In het hoofd van Miranda; later bij bestemming aankomen dan afgesproken

Vanochtend begon het weer goed.

Ik had om 09.00 uur een afspraak in Harlingen.

Ik wil altijd wat eerder aanwezig zijn, omdat ik altijd bij moet komen en om moet schakelen.

Ik was net onderweg, stond ik gelijk in de file. Volgens mij had een vrachtauto autopech of ongeluk.

Mijn hoofd raakt gelijk vol, paniek. Mijn gedachtes;

– nee, dit heb ik weer. Het gaat lekker. Dit word een lange dag. Ik vind dit al een rot periode de wintermaanden. Kom ik wel op tijd. Ik heb een hekel om te laat te komen. Afspraak is afspraak.

Ik stond wel kleine 20 minuten vast. Tijd 09 uur kwam steeds dichterbij. Tijdsdruk, kan ik totaal niet tegen. Ik had de neiging om om te draaien en af te zeggen. Maar zo ben ik niet. Toch wachten. Mijn hoofd ratelt door.

Idee om te mailen dat ik wat later kom. Wat blijkt telefoon vergeten, zit nog aan de oplader. Ik was zo gefocust op mijn afspraak en dat ik wegmoest. Dat kan er ook nog wel bij.

Weer gedachtes, zoals;

– shit, telefoon aan de oplader. Straks vliegt het huis in de fik. Straks krijg ik autopech en kan ik niemand bellen.

20 Minuten later, konden we wat doorrijden. Ik gas geven, reed wel wat te hard om de tijd wat in te halen. Niet verstandig, dat weet ik, maar ik wil op tijd komen.

Om 09.10 uur kwam ik bij mijn bestemming. Ik was hartstikke druk en hyper.

Ze vond het niet erg, dat ik wat later was, maar ik vind hetzelf vervelend. Ik loop achter de feiten aan. De afspraak liep verder goed en was erg gezellig.

Thuis aangekomen, nog steeds hyper, maar wel erg moe. Dit heeft zoveel energie gekost. Mijn hoofd ratelt nog steeds door, dit duurt ook nog wel eventjes.