Corona prikkels

Vorige week aan een stuk door veranderingen. Kan nooit 1 voor 1, nee als 1 verandering komt, volgen er gelijk meer. Gevolg is: mijn hoofd volledig in de war, chaos. Het kost heel veel tijd en energie om het hoofd weer tot rust te brengen. We zijn nu anderhalf week later, de rust keert nu wat in mijn hoofd.

Vorige week maandag de scholen dicht, mijn dochter thuis. Mijn dochter zelf heeft er niet zoveel moeite mee, ja ze mist de dagelijkse structuur, maar de taxivervoer/vroeg van huis, laat thuis, omgevingslawaai heeft ze niet last van. Ze heeft nu meer energie over. Huiswerktaken vind ze prachtig om te doen.

Bij mij de afspraken zijn allemaal afgezegd, zoals de opleidingen, workshops autismeweek gaan niet door. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant, dit geeft ook heel veel spanningen/stress, dus dat heb ik nu niet. Nee het is meer mijn dochter is de hele dag thuis, normaal ben ik de hele dag thuis of als ik naar de klanten ga weg. Als ik thuis kom, neem ik rust. Nu is dat heel anders. ik moet erg wennen en een andere structuur maken. Dit kost tijd.

Als ik naar de klanten ga, moet ik nu mijn dochter wegbrengen naar de oppas. Dit kost al energie, want waar gaat het onderwerp over, de corona en andere dingen. Dit komt bij mij al hard binnen en kost energie. Normaal bereid ik mij uitgebreid voor en doe ik rustig aan ´s morgens, dat is nu niet aan de orde.Dan moet ik nog naar mijn klanten. Coachsessie afgelopen en dan haal ik mijn dochter op. Ik ga dan wel gelijk naar huis. Na de tijd, boodschappen halen. Normaal via bezorgd. nl, maar het is overvol, heel veel mensen bestellen nu online. Ik moest deze 2 weken zelf halen. Boodschappen zelf halen vind ik niet zo erg, maar de radio staat zo hard aan, mensen staan in de weg, blijven ze gewoon midden op de pad praten. Nu is dat natuurlijk anders. Ook erg wennen. Vanmorgen dachten we, we gaan 08.00 uur boodschappen halen, niet zo druk. Nou vergeet het maar, het was al druk. Nou ja zeg. Moet de dag nog beginnen.

Vorige week moesten we ook nog onze hond laten inslapen, het kon niet meer. Mijn troostmaatje van paar jaar geleden, toen ik in een diep dal zat. Vorige week had ik daar erg moeilijk mee, nu valt het wel mee. Tuurlijk ik mis hem erg, maar het is niet meer op de voorgrond. Gelukkig hebben we nog een hond, leid ons ook wat af.

Ook te horen gekregen dat je niet meer naar de verzorgingstehuizen mag komen. Weet je, we komen alleen in het weekends bij schoonmoeder, niet elke week. We zouden eigenlijk vorige week toen kon het nog, maar kwam er iets tussen. Daar baal ik nu wel enorm van. Waren we maar wel geweest, dan voel je wel heel erg schuldig vind ik. Nu mag het niet meer. Dit vind ik allemaal zo sneu, vooral voor schoonmoeder. Dit trek ik mij erg aan. Gelukkig heeft ze nu een telefoon, alleen ik ben geen beller. De bedoeling is, dat we dan even voor de ramen ga staan en dan even bellen. Dan ziet ze je toch even en een kaartje sturen kan altijd. Het is even omschakelen naar wat kan nu wel.

Mijn mans werk is ook elke dag afwachten of hij kan werken of niet. Erg onzeker allemaal.

Dit allemaal in een week, nu de balans proberen te zoeken naar weer rust. Ik ben al druk bezig, nl. sociaal media facebook en linkeldn heb ik van mijn telefoon afgehaald. Ik was zo´n freak, dat ik wel om de paar minuten ging kijken. Nu zit het niet meer op mijn telefoon en ik mis het helemaal niet. Ik kijk even als ik wat op de computer moet doen.

De televisie heb ik overdag uit. ´s morgens en ´s avonds kijken we naar het nieuws. Anders krijg ik zoveel corona nieuws binnen, dat trek ik niet. Dat zuigt heel veel energie weg. Ik ben dan ´s avonds doodop en erg emotioneel.

Vanaf gisteren heb ik mijn koptelefoon ´s morgens en ´s middags een uurtje op en mijn verzwaringsdeken, zodat ik wat meer rust krijg. Dit helpt enorm. Zondag op maandag heb ik geen oog dicht gedaan, omdat er zoveel in mijn hoofd zat. Nu heb ik dit ingelast, heb ik gisteren heerlijk geslapen.

Het was niet zo makkelijk om de koptelefoon/verzwaringsdeken weer op te pakken. Ik mis echt het knopje uitvoeren. Mijn man/dochter helpen mij daarbij. Ik moest het wel eerst vragen, wat ik erg moeilijk vindt. Het is weer het accepteren, dat ik hulp moet vragen. Komt ook mijn koppigheid bij en durf. Ook dat het niet klopt dat ik hulp vraag en ik help zelf mensen. Dit klopt toch niet. Dat zit tussen mijn oren, dat weet ik.

In deze situatie heb ik ook niet zoveel behoefte aan mensen om mij heen, praten over mijzelf of telefoontjes etc. Vorige week heb ik al geen telefoontjes aangenomen, omdat het mij allemaal te veel was. Buddy gesprekken afgezegd. Deze week lukte het mij wel.

Ik zie het op de dag aan, hoe ik mij voel. Ik probeer dus nieuwe structuur aan te brengen: ´s morgens mensen begeleiden (anders boekhouding/voorbereiding), uurtje rustmoment (koptelefoon/verzwaringsdeken), ´s middags huishouding, uurtje rustmoment (koptelefoon/verzwaringsdeken of ontspanning).

aan mijn structuur wat aan, met de mensen te begeleiden. Wel stem ik elke keer met ze af, wat ze willen. Gaat het door of niet. ´s morgens rust en ´s middags rust. De bedoeling is meer ontspanningsmomenten te doen, vooral ´s middags, zoals diamond painting, autismeboeken lezen, puzzelen. Maar daar moet ik het energie wel voor hebben. Hoe ik mij nu voel lukt het mij nog niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s