Op latere leeftijd de diagnose gekregen, zwarte wolk

Daar sta je dan. Je hebt de diagnose ASS gekregen op de latere leeftijd. De een vindt dit een opluchting, maar ik niet. De wereld stortte in van mij.

Eigenlijk wist ik het wel, mijn dochter heeft ook ASS. Ik wilde het niet inzien. Elke keer zag ik mijn dochtersgedrag het spiegelbeeld van mij. Dit frustreerde mij heel erg en zakte steeds verder weg, maar liet het niet blijken. Ik ging door, op karakter. Ik werd geleefd.

Toen op een gegeven moment zag ik het echt niet meer helder, ik maakte fouten op het werk. De taken werden bij mij weggehaald. Ik moest naar huis. Dit was een ramp. Het werk was alles voor mij.

Ik zat thuis in de ziektewet; burn out. Ik en thuiszitten. Stapelgek werd ik ervan. De muren kwamen op mij af, maar het moest. Ik werd steeds somberder en depressiever. Niets was nog goed, niet meer vrolijk te krijgen, ja namaak lach. Ik vond het erg sneu voor mijn gezin.

Na een hele hoge drempel heb ik toch hulp gevraagd tot aandringen van de omgeving. Dit was een hele grote stap voor mij. Ik kan het zelf wel redden, hoef geen hulp. Wie kan ik vertrouwen om mijn verhaal te vertellen. Ik kon mij namelijk heel moeilijk uiten. Wie snapt mij nou.

Het is gelukt, deze persoon kon ik wel en hij kon mij wel verder helpen met mijn emoties leren uiten en voelen en op andere vlakken, zoals ik mijzelf de schuld gaf dat mijn dochter ASS had en de geboorte ging ook niet vlekkeloos. Dit had ik nooit verwerkt. In het begin stond ik nog niet open voor om ASS te laten onderzoeken. Waarom niet? Eigenlijk omdat het een bevestiging was dat ik een stoornis heb. Stoornis komt hard aan bij mij. Kwam bij mij over: ik kan niets meer, ik ben gestoord.

We gingen verder met emoties uiten en leren voelen. Ik zakte wel steeds verder weg. Nog steeds depressief. Na een tijdje kwamen de gevoelens in een keer. Ik werd er stapelgek van. Ik kon er niet mee omgaan. Toch maar naar een psycholoog en mij laten onderzoeken.

En wat denk je? Ik kreeg de diagnose ASS. Wat ik al zei, de wereld stortte neer. Ik viel nog verder weg. Zwarte wolk boven mij. Wat nu? Alles wat ik deed in de jaren voor mijn diagnose was dat verkeerd? Hoe moet ik het nu doen? Ik werd erg angstig, paniekerig, onzeker. Al mijn zelfvertrouwen was weg. Ik moet helemaal opnieuw beginnen. Hoe? Het werk wat ik doe, lukt mij dat nog wel, kan ik de taken nog wel doen. Ik volgde een opleiding kan ik dat nog wel? Allemaal vragen kwamen op mij af. Ik zag mijzelf als een autist en niet meer als Miranda. Ik was mijzelf helemaal kwijt.

Bij de psycholoog heb ik eerst cognitieve gedragstherapie gehad vanwege mijn depressie en angststoornis. Daarna sociale vaardigheids training en psycho educatie. Dit heeft mij geholpen om bovenop te komen.

Bijna 2 jaar ben ik bij de psycholoog geweest. In het begin bijna elke dag, later wat minder. Toen was ik geen ernstig geval meer en lieten ze mij gaan. Ik kon het nu zelf wel alleen zeiden ze. Ik had het gevoel dat ik op straat kwam te staan.

Ik heb allemaal tools/vaardigheden geleerd, maar wat moet ik ermee? Wanneer moet ik welke tool gebruiken? Wie ben ik nu? Ik vond dit erg moeilijk om hier mee om te gaan. Het heeft ook een tijd geduurd dat ik weer wat vertrouwen heb gekregen. Stapje voor stapje. Ik durfde ook niet. Als ik wat deed, was ik bang dat ik weer depressief werd. Ze hebben gezegd, dat ik daar heel vatbaar voor ben. Ja, dat blijft natuurlijk in mijn hoofd zitten.

Nu 7 jaar later heb ik wel meer zelfvertrouwen. Ik weet wat ik kan en niet kan. De grens is voor mij nog wel elke keer zoekende. Ik ga nog steeds te ver, maar ben er bewust van. De energie en balans vinden vind ik nog wel pittig.

Groet Miranda

Een gedachte over “Op latere leeftijd de diagnose gekregen, zwarte wolk”

  1. Heel erg herkenbaar. Ik heb zelf geen kinderen, maar mijn twee neven hebben pdd-nos. Ik heb allerlei trajecten gevolgd, cognitieve therapie gehad. Door mijn haptonoom, ook GZ-psycholoog in samenspraak met huisarts een zeer intensief traject bij Centrum voor Psychotherapie (Pro Persona) gevolgd. In het nazorgtraject merkte een sociotherapeut op dat ik geregeld de plank missloeg en hij vermoedde dat ik ook een ASS had. Dat kwam toen heel hard binnen en in eerste instantie wilde ik er helemaal niet aan. Maar ik ging er over nadenken en wilde het toen weten ook. Dus me uitgebreid laten testen bij datzelfde centrum en inderdaad: pdd-nos in “lichte mate”. Het gaat niet meer over, werd er gezegd. Kwam ook weer heftig binnen. Maar er vielen een heleboel puzzelstukjes op hun plek . En ik begreep het gedrag van mijn vader ook veel beter. Ook bij mijn lieve opa zag ik trekken… Zelf ben ik ook vatbaar voor depressies. Heb nu geregeld een gesprek met een SPV-er.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s