Doorzettingsvermogen kwaliteit en een valkuil

Een van mijn kwaliteiten is doorzettingsvermogen, maar het is ook echter een valkuil bij mij.  Ik zal je vertellen waarom.

Valkuil

Vanaf de geboorte van mijn dochter tot haar 7e jaar ging ik maar door. Ik werd eigenlijk geleefd, zorgde niet echt voor mijzelf, maar meer voor mijn dochter. Als mijn dochter het maar goed heeft. Ik wist nog niet dat ik Autisme had. Er kwam zoveel op mij af.  Ik nam teveel verantwoordelijkheid, teveel controle willen houden. Ik stond altijd voor iedereen klaar, ja weer teveel. Ik had eigenlijk geen plezier, ja aan de buitenkant had ik plezier.

Ja en toen ging het niet meer. Ik viel letterlijk en figuurlijk neer. Het was allemaal teveel geworden. Ik maakte fouten op mijn werk, wat ik niet zag. Hier werd ik op aangesproken, waar ik totaal niet tegenkon. Ik was mijn controle kwijt. De taken werden bij mij weggehaald en moest naar huis. Ik moest in het ziektewet. Whaaaaa, ik in de ziektewet. Dat kan toch niet. Ik ben niet ziek, nergens last van. Ik ben niet verkouden. Nee dat klopt. Ik was mentaal ziek. Dit wilde ik niet inzien.

Ik kwam thuis te zitten. De muren kwamen op mij af. Stapelgek werd ik ervan.  Wist nog steeds niet dat ik autisme had.

Kwaliteit

Motivation is the driving force that causes the flux from desire to will in life. Stick figure rising levels of success

Ik vond het heel lang duren, wilde wel sneller van 4 uren naar 16 uren. Maar dat kon niet. Ik baalde enorm, erg verdrietig en boos op mijzelf omdat het niet lukte. Ik had hier geen geduld voor. Gelukkig had ik mijn omgeving die er vertrouwen inhad. Dit hielp mij enorm.

Eigenlijk moest ik na 2 jaar in de WIA, maar gelukkig mocht ik nog een half jaartje in het ziektewet. Wij hadden allemaal vertrouwen in dat 24 uur lukt. En het is gelukt.

Ik kan je zeggen dat ik na het ziektewet 2,5 jaar lang ook nog 32 uur hebt gewerkt, zoveel kracht had ik weer. Heerlijk was dat, genieten. Het lukte weer, ik had de controle.

Praten, erg vermoeiend!

De meeste mensen weten niet dat gesprekken praten veel energie kost bij mij.

Paar voorbeelden:
– Een workshop geven, lezing, webinar, opleiding volgen.
Prachtig om te doen. Maar ik word wel mentaal leeggezogen. Mijn hoofd heeft echt 1,5 a 2 dagen tijd nodig om het allemaal te verwerken. Deze dagen kan ik ook niet concentreren, nadenken, moeilijk op woorden komen. Ik lijk net een zombie.

Ik probeer hier rekening mee te houden in mijn agenda. Dit lukt mij niet altijd, gevolg opstapeling. Het opstapelen moet niet te lang duren, want dan kom ik in de donkerrode fase.

Rekening mee houden betekent niets inplannen, geen denkwerk, chillen of huishouding.

– Koffievisite of een activiteit met iemand.
Dit kost mij 4 uren mentale energie. Ik moet dan echt bijkomen, en gaan chillen. l

Het lukt mij niet om eerst morgens te gaan werken en middags visite. Dit is te veel op 1 dag. Vergeet ik weleens. Ik denk, ach ben nog wel fit, dan lukt op visite ook wel. Dus niet. Ik kom mijzelf weer tegen. Is het niet dezelfde dag, dan wel de volgende dag.

– Prive afspraak
Dit gaat over mij of over mijn gezin. Dit zuigt ook al mijn mentale energie op. Ik ben dan ook helemaal op. Soms ben ik wel eigenwijs om toch werk en privé afspraken op 1 dag te doen.

Drie prive afspraken in 1 week niet verstandig. Ik kan beter elke dag werkafspraken hebben, dan prive afspraken.

– Klanten kosten ook wel mentale energie, maar minder. Het gaat niet over koetjes en kalfjes of over mij.

Het is makkelijk gezegd, dan laat je de workshops, webinars toch? Nou nee, ik vind het prachtig om te doen. Ik kan dan alles wel vermijden en alleen thuisblijven.

Wat belangrijk is: om goed mijn energie- en balansmanagement in de gaten te houden en hier ben ik bewust van! En duidelijk mijn grens aangeven. Dit vind ik nog wel lastig, maar ik doe mijn best.

 

 

 

Mijn Verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar wat betekend eigenlijk zo´n verjaardag eigenlijk voor mij.

De meeste mensen zeggen: daar moet op gevierd worden, hoort visite bij, gezelligheid, hoe meer ziel hoe meer vreugde.

Ik zie het toch anders. Voor mij is de verjaardag vol met prikkels. Paar jaar geleden heb ik ook altijd mijn verjaardag gevierd met visite. Dat hoort zo, dan doe ik het ook. Maar ik was de volgende dag of 2 dagen later helemaal op. Iedereen praat door elkaar heen. Je weet niet wanneer en hoe laat iemand komt. Klaar staan, hapjes/drankjes geven, wanneer doe je dat. Natuurlijk vind ik het gezellig dat de mensen komen. Ik hou ook wel van gezelschap. Maar in grote groepen, zeg ik niet veel, ik ben dan niet op mijn gemak. Je bent in belangstelling, daar hou ik ook niet zo van. Ik weet niet hoe ik mij moet gedragen.

Ook telefoontjes geeft mij dan teveel prikkels. Ja wat moet je allemaal zeggen. Ik weet het niet. Tegenwoordig is het nu allemaal veel makkelijker, via whats app, social media. Dit vind ik prachtig, allemaal felicitaties. Prachtig om te zien, dat heel veel mensen daar toch tijd voor nemen. Ik kan mooi in mijn eigen tijd, wanneer ik wil op reageren. Daar geniet ik van.

Normaal kan ik niet slapen, maar vannacht heerlijk geslapen. Dit komt vast ook dat ik gisternacht weinig heb geslapen. Vanmorgen werd ik wakker, ging naar beneden met de hond uit. Thuis gekomen, kwam mijn man naar mij toe. Ik was nog niet echt wakker en dacht wat moet hij nou. Ging hij mij feliciteren. Ik had er helemaal nog niet over nagedacht. Oeps.

Dit is wel een teken, dat ik niet gestrest en gespannen wakker ben geworden. Ik zie niet tegen deze dag op. Vanmorgen heb ik niets in de planning staan, dus ik kan rustig (hoop ik) met mijn website aan de gang, even wat rommelen, ordenen, administratie en de afwas. Vanmiddag wel weg, ook veel zin in. De locatie bekijken waar Karin en ik onze workshop Autisme Beleving circuit gaan houden. De dames aanmoedigen met het interview. Ook een leermoment: een beeld krijgen hoe een interview werkt en wat je kunt zeggen. Als ik een keer geïnterviewd word, dan ben ik tenminste voorbereid.

Ik zal wel laat in de middag thuiskomen, verder houd ik niets van mijn verjaardag. Heerlijk rustig bijkomen met zijn drieën.

Hier geniet ik van.

Onverwachte gebeurtenis

De dag begon goed om 05.00 uur ’s morgens.

Ik had mijn telefoon ’s nachts laten updaten. Overdag vind ik het niet zo handig, want ik wil bereikbaar zijn. Ook staat in mijn telefoon al mijn afspraken en notities wat ik nodig heb.

Wat ik in mijn hoofd had vandaag:

  • 05.00 uur opstaan en hond uitlaten
  • 05.20-06.00 uur Ontbijt: fruit en koffie drinken met man
  • 06.30 uur nieuws kijken
  • 06.45 uur dochterlief uitzwaaien, ze gaat in taxi naar school
  • Gelijk douchen
  • 07.30 uur/08.00 uur kan ik gebeld worden
  • 08.30 uur spullen pakken en voorbereiden voor mijn 2 afspraken
  • 09.30 uur oppas hond komt
  • 09.35 uur in de auto
  • 10.30 uur eerste afspraak
  • 11.30 uur tweede afspraak
  • De bedoeling is 14.00 uur thuis
  • Chillen totdat dochter thuiskomt om 16.30 uur en mijn man uur of 17.00 uur.
  • 17.00 uur tussendoor eten klaarmaken en eten, verhalen luisteren wat ze meegemaakt hebben
  • 18.00 uur nieuws
  • 20.30 uur op bed langer houd ik het niet vol

Ik heb slecht geslapen, elke keer wakker. De wekker van mijn man niet gehoord. Mijn hoofd erg verward. De telefoon pakken. Ik moest de simcode invoeren. Drie keer verkeerde code. Vermelding PUKcode.

Paniek slaat toe. Ik blokkeer. Mijn hoofd gaat zijn eigen gang en gedachtes/zorgen nemen het over:

  • Waar is mijn pukcode?
  • Heb ik snel nodig, ik word tussen 07.30 en 08.00 uur gebeld.
  • Ik moet ook nog de hond uitlaten, douchen, voorbereiden, tas inpakken. Whaaaa.
  • Als ik mijn pukcode niet kan vinden, ben ik niet bereikbaar.
  • Ik moet zelf ook nog iemand bellen.
  • Waarom heb ik nu in hemelsnaam snachts de telefoon geüpdatet. Ik kon dit verwachten.

Ik heb gespannen schouders, mijn hoofd vol, nog slaperig, warm gezicht.

Ik de hond uitlaten, schiet natuurlijk niet op. Meteen de computer aan. Idee is op de desbetreffende site de pukcode opzoeken. Daarna bedenk ik mij dat we alle pukcodes in een bakje hebben. Gelukkig ligt het op de plaatsen. Mijn pukcode lag er ook bij. Rust, paniek weg. Wel heel wat energie weg.

Ik loop voor mijn gevoel wel achter de feiten aan. Alles loopt nu tegen. De taxi van dochter komt 5 minuten later. Ik moet nog douchen. In mijn hoofd is het peniebel. In het echt: ik heb een kwartier tijd over voordat degene belt.

Om 07.15 uur voorbereiden en tas inpakken. In mijn hoofd duurt dit uren. Ik moet nog wat printen, computer erg traag. In het echt: is het maar een kwartiertje. Gisteren heb ik de spullen al op een stapel gelegd, wat ik meeneem.

Degene heeft om 08.00 uur gebeld. Ik had het onder controle. Waar maak ik mij druk om.

Nu is het 09.00 uur. Nog steeds rode wangen, slaperig. Wel op schema, dit brengt mij rust. Ik weet wel dat het vandaag op karakter is en dat het vanavond wel eerder mijn licht uit is.

Maar ja, het is niet anders.

Vaccinatie Covid-19

Uitnodiging vaccinatie

Ik had in april al een oproep ontvangen. Ik ben er blij mee, dat ik nu al mag. Had het eigenlijk niet verwacht, omdat ik een zzp-er ben.

De oproep gaf mij ook gelijk stress. Niet om de prik hoor, hier geef ik niets om, maar de dingen omheen.

Mijn gedachtes/zorgen/ideeën waren gelijk:

  • Waar moet ik heen?
  • Wanneer moet ik?
  • Ik hoop niet door de week, dan zit ik met mijn klanten. Dit wil ik niet afzeggen hiervoor.
  • Krijg ik bijwerkingen?
  • Wordt het druk, bij de locaties?

Ik bedenk gelijk oplossingen, om de stress te kunnen verminderen. Mijn eerste oplossing is ik mail de huisarts, dat ik daar gevaccineerd kan worden. Dit is een rustige omgeving. Ik weet wie ze zijn. Het zijn aardige mensen. Reactie terug, dit kon wel. Ik blij. Je denkt probleem opgelost.

Nee dus. Ik zou de Astra Zenica krijgen. Zoals je weet, mag het niet meer gebruikt worden voor vrouwen onder de 60 jaar. Hier val ik dus ook onder. De huisarts weer gereageerd, dat ze het helaas niet mag doen. De andere vaccinaties zoals Pfizer kan ze niet aankomen. Ik baalde wel, maar snapte het wel. Nu moet ik toch de GGD bellen voor afspraak.

Eerst de informatie laten bezinken met het nieuws dat het niet kon. De volgende dag gebeld. Ik moest allemaal vragen beantwoorden.

Aangegeven dat ik autisme heb en dat ze daar ook rekening mee kunnen houden op locatie. Hij kon dat niet garanderen. Heeft de opmerking wel genoteerd.

Afspraken staan zaterdag 15 mei en 19 juni om 09.00 uur. Hij had het eerst over op een dinsdag, maar kon gelukkig naar het weekend en vroeg. Als ik bijwerkingen krijg, heb ik mooi 2 dagen om bij te komen.

Weer oplossingen bedenken voor de locatie waar ik heen moet.

  • Mijn man brengt mij en gaat mee naar binnen. Niet om mijn hand vast te houden, maar ik heb mijn hoofd er niet bij. Als ik zelf moet autorijden, let ik niet op.
  • Alle papieren heb ik al uitgeprint en klaarliggen voor zaterdag 15 mei.

Zaterdag 15 mei

Het is zover, mijn 1e vaccinatie. Ik weet niet wat ik kan verwachten op de locatie. Hoe het eruit ziet. We kwamen eraan en ik zag gelijk een rij staan.

Ik kreeg het gelijk benauwd en warm. Gelukkig is mijn man er. Dat scheelt. Ik werd wel lichter in mijn hoofd, maar ik ga door. Mijn kwaliteit in gebruik doorzettingsvermogen. Binnen wachten ook mensen. Het was gelukkig wel duidelijk wat en waar je heen moest. De GGD mensen waren vriendelijk. Ik was aan de beurt, eerst registreren. Aan mijn opmerking dat ik autisme heb is niet rekening mee gehouden. Normaal was het rustig op deze dagen, maar nu dus niet.

Wachten voor prik tussen de mensen. Voordeel prik, het was snel voorbij en voelde er niets. Daarna moest je een kwartier wachten in de wachtruimte. Allemaal mensen. We gingen achteraan zitten. Ik heb het kleine 10 minuten volgehouden daar. We zijn eerder weggegaan.

Zaterdag 19 juni hoop ik dat het wat rustiger is. Ik weet wel dat we eerder weggaan, dat er niet zo lange rij staat. Voordeel voor de 2e keer, ik weet hoe het nu gaat.

Ik vind het jammer dat er geen rekening werd gehouden met autisme. Dit scheelt allemaal in stress en spanningen voor de persoon.

Verhuizen

Verhuizen vind ik persoonlijk niet erg. Ik ben volgens mij wel een van de weinigen.

Wat ik zo leuk vind aan verhuizen is het ordenen en regelen.

We krijgen donderdag de sleutel en ik heb de bovengedeelte al in de dozen. Nu bezig met de beneden verdieping. Erg ontspannend allemaal. Draaiboek verhuizing wat er moet gebeuren, zoals adreswijzigingen doorgeven, schoonmaken gemaakt op A3 formaat. We zijn mooi op schema; we lopen zelfs voor.

De mensen in mijn omgeving vragen wel dat ze willen helpen met dozen te tillen of schoonmaken. Heel lief bedoeld allemaal, maar dit geeft mij heel veel stress. Ik zal je uitleggen waarom.

Als je naar onderstaande tekening kijkt, zie je een poppetje met daaromheen een rode rand. Ik ben erg gevoelig voor te weinig ruimte. De ruimte begint al bij de rode rand. Als iemand binnen de rand komt, heb ik geen ruimte meer. Ik voel mij bekneld en weet daar moeilijk mee om te gaan.

Mijn brein heeft een andere informatieverwerking. De oorzaken zijn verschillende storingen, zoals anders waarnemen, overgevoelig reageren, chaotisch informatie opslaan.

Het gevolg is, ik heb:

  • Een andere werkwijze, andere volgorde.
  • Een langzamere tempo.
  • Moeite met veranderingen.
  • Moeite met omschakelen.
  • Teveel energie verbruikt, begin van de middag ben ik heel erg moe.
  • Heel veel ruimte nodig.
  • Moeite hebben met negatieve emoties en gevoelens.

Nu heb ik alles onder controle en grip. En in eigen hand. Ik weet precies wat er moet gebeuren en waar het moet staan. Dit kan in mijn eigen tempo en zo hou ik het overzichtelijk. Dit is erg belangrijk voor mij.

Mijn gedachtegang met hulp;

Hulp weet niet waar alles moet staan, gevolg vragen stellen. Ik moet dan omschakelen, zeggen waar het moet staan. Dit weet ik niet zo snel, want het komt onverwacht. Geen bedenktijd. Gevolg Stress.

Als ik mijn overzicht kwijt ben en geen grip meer heb, raak ik in paniek. Dit wil ik voorkomen. Als ik in paniek of angstig ben blokkeer ik. Ik weet niet meer wat ik ga doen. Ik kan niet meer denken.

Ze werken veel sneller en anders. Tempo kan ik niet aan, overzicht kwijt. Dubbel zoveel stress.

Niemand hoeft het sneu te vinden dat ik geen hulp heb. Dit wil ik zelf. Alleen geeft mij ruimte en overzicht, duidelijkheid en dat heb ik nodig.

Ik snap het helemaal dat niet iedereen dit snapt, maar zo werkt het nu eenmaal bij mij.

Mijn man daartegen heeft een andere werkwijze en hij heeft hulp met zijn onderdeel. Ik ben voor de kleine dingen (daar wordt hij knettergek van) en hij is voor de grote dingen. Hier heb ik niets mee. Zo vullen wij elkaar aan. Wij laten elkaar in ieders waarde.

Groet, Miranda

Boeddha’s

De laatste jaren ben ik boeddha’s gaan verzamelen. Het gaat vooral om mannelijke boeddha’s.

Dit is begonnen nadat mijn vader in 2014 overleed, na een korte heftige ziektebed. Inhoudelijk ga ik hier niet verder op in.

We hebben een mooie prachtige foto gekregen. Normaal plaats je de foto op een plek voor herinnering. Dit kon ik niet en nog steeds niet. Het lukt mij niet om het plekje in huis te geven.

In mijn beeld/gedachtegang klopt het niet. Hoe hij op de foto eruit ziet, op die leeftijd hebben wij van onze vader afscheid moeten nemen. Dit blijft een negatieve pijnlijke herinnering.

Ik wil mijn vader als positieve herinnering zien. En onbewust, ben ik nu achter, is mijn interesse in boeddha’s begonnen. Het gaat niet om het geloof, nee het is de uitstraling van de beelden. Bij mij komen ze over als rust, bescherming, veilig. Dit was bij mijn vader ook zo. Het was een rustige, sterke man. Stond altijd voor ons klaar.

Mijn man zegt wel, nog meer boeddha’s? Het lijkt wel een boeddhahuis. Maar voor mij zit er een betekenis achter.

Mijn gedachtegang:

  • Ik heb zo positieve herinnering van mijn vader,
  • Mijn vader is dichtbij,
  • Mijn vader beschermt mij zo,
  • Ik voel de rust van mijn vader.

Van mijn oud-collega heb ik een vrouwelijke boeddha gekregen. Hij heeft uitgelegd dat vrouwelijke boeddha sterke vrouwen zijn. Hier zie ik mij zelf ook wel in. Het is elke dag balans zoeken met mijn energie, het kost elke dag veel energie, maar ik sla mij er wel doorheen.

Groet Miranda

1e keer online workshop geven

Van de week voor de 1e keer online workshop gegeven.

In principe was ik niet zo’n voorstander voor online. Mijn gedachtegang hierbij was:
– het is zo afstandelijk,
– ik weet hoe workshop live is,
– ik weet niet wat ik kan verwachten.

De 2e punt weegt het zwaarst bij mij.

Nu kreeg ik een aanmelding voor een deelnemer. Deze persoon had online in gedachte. Mijn denkmodus gaat niet aan en zeg; tuurlijk kan dat.

Voordeel als ik voor het blok gezet wordt (denkmodus gaat niet aan) dat ik geen zorgen ga maken, maar naar oplossingen kijk.

Uitzoeken vind ik leuk werk, dan ga ik er echt helemaal op in. Ik vergeet wel de tijd helemaal en ik hou pas op als ik niets meer zie (bij wijze van spreken).

  • Testen met dochterlief of de camera, geluid werkt.
  • Deze workshop is ook met brainblocks, dus de camera moet ook even naar beneden kunnen kijken. Oplossing statief kopen, gelijk bestellen en 2 dagen later heb ik het binnen.
  • Presentatie maken, ik heb zoveel documentatie wat ik kan gebruiken.
  • In mijn hoofd weet ik precies wat ik moet hebben.
  • Structuur in de presentatie maken, wat gaan we eerst doen.
  • Uitzoeken hoe de Whiteboard, jamboard werkt. Had ik nog nooit van gehoord. Hoe we dit in de vergadering moeten presenteren en dat de deelnemer het ook ziet. Samen met dochterlief getest wat moet ik ook zonder haar.

Alles werkte dus alles onder controle. Ik kan los. Moet nog wel even wachten, want de workshop is een week later. Ik hou er niet van op het laatste moment te doen, dan kom ik in tijdsdruk. Als ik dat heb, komt er niets door mijn handen.

De dag van de workshop

Workshop is ’s middags. Ik weet van gekheid niet wat ik kan doen ’s ochtends. Mijn hoofd is erg onrustig en mijn lichaam ook. Ik kan mij niet concentreren. Ik doe alles doorelkaar; zo ben ik aan het stofzuigen, wat klaarzetten voor vanmiddag, afwassen. Oja de vogels moeten ook eten. De computer aanzetten, kijken of het wel werkt. Check. De was doen. Weer naar de computer, camera goed zetten hoe ik het wil hebben. Staat het zo goed, nee 1cm naar links, toch maar weer naar rechts.

Mijn hoofd is ook druk bezig met verschillende gedachtes, zoals:

  • Straks lukt de deelnemer niet om in te loggen.
  • Linkje meeting had ik al eerder verstuurd. Heeft de deelnemer dit nog wel.
  • Is de deelnemer wel op tijd.
  • Ziet de deelnemer de presentatie wel.

Ik zit klaar op de afgesproken tijd en ik zie een melding van de deelnemer om aan de meeting mee te willen doen. Ik geef akkoord en we gingen los.

De workshop is beëindigd en ik kan zeggen het is mij goed bevallen. Voor herhaling vatbaar. Wie had dat gedacht.

moe, moe en nog eens moe

Moe, moe en nog eens moe. Nee het is nog geen wintermoeheid. Dit ben ik meestal in december en januari.

De moeheid is vooral moe zijn van de coronaperiode. Het is niet zozeer het coronagedoe, maar bij elke persconferentie is het afwachten wat er nu weer komt.

Je weet niet waar je aan toe bent. Ben je net gewend aan de vorige maatregelen Komen er weer nieuwe strengere maatregelen.

Bij de vorige persconferentie mochten we nog bijvoorbeeld workshops geven. Yes! Maar Nu niet. Evenementen mogen niet, publieke gebouw 2 weken dicht, mensen moeten thuisblijven, alleen als het nodig is. Ik snap het allemaal wel hoor.

Alle voorbereidingen gedaan, zoals reclame op social media, website, flyers, locatie zoeken. Allemaal weer voor niets geweest. Dit is de tweede keer van het jaar dat de workshops niet doorgaan.

Wat gebeurt er bij mij met elke persconferentie

  • Voordat conferentie begint, gedachtes wat gaat er nu weer gebeuren? Welke maatregelen komen er? Gaat de workshop wel door?
  • De signalen zijn vooral weinig concentratie, hoofd chaotisch, geen overzicht, erg moe, nergens zin in, geen energie, controle verliezen, angstig en vooral terugtrekken. Als het aan mij ligt kom ik de deur niet meer uit.
  • De onzekerheid of de volgende workshop wel doorgaat.

Waarom kost het mij elke keer zoveel energie

  • Omschakelen van de ene maatregel naar de andere maatregel.
  • Verwerken van de informatie.
  • Veranderingen.
  • Onzekerheid.
  • Elke keer mijzelf opnieuw opladen naar positiviteit en doorgaan.

Hoe pak ik de draad weer op

Mijn draad oppakken duurt wel een paar dagen. Belangrijk voor mij is om het houvast te houden, anders kom ik helemaal de deur niet meer uit en Blijf ik op de bank zitten. Gelukkig heb ik mijn passie het werk: volwassenen met autisme begeleiden. Dit geeft mij namelijk energie. Ook heb ik mijn gezin.

Wat ook belangrijk voor mij is om het wel in balans te houden. Bij mij is het of alles of niets. Of ik ga de hele week niets doen of de hele week werken.  Ik heb het zo opgelost: maandag, woensdag en vrijdag mijn werk en dinsdag en donderdag niets doen. Alleen activiteiten, waar ik energie voor heb.

En natuurlijk mijn kwaliteit doorzettingsvermogen benutten.

Nu maar weer doorgaan en afwachten tot de volgende persconferentie over 2 weken.

Groet

Miranda

Op latere leeftijd de diagnose gekregen, zwarte wolk

Daar sta je dan. Je hebt de diagnose ASS gekregen op de latere leeftijd. De een vindt dit een opluchting, maar ik niet. De wereld stortte in van mij.

Eigenlijk wist ik het wel, mijn dochter heeft ook ASS. Ik wilde het niet inzien. Elke keer zag ik mijn dochters gedrag het spiegelbeeld van mij. Dit frustreerde mij heel erg en zakte steeds verder weg, maar liet het niet blijken. Ik ging door, op karakter. Ik werd geleefd.

Toen op een gegeven moment zag ik het echt niet meer helder, ik maakte fouten op het werk. De taken werden bij mij weggehaald. Ik moest naar huis. Dit was een ramp. Het werk was alles voor mij.

Ik zat thuis in de ziektewet; burn out. Ik en thuiszitten. Stapelgek werd ik ervan. De muren kwamen op mij af, maar het moest. Ik werd steeds somberder en depressiever. Niets was nog goed, niet meer vrolijk te krijgen, ja namaak lach. Ik vond het erg sneu voor mijn gezin.

Na een hele hoge drempel heb ik toch hulp gevraagd tot aandringen van de omgeving. Dit was een hele grote stap voor mij. Ik kan het zelf wel redden, hoef geen hulp. Wie kan ik vertrouwen om mijn verhaal te vertellen. Ik kon mij namelijk heel moeilijk uiten. Wie snapt mij nou.

Het is gelukt, deze persoon kon ik wel en hij kon mij wel verder helpen met mijn emoties leren uiten en voelen en op andere vlakken, zoals ik mijzelf de schuld gaf dat mijn dochter ASS had en de geboorte ging ook niet vlekkeloos. Dit had ik nooit verwerkt. In het begin stond ik nog niet open voor om ASS te laten onderzoeken. Waarom niet? Eigenlijk omdat het een bevestiging was dat ik een stoornis heb. Stoornis komt hard aan bij mij. Kwam bij mij over: ik kan niets meer, ik ben gestoord.

We gingen verder met emoties uiten en leren voelen. Ik zakte wel steeds verder weg. Nog steeds depressief. Na een tijdje kwamen de gevoelens in een keer. Ik werd er stapelgek van. Ik kon er niet mee omgaan. Toch maar naar een psycholoog en mij laten onderzoeken.

En wat denk je? Ik kreeg de diagnose ASS. Wat ik al zei, de wereld stortte neer. Ik viel nog verder weg. Zwarte wolk boven mij. Wat nu? Alles wat ik deed in de jaren voor mijn diagnose was dat verkeerd? Hoe moet ik het nu doen? Ik werd erg angstig, paniekerig, onzeker. Al mijn zelfvertrouwen was weg. Ik moet helemaal opnieuw beginnen. Hoe? Het werk wat ik doe, lukt mij dat nog wel, kan ik de taken nog wel doen. Ik volgde een opleiding kan ik dat nog wel? Allemaal vragen kwamen op mij af. Ik zag mijzelf als een autist en niet meer als Miranda. Ik was mijzelf helemaal kwijt.

Bij de psycholoog heb ik eerst cognitieve gedragstherapie gehad vanwege mijn depressie en angststoornis. Daarna sociale vaardigheids training en psycho educatie. Dit heeft mij geholpen om bovenop te komen.

Bijna 2 jaar ben ik bij de psycholoog geweest. In het begin bijna elke dag, later wat minder. Toen was ik geen ernstig geval meer en lieten ze mij gaan. Ik kon het nu zelf wel alleen zeiden ze. Ik had het gevoel dat ik op straat kwam te staan.

Ik heb allemaal tools/vaardigheden geleerd, maar wat moet ik ermee? Wanneer moet ik welke tool gebruiken? Wie ben ik nu? Ik vond dit erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het heeft ook een tijd geduurd dat ik weer wat vertrouwen heb gekregen. Stapje voor stapje. Ik durfde ook niet. Als ik wat deed, was ik bang dat ik weer depressief werd. Ze hebben gezegd, dat ik daar heel vatbaar voor ben. Ja, dat blijft natuurlijk in mijn hoofd zitten.

Nu 7 jaar later heb ik wel meer zelfvertrouwen. Ik weet wat ik kan en niet kan. De grens is voor mij nog wel elke keer zoekende. Ik ga nog steeds te ver, maar ben er bewust van. De energie en balans vinden vind ik nog wel pittig. Hier leer ik ook steeds beter mee om tegaan door bewust meebezig te zijn.

Groet Miranda