moe, moe en nog eens moe

Moe, moe en nog eens moe. Nee het is nog geen wintermoeheid. Dit ben ik meestal in december en januari.

De moeheid is vooral moe zijn van de coronaperiode. Het is niet zozeer het coronagedoe, maar bij elke persconferentie is het afwachten wat er nu weer komt.

Je weet niet waar je aan toe bent. Ben je net gewend aan de vorige maatregelen Komen er weer nieuwe strengere maatregelen.

Bij de vorige persconferentie mochten we nog bijvoorbeeld workshops geven. Yes! Maar Nu niet. Evenementen mogen niet, publieke gebouw 2 weken dicht, mensen moeten thuisblijven, alleen als het nodig is. Ik snap het allemaal wel hoor.

Alle voorbereidingen gedaan, zoals reclame op social media, website, flyers, locatie zoeken. Allemaal weer voor niets geweest. Dit is de tweede keer van het jaar dat de workshops niet doorgaan.

Wat gebeurt er bij mij met elke persconferentie

  • Voordat conferentie begint, gedachtes wat gaat er nu weer gebeuren? Welke maatregelen komen er? Gaat de workshop wel door?
  • De signalen zijn vooral weinig concentratie, hoofd chaotisch, geen overzicht, erg moe, nergens zin in, geen energie, controle verliezen, angstig en vooral terugtrekken. Als het aan mij ligt kom ik de deur niet meer uit.
  • De onzekerheid of de volgende workshop wel doorgaat.

Waarom kost het mij elke keer zoveel energie

  • Omschakelen van de ene maatregel naar de andere maatregel.
  • Verwerken van de informatie.
  • Veranderingen.
  • Onzekerheid.
  • Elke keer mijzelf opnieuw opladen naar positiviteit en doorgaan.

Hoe pak ik de draad weer op

Mijn draad oppakken duurt wel een paar dagen. Belangrijk voor mij is om het houvast te houden, anders kom ik helemaal de deur niet meer uit en Blijf ik op de bank zitten. Gelukkig heb ik mijn passie het werk: volwassenen met autisme begeleiden. Dit geeft mij namelijk energie. Ook heb ik mijn gezin.

Wat ook belangrijk voor mij is om het wel in balans te houden. Bij mij is het of alles of niets. Of ik ga de hele week niets doen of de hele week werken.  Ik heb het zo opgelost: maandag, woensdag en vrijdag mijn werk en dinsdag en donderdag niets doen. Alleen activiteiten, waar ik energie voor heb.

En natuurlijk mijn kwaliteit doorzettingsvermogen benutten.

Nu maar weer doorgaan en afwachten tot de volgende persconferentie over 2 weken.

Groet

Miranda

Op latere leeftijd de diagnose gekregen, zwarte wolk

Daar sta je dan. Je hebt de diagnose ASS gekregen op de latere leeftijd. De een vindt dit een opluchting, maar ik niet. De wereld stortte in van mij.

Eigenlijk wist ik het wel, mijn dochter heeft ook ASS. Ik wilde het niet inzien. Elke keer zag ik mijn dochtersgedrag het spiegelbeeld van mij. Dit frustreerde mij heel erg en zakte steeds verder weg, maar liet het niet blijken. Ik ging door, op karakter. Ik werd geleefd.

Toen op een gegeven moment zag ik het echt niet meer helder, ik maakte fouten op het werk. De taken werden bij mij weggehaald. Ik moest naar huis. Dit was een ramp. Het werk was alles voor mij.

Ik zat thuis in de ziektewet; burn out. Ik en thuiszitten. Stapelgek werd ik ervan. De muren kwamen op mij af, maar het moest. Ik werd steeds somberder en depressiever. Niets was nog goed, niet meer vrolijk te krijgen, ja namaak lach. Ik vond het erg sneu voor mijn gezin.

Na een hele hoge drempel heb ik toch hulp gevraagd tot aandringen van de omgeving. Dit was een hele grote stap voor mij. Ik kan het zelf wel redden, hoef geen hulp. Wie kan ik vertrouwen om mijn verhaal te vertellen. Ik kon mij namelijk heel moeilijk uiten. Wie snapt mij nou.

Het is gelukt, deze persoon kon ik wel en hij kon mij wel verder helpen met mijn emoties leren uiten en voelen en op andere vlakken, zoals ik mijzelf de schuld gaf dat mijn dochter ASS had en de geboorte ging ook niet vlekkeloos. Dit had ik nooit verwerkt. In het begin stond ik nog niet open voor om ASS te laten onderzoeken. Waarom niet? Eigenlijk omdat het een bevestiging was dat ik een stoornis heb. Stoornis komt hard aan bij mij. Kwam bij mij over: ik kan niets meer, ik ben gestoord.

We gingen verder met emoties uiten en leren voelen. Ik zakte wel steeds verder weg. Nog steeds depressief. Na een tijdje kwamen de gevoelens in een keer. Ik werd er stapelgek van. Ik kon er niet mee omgaan. Toch maar naar een psycholoog en mij laten onderzoeken.

En wat denk je? Ik kreeg de diagnose ASS. Wat ik al zei, de wereld stortte neer. Ik viel nog verder weg. Zwarte wolk boven mij. Wat nu? Alles wat ik deed in de jaren voor mijn diagnose was dat verkeerd? Hoe moet ik het nu doen? Ik werd erg angstig, paniekerig, onzeker. Al mijn zelfvertrouwen was weg. Ik moet helemaal opnieuw beginnen. Hoe? Het werk wat ik doe, lukt mij dat nog wel, kan ik de taken nog wel doen. Ik volgde een opleiding kan ik dat nog wel? Allemaal vragen kwamen op mij af. Ik zag mijzelf als een autist en niet meer als Miranda. Ik was mijzelf helemaal kwijt.

Bij de psycholoog heb ik eerst cognitieve gedragstherapie gehad vanwege mijn depressie en angststoornis. Daarna sociale vaardigheids training en psycho educatie. Dit heeft mij geholpen om bovenop te komen.

Bijna 2 jaar ben ik bij de psycholoog geweest. In het begin bijna elke dag, later wat minder. Toen was ik geen ernstig geval meer en lieten ze mij gaan. Ik kon het nu zelf wel alleen zeiden ze. Ik had het gevoel dat ik op straat kwam te staan.

Ik heb allemaal tools/vaardigheden geleerd, maar wat moet ik ermee? Wanneer moet ik welke tool gebruiken? Wie ben ik nu? Ik vond dit erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het heeft ook een tijd geduurd dat ik weer wat vertrouwen heb gekregen. Stapje voor stapje. Ik durfde ook niet. Als ik wat deed, was ik bang dat ik weer depressief werd. Ze hebben gezegd, dat ik daar heel vatbaar voor ben. Ja, dat blijft natuurlijk in mijn hoofd zitten.

Nu 7 jaar later heb ik wel meer zelfvertrouwen. Ik weet wat ik kan en niet kan. De grens is voor mij nog wel elke keer zoekende. Ik ga nog steeds te ver, maar ben er bewust van. De energie en balans vinden vind ik nog wel pittig.

Groet Miranda

Weekendje weg, wat betekent dit voor mij

Voor de meeste mensen is het tot rust komen.

Dit is het voor mij echter niet. Het geeft mij heel veel onrust, stress, spanningen. Ik zal het je even uitleggen hoe het bij mij werkt.

Paar maanden geleden was ik erg enthousiast over een vakantiepark. Dit zag ik op Facebook verschijnen, mooie foto’s. Het was ook mooi weer. Mijn gedachtes: Ik wil hier ook wel heen met z’n allen. Gezellig weekendje weg. Ik denk dan niet aan; dat vakantie mij elke keer veel energie, spanningen kost. Wij gaan boeken, leuk heb er zin in.

De laatste week voordat we weggaan ben ik al druk bezig in mijn hoofd. Het weekendje komt steeds dichterbij. Het slapen wordt al moeilijker.

Samen met mijn dochter maken we een checklist wat we mee kunnen nemen. Een hele waslijst. (Voorbeeld checklist laat ik even niet zien i.v.m privacygegevens man/dochter)

Ik heb die week ook nog wat druk met het werk. Ik vind het werk leuk om te doen. Dit was naderhand niet echt verstandig en dat wist ik ook wel. Ik had namelijk het werk, de normale dingen zoals huishouding, dochter naar sport brengen/ophalen, privé afspraken. Dan komt het inpakken van de vakantie ook bij. Ik was het overzicht kwijt. Mijn hoofd was chaotisch en ik ben erg onrustig.

Het inpakken had ik niet eerder tijd voor op donderdagmiddag. Vrijdagmiddag gingen we weg. Je hebt misschien al in de gaten hoe het in mijn hoofd ging; tijdsdruk, paniek. Hier kan ik totaal niet tegen. Mijn energie was al aardig in de min. Op karakter dus.

Ik heb weinig tot niets geslapen. Vrijdagmorgen heb ik nog even wat gedaan op kantoor. Dit wilde ik voor het weekend afhebben, anders hou ik dat het hele weekend in mijn hoofd. Ik kon mij niet goed concentreren; ik had natuurlijk weekendje weg in mijn hoofd. Het is gelukt, duurder wel wat langer.

Dit gedaan te hebben, wil ik het huis schoon achterlaten. De afwas, stofzuigen etc. Mijn man deed de tassen in de auto. Mopperend dat het veel tassen waren. Maar ja, dit hebben we eenmaal nodig.

Dochter wilde eerst naar school, dus we moesten eerst haar ophalen en zo naar het vakantiepark. Eenmaal op het vakantiepark konden we het huisje niet vinden, dit was vond ik ook niet goed aangegeven. Dit geeft mij veel stress. Ik was al moe, door de voorbereidingen, weinig slaap, autorijden en nu ook nog zoeken;(

Deze dag hebben we verder ook niets gedaan. Helemaal op. Ook niet veel geslapen omdat het een hele andere omgeving is. Weer wennen aan geluiden (eigenlijk geen geluiden), ander bed.

Zaterdag en zondag was slecht weer, Dat maakt ons verder niet uit. We hadden spelletjes meegenomen, dus dat hebben we bijna het hele weekend gedaan. Zondag op maandag weinig tot niets geslapen; al druk bezig in mijn hoofd dat we de volgende dag weggaan en dat alles nog ingepakt worden in een korte tijd. Ik was dus al heel vroeg af om aan de slag te gaan.

We hebben alles ingepakt en zijn weggegaan. Voor de koffie waren we thuis. Ik was weer blij dat ik thuis was en kon mij weer neergeven. Ik heb nu rust.

Ik heb genoten, vooral met het samen zijn, maar het kost mij heel veel energie altijd. Het geeft zoveel onrust, stress etc. bij mij. Dit vind ik zo jammer.

Vaak denk ik, waarom kan ik niet gewoon genieten van de vakantie. Heerlijk uitrusten in een andere omgeving. Net als ieder ander mens. Dit doet mij wel zeer.

Ik kan wel zeggen om niet meer weg te gaan, alleen maar thuisblijven. Maar dan kom ik ook nergens meer. Mijn wereldje wordt dan wel erg klein. Ik vind het ook wel leuk om ergens heen te gaan.

Gelukkig heb ik deze week bijna niets. Ik kan even bijkomen van het weekendje weg.

Groet,

Miranda

Willen/doen, of denken/ voelen

De balans vinden met willen, voelen, doen en denken vind ik persoonlijk erg moeilijk.

Ik kan je een voorbeeld geven over opleiding/trainingen/cursus en mijn worsteling om daar een balans in te vinden.

Ik vind het prachtig om opleidingen, trainingen over autisme te volgen. Het is gewoon een kick en ik wil mij persoonlijk ontwikkelen zodat ik mijzelf beter kan begrijpen met gevolg dat ik volwassenen met autisme nog beter begrijp en kan helpen.

Ik heb vorig jaar diverse opleidingen gevolgd;

– Brain blocks

– teken je gesprek

– ontdek autisme

– basiscursus geef me de 5

– begin verdieping autismecoach opleiding

Prachtig mooi allemaal, maar dit heeft mij te veel energie gekost. De WIL was te groot, ik DOE het zonder bij NA te DENKEN. Ik Let niet op hoe ik mij na de tijd VOEL.

Ik kan je zeggen na een dag opleiding of twee daagse opleiding zit ik totaal in de rode fase: overprikkeld, 2 dagen geen energie meer gevolg plat op de bank, niet concentreren, komt niets meer binnen ik loop als een mummie.

Je kan dan makkelijk zeggen, dan doe je de opleiding toch niet. Nou zo makkelijk gaat het niet. Mijn interesse is studie over autisme en daar focus ik mij helemaal op, ik ga er helemaal voor. Het is ook dat ik dan bang ben dat de opleiding eenmalig is Als het een interessante opleiding/training is ga ik het doen zonder bij na te denken wat de consequenties zijn.

Dit jaar had ik alleen verdieping autismecoach opleiding. Dit is een 2daagse opleiding. Nu heb ik geprobeerd meer naar mijn geVOEL te luisteren, zoals smiddags de opleiding te volgen, of langere pauzes te nemen. Ook aangegeven dat het niet meer lukt, de grens aangeven. Dit is al heel wat voor mij.

En weet je om dit zo te doen heb ik meer energie over. Ik was nog helder en niet zo moe.

Het is wel omschakelen om het zo te doen. Ik ben nog lang niet in balans, maar ik heb een stap vooruit gezet om eerst te leren DENKEN en VOELEN ipv WILLEN, gelijk DOEN.

Ik heb een training gevolgd bij ontdek autisme. Zij geven geweldige uitleg over DENKEN WILLEN, DOEN, VOELEN.

Ik schrijf wel vaker blogartikelen over mijzelf. Wil je meer hierover lezen:https://schootkrachtautismecoaching.com/blog-3/blog-2/.

Je kunt mij ook via social media (facebook, linkeln, tweet, instagram) volgen.

Even met de hond uit

In mijn hoofd had ik het al een tijdje. Ik kan wel weer met de hond lopen (normaal doet mijn man het) Het is goed voor mij, beweging, even uitwaaien, mijn hoofd legen.

Maar om de stap te nemen heeft volgens mij wel een half jaar of langer geduurd. Het zit niet in mijn structuur, in mijn dagritme.

Om iets te laten vallen in de structuur gaat iets sneller dan erbij te doen.

Waarom is dit dan zo moeilijk? Het is de stap nemen, dit kost heel veel energie. Als ik het 1x gedaan hebt, dan ga ik ook wel vaker. Het komt dan in mijn ritme. Volhouden is ook een dingetje. Als ik een paar keer niet ga, bv slecht weer of iets anders dan is het weer moeilijk om deze activiteit weer op te pakken. Het begint weer van voor af aan.

Je denkt het is toch heerlijk met de hond uit. Dat is ook wel zo, maar heel veel mensen vergeten dat dit ook prikkels meebrengt. Het is altijd zo dubbel. Ja ik heb beweging, hoofd legen na een zakelijke afspraak maar het betekend ook omgevingslawaai, zoals auto,s, mensen praten, honden blaffen, kinderen die naar school gaan, werkverkeer, ambulances met sirenes. Deze prikkels komen chaotisch binnen. Je kan zeggen, doe dan een koptelefoon op. Dit is ook niet altijd goed, dan wen je nooit aan de geluiden.

Op de hond letten als hij mensen ziet. Hij vraagt altijd aandacht aan de mensen en wil spelen met andere honden of katten. Hij gaat dan blaffen. Afstraffen dus, mensen begroeten die ik tegenkom. Ik ga gelukkig langs een rustige route zoveel kom ik niet tegen. Als ik ze zie met hond, ga ik aan de andere kant lopen.

Als ik thuiskom ben ik lichamelijk niet moe, maar vooral moe in het hoofd.

Waarom doe ik het eigenlijk nog. Mijn intrinsieke motivatie is, de hond heeft alle lol en daar word ik vrolijk van. Als ik deze motivatie hou, is het wel vol te houden.

Ontspanning is het niet voor mij.

Of alles of niets

Gisteren een dagje geen klanten.

Ik dacht mooi heb ik even tijd om mij voor te bereiden op workshops die ik  ga geven volgende week. Ik schrijf altijd op een A3, wat ik nodig heb, wat ik nog moet doen, wat moet ik meenemen etc. Zodat ik niks vergeet. Ik zet het dan ook al vast klaar.

Ik kan het dan afstrepen, zo krijg ik rust in mijn hoofd. Anders blijft het maar in mijn hoofd hangen. Het gevolg is niet slapen.

Of tijd voor andere dingen zoals ontspanning, huishouding etc.

Nou ik kan je zeggen; ik heb de tv aan gedaan en ben hier niet meer bij weggeweest. Paar keer in slaap gevallen. Misschien was ik er ook wel aan toe.

Het lukt mij niet om de stap te zetten om wat te doen. Het knopje uitvoeren of een duwtje had ik niet gisteren. Ja en dan blijf ik zitten.

Vandaag heb ik weer klanten en dan zit ik in de  doe flow. Ik ga dan door. Dit betekend dat ik vanmiddag ook verder ga met mijn voorbereiding workshop, boodschappen etc ga halen. Ik ga dan weer tot het uiterste. Het knopje uit ontbreekt. Ik hou pas op als mijn energie op is.

Je ziet dat het bij mij of alles of niets is.

Moe word ik ervan

Waar ik echt slecht tegen kan is dat sommige mensen niet aan de afspraken kunnen houden, zoals die dag terugbellen en niet doen, iets voor je willen doen en toch niet doen of niet reageren op de mailtjes/ WhatsApp.

Tuurlijk weet ik dat je niet gelijk kunt reageren maar paar dagen later zal wel fatsoenlijk zijn. Ook al is het antwoord ik kom erop terug.

Afspraak persoon zou tussen 10 en 12 uur terugbellen of komen, maar belt niet terug of komt die dag niet zonder af te bellen. Ik ben voor de tijd al druk bezig met voorbereiden en tussen 10 en 12 zit ik te wachten en doe niets.

Persoon komt/belt niet. Ik blijf wachten, misschien wordt het later. De hele middag wachten want je weet het maar nooit. Dus niet, hoofd vol, energie op.

Hetzelfde geldt voor de mails/apps waar niet op gereageerd wordt. Dit kost mij niet 1 dag of 2 dagen. Nee dit kost mij energie totdat ik een bevestiging krijg dat het duidelijk is. Dan lukt het mij pas om het los te laten.

Ik stuur dan wel een reminder naar een paar dagen. Niet eerder, want anders heb ik een gevoel van dat ik iemand zit te stalken. Maar soms reageren ze daar ook niet op. Dan weet je al genoeg…..

Bij onduidelijkheid heb ik mijn hoofd niet onder controle. Ik zie dan allemaal beren en maak er verschillende scenario’s van. Knettergek word ik ervan en vooral mijn energie raakt helemaal op. Ik ben dan te moe om wat te doen, alles blijft liggen. Ik lig dan ook erg vroeg op bed, er komt dan niets meer binnen.

Het is makkelijk om te zeggen: Miranda je hebt geen invloed op de mensen en laat het los. Maar dat is makkelijk gezegd dan gedaan. Zeg dat maar tegen mijn hoofd;)

Mijn kleine comfortzone

Voordat ik mijn diagnose kreeg in 2013 was mijn comfortzone heel groot. Ik had zelfvertrouwen, alles onder controle, Ik durfde veel aan, ging overal heen. Ik weet nu dat ik tot het uiterste ging, alles of niets en elke keer over mijn grenzen heen ben gegaan.

Sinds ik mijn diagnose (in 2013) heb gekregen was ik mijzelf helemaal kwijt. Ik wist niet meer wie ik was, helemaal geen zelfvertrouwen meer, zat niet lekker in mijn vel, depressief, heel angstig. Ik kwam ook niet veel meer weg, als ik dat deed was het met tegenzin.

Mijn veilige omgeving waar ik mij kon ontspannen was alleen thuis, bij mijn gezin, eigen dingen om mij heen. Ik wist precies wat ik hier had, houvast, structuur. Buiten deze veilige omgeving was ik alleen maar gespannen, onzeker.

Ik had het gevoel dat ik helemaal opnieuw moest beginnen, helemaal onderaan. Wie ben ik.

In de moeilijke periode heb ik verschillende therapieën gehad: zoals creatieve therapie, cognitieve therapie, Psycho educatie, sociale vaardigheden, om weer meer o.a. zelfvertrouwen, minder angstig, uitzoeken of het werk (loondienst) wel bij mij paste, weten waar mijn grenzen zijn, wat zijn gevoelens/emoties en uiten. Dit heeft wel 2,5 jaar geduurd.

De laatste jaren ben ik heel weer wat positiever in het leven, net als voor de diagnose. Ik sta weer steviger in mijn schoenen, weer zelfvertrouwen, weet wie ik ben. Wat ik allemaal aankan is nog steeds wat zoekende, dan moet ik mijn comfortzone wat groter maken maar dat kost tijd, en vooral energie. Dit moet in hele kleine stappen.

Je zal denken, wat een verstand dit doe je toch gewoon. Nou nee dus. Het is een grijze vlak en dat geeft angst. Wat gaat er gebeuren, ik weet niet wat er komt. de kleur wit of zwart is duidelijk waar je aan toe bent. Als ik het eenmaal weet, dan zit het ook wel goed. Ik ben dan een stapje verder.

Als ik niet lekker in mijn vel zit, in een dipje dan val ik weer naar beneden. Dit merk ik met de coronaperiode: veel onduidelijkheid, de mensen houden niet aan de regels. Hier word ik erg angstig van en trek ik mij weer terug in mijn schulpje. Eruit komen is erg moeilijk, dit kost energie. Als het aan mij ligt kan het wel weer weken duren. Gelukkig merkt mijn man als ik mij terugtrek en hij geeft mij weer een duwtje om weer verder te gaan.

Daartegen is in mijn zakelijke wereld het tegenovergestelde met de comfortzone. Dit is heel groot, dan maakt het mij helemaal niets uit wat ik doe. Dit komt omdat ik dan in een rolfunctie zit. Dan denk ik niet aan mijzelf, maar aan de klanten.

Als ik weer thuis ben, zit ik weer in mijn persoonlijke wereld en is mijn comfortzone weer klein.

Even een dagje weg…………

We gingen dit keer met het gezin naar de dierentuin. Dieren trekt mij erg aan, fantastisch gewoon om de beesten te zien, zoals: pinquins, giraffen, neushoorns, zeeleeuwen, leeuwen etc. In principe als ik helemaal alleen met het gezin zou zijn, kan ik de hele dag wel naar de beesten kijken. Heerlijk ontspannend.

Maar de realiteit is echter anders. Het kost mij zoveel energie, dat ik echt een dag/anderhalve dag bij moet komen om me weer op te laden. Dit weet ik nu en dat hou ik dus ook in mijn agenda in de gaten. Ik heb het er wel voor over: een dagje weg genieten met mijn gezin.

Ik ga je uitleggen waarom een dagje weg mij zoveel energie kost:

Voorbereiding

het begint al bij de voorbereiding. Eigenlijk zouden we een week later naar de dierentuin, maar volgende week is het meer bewolkt. Wat zullen we doen: stresslevel keuzes maken en omschakelen. Ik doe de tickets altijd via de computer, hoeven we niet lang in de rij te wachten. De site was erg traag, geduld hebben. Gelijk daarna heb ik de parkeerkaart gereserveerd, scheelt ook weer een handeling op de bewuste dag. Kenteken doorgeven etc, zo gaan de slagbomen automatisch open. Hoeven we niet op het knopje te drukken. Dit was wel nieuw voor ons. Door de coronaperiode moeten we de datum en tijdstip aangeven. Tijdstip konden we alleen maar na 11 uur. Balen, andere tijdstippen 09.30 uur en 10.00 uur kon niet meer. Ik heb het liefst meteen als de park opengaat, dan is het niet zo druk. Weer keuze maken, gaan we deze dag wel om 11 uur of een andere dag en dan eerder. We hadden er zin in dus de keuze tijdstip na 11 uur gemaakt. Oppas regelen voor onze hond, ook erg belangrijk dat de persoon ook deze dag kan. Anders moeten we wat anders verzinnen. Kijken hoelaat we kunnen vertrekken. Het is anderhalf uur rijden om bij de bestemming te komen, incalculeren de hond wegbrengen. We kwamen uit op 09.15 uur vertrekken en 06.30 uur de wekker.

De dag ervoor

ik wil altijd goed voorbereid zijn voor de volgende dag. Alles onder controle willen hebben. De tickets, factuur parkeren print ik uit. In Principe hoeft het niet, kan ook gewoon de tickets op de telefoon laten zien. Het is gewoon een idee van mij om het uit te printen. Heb ik het bij de hand. Je hebt iets fysieks. De angst is ook, straks doet de telefoon het niet en dan zien ze de tickets niet. Heb ik geen bewijs.

De wekker zetten voor de volgende dag. Slapen doe ik niet veel, onbewust ben ik er mee bezig. Toch wel spanningen. Kwart over drie wakker, lukte mij niet meer om te slapen. Maar ja, dat weet ik nu van mijzelf en daar maak ik mij niet meer druk om. Ik weet dat ik de volgende dag wel weer in slaap val. Dus geen paniek.

De bewuste dag

Natuurlijk ben ik vroeg uit bed, veel eerder dan de wekker. Rustig zitten zit er bij mij niet in. Mijn hoofd heeft het hartstikke druk, chaos.

Alles wat ik uitgeprint heb en wat we mee willen nemen controleren, dat ik toch niets ben vergeten. Nu op pad, bijna mijn jas vergeten (ik vergeet mijzelf nog eens) In de auto: google maps inschakelen, De hond wegbrengen en eerst maar even tanken. Hoefde eigenlijk niet, maar iIk wil het liefst met een volle tank ergens heen. We hoeven dan halverwege niet te stoppen.

Bij de parkeergelegenheid aangekomen was het toch wel even spannend of de slagbomen wel automatisch opengingen. En ja hoor, ik had het goed gedaan. Ze gingen open. Het had ook gekund, dat ik per ongeluk een verkeerd kenteken had ingevoerd. (eigenlijk niet, want ik had het wel 3x gecontroleerd of ik het wel goed had ingevoerd).

Het was goed aangegeven waar we langs moesten. We konden de mensen ook wel achter volgen, want je zag wel dat ze daar ook heen moesten. Bij de dierentuin aangekomen, kon je de rij al zien. Mijn hoofd wordt onrustig. Dit komt door de coronamaatregelen: afstand houden, niet te dichtbij staan, handen wassen etc. Ik zie dat niet iedereen hier aanhoudt. Ik probeer rustig te blijven en niet opletten. Wij doen wel ons best, om aan de regels te houden.

Gelukkig we zijn binnen, maar dan. Je denkt coronaperiode, alle ruimte om je heen. Rustig kijken naar de beesten. Dit was dus niet realistisch. We moesten looproutes volgen, dat is heel goed. Maar er liepen mensen naast ons, voor ons, achter ons. We konden de beesten moeilijk bekijken. Heel veel mensen hielden geen afstand. WHAAAAAA. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Wij probeerden van alle kanten afstand te houden, maar als je van alle kanten wordt ingehaald is het onmogelijk.

We ontwijkten de drukte, door niet te veel te stoppen maar gewoon doorlopen en de looproute te volgen. Af en toe waar plek was heb ik wat foto´s kunnen maken en even kunnen genieten van de beesten bekijken. We waren snel door de looproutes en uit de dierentuin. Ik vond het erg chaotisch en hectisch. Dit had ik niet zo voorgesteld.Dus echt de beesten een tijdje bekijken was niet mogelijk ondanks de coronaperiode. Dit beangstigd mij allemaal wel. Als het hier al is, dan gebeurd het ook zo wel bij alle parken, de drukte en niet aan de coronaregels houden. Waar moet dat heen. Ik ben wel bang dat als iedereen zo doorgaat een 2e lockdown krijgen.

Uit de dierentuin zijn we de centrum ingeweest. Hier was markt en wat denk je ook weer druk. Keuzes maken, gaan we er wel heen of niet heen. We zijn een dagje weg en hadden er wel zin in. Toch de keuze gemaakt om hier wel doorheen te gaan. Ik vind het altijd wel leuk om te kijken, maar de drukte. Ja wat moet je dan, om het altijd te ontwijken. Dan kunnen we nooit meer ergens heen. Wij hebben aan de regels gehouden en geprobeerd iedereen op afstand te houden.

Om 14.00 uur zijn we richting terugreis gegaan, we waren helemaal op. Lichamelijk door het slenteren in de dierentuin en centrum, maar vooral mentaal. Mentaal helemaal leeggezogen. De hond hebben we opgehaald, daar even gezeten en toen op naar huis. Ik kon niets meer zeggen. Mijn hoofd was helemaal gedempt en vol. Kon niets meer naar binnen. ´s avonds vroeg op bed en ´s nachts weer wakker. Kon niet meer slapen, chaos in mijn hoofd.

De volgende dag

wat stijf van het lopen. Ben ik ook niet gewend zolang te lopen. Mijn hoofd is nog erg moe. De ogen zitten de hele dag nog dicht voor mijn gevoel. Ik doe wel werk, dat gaat wel door, maar als dat klaar is…………komt er niet veel meer uit mijn handen. Ja deze blog schrijven ;). Dit geeft mij rust.

Miranda

Mijn Verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar wat betekend eigenlijk zo´n verjaardag eigenlijk voor mij.

De meeste mensen zeggen: daar moet op gevierd worden, hoort visite bij, gezelligheid, hoe meer ziel hoe meer vreugde.

Ik zie het toch anders. Voor mij is de verjaardag vol met prikkels. Paar jaar geleden heb ik ook altijd mijn verjaardag gevierd met visite. Dat hoort zo, dan doe ik het ook. Maar ik was de volgende dag of 2 dagen later helemaal op. Iedereen praat door elkaar heen. Je weet niet wanneer en hoe laat iemand komt. Klaar staan, hapjes/drankjes geven, wanneer doe je dat. Natuurlijk vind ik het gezellig dat de mensen komen. Ik hou ook wel van gezelschap. Maar in grote groepen, zeg ik niet veel, ik ben dan niet op mijn gemak. Je bent in belangstelling, daar hou ik ook niet zo van. Ik weet niet hoe ik mij moet gedragen.

Ook telefoontjes geeft mij dan teveel prikkels. Ja wat moet je allemaal zeggen. Ik weet het niet. Tegenwoordig is het nu allemaal veel makkelijker, via whats app, social media. Dit vind ik prachtig, allemaal felicitaties. Prachtig om te zien, dat heel veel mensen daar toch tijd voor nemen. Ik kan mooi in mijn eigen tijd, wanneer ik wil op reageren. Daar geniet ik van.

Ik vind het mooi, dat de omgeving het respecteert dat ik mijn verjaardag niet houd. Ik weet niet of ze het echt snappen, maar dat is niet erg. Ik ben allang blij dat ze het respecteren.

Vandaag ook, de hele nacht niet geslapen. Onbewust ben ik er toch mee bezig. Ik weet dat er geen visite komt. Maar ik wil het toch netjes in huis hebben. We hebben ook wat in huis gehaald. Want ja, je weet het toch nooit heb ik in mijn hoofd. Ik hou overal rekening mee.

Ik had in mijn hoofd een rustige dag, niet veel doen, omdat ik niet veel heb geslapen. Maar het liep al gelijk anders. Verkeerde mailtjes sturen, fouten maken. WHAHAHAHAHAHAHAH, waaarom nu, waarom vandaag? waarom reageer ik ook eigenlijk gelijk op de mail? Niet eerst even goed kijken. Nee, gelijk doen. Eerst maar weer herstellen, gelukkig was C… bereid om mij te helpen en het op te lossen. Maar het kost wel weer energie en balen. Om dit los te laten, laten bezinken heeft tijd nodig.

Bewust heb ik op zo´n dag geen afspraken, want ik heb mijn hoofd toch niet bij. Dat weet ik. Bij uitzonderingen maak ik afspraken, maar liever niet. Dit kost me teveel energie om mij te focussen.

Ik vier natuurlijk wel even mijn verjaardag met mijn gezin. Vanmiddag als mijn man thuis is, dan nemen we 1, of 2 of 3….. en dan hebben we het erover. Wat op tafel, gezellig met zijn drieën.

De mensen hoeven het niet zielig te vinden dat ik geen visite heb. Ik vind het gewoon heerlijk om op zo´n dag geen visite te hebben. Dan geniet ik. Zo vier ik het liefst mijn verjaardag. Niemand (behalve mijn gezin) om mij heen.

groet Miranda