijn kwaliteit in gebruik doorzettingsvermogen. Binnen wachten ook mensen. Het was gelukkig wel duidelijk wat en waar je heen moest. De GGD mensen waren vriendelijk. Ik was aan de beurt, eerst registreren. Aan mijn opmerking dat ik autisme heb is niet rekening mee gehouden. Normaal was het rustig op deze dagen, maar nu dus niet.

Wachten voor prik tussen de mensen. Voordeel prik, het was snel voorbij en voelde er niets. Daarna moest je een kwartier wachten in de wachtruimte. Allemaal mensen. We gingen achteraan zitten. Ik heb het kleine 10 minuten volgehouden daar. We zijn eerder weggegaan.

Zaterdag 19 juni hoop ik dat het wat rustiger is. Ik weet wel dat we eerder weggaan, dat er niet zo lange rij staat. Voordeel voor de 2e keer, ik weet hoe het nu gaat.

Ik vind het jammer dat er geen rekening werd gehouden met autisme. Dit scheelt allemaal in stress en spanningen voor de persoon.

Verhuizen

Verhuizen vind ik persoonlijk niet erg. Ik ben volgens mij wel een van de weinigen.

Wat ik zo leuk vind aan verhuizen is het ordenen en regelen.

We krijgen donderdag de sleutel en ik heb de bovengedeelte al in de dozen. Nu bezig met de beneden verdieping. Erg ontspannend allemaal. Draaiboek verhuizing wat er moet gebeuren, zoals adreswijzigingen doorgeven, schoonmaken gemaakt op A3 formaat. We zijn mooi op schema; we lopen zelfs voor.

De mensen in mijn omgeving vragen wel dat ze willen helpen met dozen te tillen of schoonmaken. Heel lief bedoeld allemaal, maar dit geeft mij heel veel stress. Ik zal je uitleggen waarom.

Als je naar onderstaande tekening kijkt, zie je een poppetje met daaromheen een rode rand. Ik ben erg gevoelig voor te weinig ruimte. De ruimte begint al bij de rode rand. Als iemand binnen de rand komt, heb ik geen ruimte meer. Ik voel mij bekneld en weet daar moeilijk mee om te gaan.

Mijn brein heeft een andere informatieverwerking. De oorzaken zijn verschillende storingen, zoals anders waarnemen, overgevoelig reageren, chaotisch informatie opslaan.

Het gevolg is, ik heb:

  • Een andere werkwijze, andere volgorde.
  • Een langzamere tempo.
  • Moeite met veranderingen.
  • Moeite met omschakelen.
  • Teveel energie verbruikt, begin van de middag ben ik heel erg moe.
  • Heel veel ruimte nodig.
  • Moeite hebben met negatieve emoties en gevoelens.

Nu heb ik alles onder controle en grip. En in eigen hand. Ik weet precies wat er moet gebeuren en waar het moet staan. Dit kan in mijn eigen tempo en zo hou ik het overzichtelijk. Dit is erg belangrijk voor mij.

Mijn gedachtegang met hulp;

Hulp weet niet waar alles moet staan, gevolg vragen stellen. Ik moet dan omschakelen, zeggen waar het moet staan. Dit weet ik niet zo snel, want het komt onverwacht. Geen bedenktijd. Gevolg Stress.

Als ik mijn overzicht kwijt ben en geen grip meer heb, raak ik in paniek. Dit wil ik voorkomen. Als ik in paniek of angstig ben blokkeer ik. Ik weet niet meer wat ik ga doen. Ik kan niet meer denken.

Ze werken veel sneller en anders. Tempo kan ik niet aan, overzicht kwijt. Dubbel zoveel stress.

Niemand hoeft het sneu te vinden dat ik geen hulp heb. Dit wil ik zelf. Alleen geeft mij ruimte en overzicht, duidelijkheid en dat heb ik nodig.

Ik snap het helemaal dat niet iedereen dit snapt, maar zo werkt het nu eenmaal bij mij.

Mijn man daartegen heeft een andere werkwijze en hij heeft hulp met zijn onderdeel. Ik ben voor de kleine dingen (daar wordt hij knettergek van) en hij is voor de grote dingen. Hier heb ik niets mee. Zo vullen wij elkaar aan. Wij laten elkaar in ieders waarde.

Groet, Miranda