Hulp vragen

 

Hulp vragen, dit vind ik persoonlijk altijd erg moeilijk. Het gaat wel steeds beter, oefen baart kunst (of hoe noem je dat, ik ben erg slecht in spreekwoorden ;).

Paar jaar geleden lukte het mij helemaal niet om hulp te vragen. Ik viel letterlijk neer.  Hoog tijd om hulp te vragen. Maar ja, hulp vragen.

Dit ging niet zo makkelijk bij mij. Ik moest over een hele grote drempel, wel volgens mij 10 meter hoog. Dit heb ik zelf zo hoog gemaakt.

Ik heb het toch gedaan, iemand anders moest mij echt letterlijk een duw geven. Aan wie moet ik hulp vragen. Ik vertrouwde niemand mijn problemen toe. Mijn eigen man niet eens. Toch een professional ingeschakeld. Hij heeft mij ook heel erg goed geholpen. Deze stap heb ik overwonnen.

Dan denk je, nu gaat het toch makkelijker om hulp te vragen bij mij. Ik heb de stap overwonnen. Nou nee, elke keer als ik hulp moet vragen om iets dergelijks is het voor mij een hele stap. De drempel wordt wel steeds kleiner. De vorige keer was het wel 10 meter hoog, nu wel minder.

Ik baal gewoon als ik hulp moet vragen, waarom kan ik het zelf niet. 

Mijn gedachtes komen boven: Nou ja zeg, belachelijk gewoon. Ik als 45 jarige kan ik dat zelf niet doen. Ik ben toch geen…… en ga maar zo door.

Het is ook de acceptatie om hulp te vragen. Als ik voorbij deze gedachtes ben, is het al een paar dagen later.

Accepteren en verwerken dat is ook niet echt mijn ding. Autisme heb ik ook nog niet echt helemaal geaccepteerd. 

Soms als ik het moeilijk heb, vecht ik weer met mijzelf en autisme. Ik verlies het elke keer, autisme wint. Elke keer als ik vecht met mijzelf: denk ik, nu ga ik winnen. Autisme gaat weg en ik heb heel veel energie, mijn hoofd is geen chaos, geen oud wijf, we gaan de hele dag door en ga maar zo door. Helaas….. weer niet.

Als ik in de positieve flow zit, gaat het heerlijk. Dan heb ik nergens last van, alleen in de negatieve flow. Dan is het moeilijk, dat vind ik zelf om weer in de positieve flow te komen. Je komt makkelijker in de negatieve flow, dan in de positieve flow te blijven.

Maar ja, daar hadden we het niet over. We hadden het over hulp vragen. Dit blijft voor mij moeilijk en een grote stap. Als ik het gedaan heb, gaat er een last van mij af. En dan denk ik, waarom doe ik er zo moeilijk over. Het is eigenlijk heel simpel om te vragen: kun je mij misschien even helpen.

De eerste keer heeft het dus te lang geduurd, totdat ik er letterlijk bij neer viel. De andere keren in tranen. Nu gaat het al zonder tranen, maar ik maak mij nog wel van te voren gek: hoe kan ik het vragen, wanneer kan ik het vragen, wat moet ik vragen…. dit kan wel paar dagen voorbereiding zijn. Het is ook hoe ik mij voel, als ik wat steviger op mijn benen sta, gaat het ook ietsje makkelijker.